[ston-kosmo-tis]

Είναι λες και δεν υπήρξες ποτέ.

Λες και δεν ήσουν ποτέ εσύ, πραγματικά

Λες και σε δημιούργησα εγώ, από το μυαλό μου, για να μου κρατήσω συντροφιά.

Λες και δεν αγκαλιαστήκαμε ποτέ, με τα σώματα μας,

Λες και δεν με φίλησες,

Λες και δεν σου δόθηκα,

Λες και τίποτα δεν συνέβη στ' αλήθεια, ανάμεσα μας,

-πώς να το πω αλλιώς-

Λες και δεν με αγάπησες.

[ston-kosmo-tis]

Και αν αργώ να σου απαντήσω

- σε αυτά τα σπάνια μηνύνατα-

δεν είναι για να δημιουργήσω κάποιου είδους αναμονή,

για να το παίξω δύσκολη ή αδιάφορη ή ο,τιδήποτε άλλο

απλώς να

είναι που προσπαθώ διακαώς να παρατείνω αυτόν τον συνοπτικό, τυπικό πλέον, διάλογο,

να τον κάνω να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο στον χρόνο,

γιατί -μάταια- προσπαθώ έτσι να τον χορτάσω.

[ston-kosmo-tis]

Και αν αργώ να σου απαντήσω

- σε αυτά τα σπάνια μηνύνατα-

δεν είναι για να δημιουργήσω κάποιου είδους αναμονή,

για να το παίξω δύσκολη ή αδιάφορη ή ο,τιδήποτε άλλο

απλώς να

είναι που προσπαθώ διακαώς να παρατείνω αυτόν τον συνοπτικό, τυπικό πλέον, διάλογο,

να τον κάνω να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο στον χρόνο,

γιατί -μάταια- προσπαθώ έτσι να τον χορτάσω.

[ston-kosmo-tis]

Γιατί από τότε που χωρίσαμε το μυαλό μου ανατρέχει στις όμορφες στιγμές και πότε στις άσχημες; Γιατί ξαφνικά όλα μοιάζουν να ήταν τόσο τέλεια;

Είναι παράξενο πως μόλις κάτι τελειώσει, οτιδήποτε, το σχολείο, η εφηβεία, μια σχέση, το μυαλό κρατάει μόνο τις όμορφες στιγμές.

Είναι παράξενο πώς κάθε φορά θέλουμε να πάμε πίσω. Δεν θα εκπλαγώ, αν σε κάποιο μέλλον θα θέλω επιστρέψω στο σήμερα.

Οι άνθρωποι είμαστε πολύ παράξενα πλάσματα.

[ston-kosmo-tis]

Αν κάτι δεν αξίζει να σωθεί, τότε δεν πρέπει να σωθεί.

Και από τη στιγμή που τώρα τίποτα δεν σώζεται, προφανώς και αυτό είναι κάτι που μας αξιζει.

[ston-kosmo-tis]

Αν ήμουν ερωτευμένη...

Τι γεύση θα είχε ο πρωινός καφές αν ξυπνούσα με την σκέψη του; αν οι τελευταίες μου σκέψεις πριν κοιμηθώ ήταν ότι τον αγαπώ, ότι τον θέλω, ότι για αυτό που αισθάνομαι για εκείνον άξιζε να υπάρξω, τι όνειρα θα έβλεπα; πώς θα ένιωθα για το σώμα μου, αν ήταν το σώμα που χάιδεψε, το σώμα που φίλησε, το σώμα που μύρισε, το σώμα που ενώθηκε με το δικό του; πώς θα ήταν να φεύγω για την δουλειά, και στο δρόμο καθώς πηγαίνω να κυριαρχεί η σκέψη των ματιών του, των χειλιών του, των χεριών του; πώς θα ήταν, το να γυρνάω σπίτι, σκεπτόμενη την ανάσα του, την χροιά της φωνής του, την αίσθηση του κορμιού του; πώς θα μιλούσα, πώς θα γελούσα, πώς θα δάκρυζα; πώς θα ζέσταινε το πρόσωπο μου ο ήλιος, τι σχήμα θα έπαιρνε το φόρεμα μου από τον αερα, πώς θα έμοιαζαν τα μαλλιά μου στην βροχή; πώς θα κρατούσα το στυλό στο χέρι μου, πώς θα κρεμόταν το παλτό στους ώμους μου, πώς θα στέκονταν τα γυαλιά στα μάτια μου; πώς θα ήταν, πώς θα μπορουσε να είναι η ζωή αν ήμουν ερωτευμένη;

