Babacığım;
Hiç hatırlamadığım kadar evvelce, kulağıma fısıldarken sen sevgini -kimbilir hangi kelimelerle- belki gülüyordum belki sadece dinliyordum.
Kelimelerini değil, akan akan akanı ruhuma…
Hatırlayabildiğim kadar evvelde, üşümeyeyim diye süveterini sırtıma geçirişin, unutmayayım diye defter-kalemimi çantama tıkıştırışın, ağlamayayım diye kanayan dizime sürdüğün tentürdiyota üfleyişin, korkmayayım diye ne yapacağını bilemeyişinle belki farketmiyor belki anlıyordum kolladığını beni, bilmiyorum…
Hatıramın beni yanıltmadığı evvelde, biraz uzaktan ve neredeyse varmışım gibi yok, yokmuşum gibi var hissettirerek beni bana; yaptıklarına anlam veremediğim oluyordu.
Kontrol edildiğimi hissediyordum mesela, anlaşılmadığımı, yalnız bırakıldığımı ama beraber yaşamanın kurallarına kat'iyetle uymam gerektiğini, ne yaparsam onaylanıp ne yaparsam ceza alacağımı bilemediğimi, sınırlarla bocaladığımı, sevmenin ne olduğundan emin olamadığımı…
İyi hatırladığım evvelde, tartışıyorduk.
Bana öğrettiklerinden anladıklarımla kendimi inşa ediyordum o vakit.
Hatalarımı bana söylediğinde şaşırıyordum.
İyi şeylere “Aferin!” ler epeydir ortalarda değildi.
Öğrenmeye devam etmekten başka çarem yoktu ama öğretmenim de yoktu.
Kendime birilerini buldum.
Yazarlar, arkadaşlarım, müzisyenler, ressamlar, filozoflar, sevgililer…
Bana bir şeyler oldu.
Ben bir şey oldum.
Uzun bir vakitte .
Kavgalar ettiğimizi, ayrıldığımızı, birbirimizi reddettiğimizi çok iyi hatırlıyorum.
Birbirimizi affederken çok içten değildik sadece çok üzgündük ve barışmak zorundaydık ama kendi kendimizle barışmadan olmazdı ki zaten babacığım…
Hayat bir yol verince bana ve o yol beni tamamen isteyince, senin uzağın benim ferahladığım ülke oldu.
Aklımda sen, aklında ben…çok iyi biliyorum.
Uzağa gitmek ya da oraya itmek…
En sevdiklerimizi kaybettiğimizde -hiç hatırlamamak istiyorum- yanarken sen, su oldum ben.
Sana yaşamam lazımdı.
O vakit bu vakit seni; hiç hatırlamadığım kadar evvelce ve hatırlayabildiğim kadar evvelde senin beni sevdiğin gibi sevdiğimi anladım.
Kulağıma fısıldarken ve beni kollarkenki sen bana böyle öğretmişsin sevmeyi.
Sevmek korumaktır.
Bütün hayatımın tek öğretisi…
Çok teşekkür ederim.
Babalar günü bugün...
