stellar @stellarinuzleti - Tumblr Blog

insanoğlunun duyguları hisse gibidir aniden tavan yapabilr ve aniden düşebilir

Ruhumun karanlık bataklığında debelenip duruyorum. Yarama tuz basıyorlar, susuyorum. Yara bantlarımı koparıp atıyorlar, susuyorum. Kanatıyorlar, susuyorum. Görmüyorlar, duymuyorlar susarak haykırdığım yardım çığlıklarını.

İnsanlar böyledir zaten. Hiçbir şey görmek, duymak istemezler. Birine yardımları dokunur diye ödleri patlar.

Kalk kendim! Şu an olduğun yer sonsuza dek kalacağın yer değil. Kalk ve yeniden başla. Kalk ve gökkuşağının sekiz rengine tutun. Bu bataklığı ilk görüşün değil biliyorsun. Her inişin bir çıkıcı vardır, her çıkışın bir inişi olduğu gibi. Önemli olan battığın yerden çıkarken ayaklarını sağlam basmak. Eskisinden sağlam dur ki yıkılsan da tek başına kalkabildiğini görsünler. Ayaklarım beni taşımaz diye korkma. Üstündeki kiri, kalbindeki kırık parçaları atıp ışıldayacaksın. Bu boş vermişliği bırak. Seni senden başkası kurtarmayacak. En çok kendimize ihtiyacımız varken biz en çok kendimizi yalnız bırakıyoruz. Ruhumuzun ve içimizdeki minik kız çocuğunun bize ihtiyacı var.

Kalk kendim yeniden başlıyoruz! Gülüşlerimizi söndürenlere inat daha büyük gülümseyeceğiz. Sustuğumuz her an için avazımız çıktığı kadar bağıracağız. İçimizde ki öfke bizi bitirmeden, biz onu bitireceğiz.

Simsiyaha boyanan dünyada sekiz rengini görüyorum ben. Sekiz, bakmasını görmesini bilene sekiz renktir gökkuşağı. Kalk kendim renkler bizim için dans ediyor, güneş bizim için parlıyor. Kalk!