[ston-kosmo-tis]

Τον τελευταίο καιρό δεν έρχεσαι καν στο μοναδικό σημείο συνάντησης μας, στα όνειρα μου. Πάει καιρός που σε είδα έστω στα ψέματα και το πρόσωπο σου αλλοιώνεται συνεχώς.

Ειναι όλο και πιο δύσκολο να σε φέρω στο μυαλό μου...Υποτίθεται πως δεν ξεχνάς κάποιον που αγαπάς... ακόμα ακούω σε στιγμές τη φωνή σου να ηχεί στ' αυτιά μου, ακόμα κλείνω κάποτε τα μάτια μου και μπορώ να σε μυρίσω -γιατι όμως η εικόνα σου θολώνει μέρα με τη μέρα;

[ston-kosmo-tis]

Θα μπορούσε να είναι όμορφος ο κόσμος μας

Θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι

Ξημερώνουν μέρες πιο σκοτεινές από νύχτες

Επειδή αφήνουμε τέρατα να αποφασίζουν για τις ζωές μας,

-Μαλλον γιατί στα τέρατα αυτά βλέπουμε τους εαυτούς μας-

Θα μπορούσαμε να ζούμε ήσυχα, θα μπορούσαμε να ζούμε αγαπημένοι,

Αν μπορούσαμε ποτέ να αποδεχτούμε πως μας αξίζει,

Θα μπορούσε να ήταν όμορφος ο κόσμος μας,

Θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι.

[ston-kosmo-tis]

Ναι εντάξει,

Φύγε,

Φύγε κι εσύ,

Ίσως και να καθισες πολύ.

Κάθισες περισσότερο από τους περισσότερους.

Από τι ήθελες να φύγεις;

Από τι ήθελαν να φύγουν;

Όλοι φεύγουν,

Όμως κανείς δεν λέει γιατί.

Κι εγώ πώς θα κοιμηθώ απόψε;

Πώς θα κοιμάμαι από δω και πέρα;

Γιατί να ξυπνάω από εδώ και πέρα;

[ston-kosmo-tis]

Έχω ανάγκη να ξέρω

Τι θέλεις από μένα

Πόσο με θέλεις

Πότε με θέλεις

Πού

Γιατί

Και πώς

Με θέλεις

Και αν γίνεται

Ξέρεις, θα διευκόλυνε την καρδούλα μου

-παρα πολύ-

Να ξέρω,

Αν ξέρεις ήδη από τώρα,

Πότε σκοπεύεις να σταματήσεις

Να με θέλεις.

[egina-kerasi]

φαντασου πως θα ένιωθαν οι ανθρωποι αν ήξεραν οτι εχεις γράψει για εκείνους και τι ακριβως.

[ston-kosmo-tis]

Δεν θα τους αξιζε

[ston-kosmo-tis]

Μα γιατί να πρέπει να με αναγκάσω να ξεχάσω;

Ήσουν το καλύτερο που μου είχε συμβεί...

Αν γινόταν να μάθω πώς να ζω χωρίς εσένα

Δεν θα το είχα μάθει ήδη..;

[ston-kosmo-tis]

Αλλά, αλήθεια

Πού πήγε η τόσο μεγάλη αγάπη σου;

Πού πάει η αγάπη όταν τελειώνει ;

[ston-kosmo-tis]

Το ήξερα πως ήταν θέμα χρόνου.

-ολα είναι θέμα χρόνου.

Όποτε είχα χρόνο,

Μετρούσα τον χρόνο που περνούσε,

Και αναρωτιόμουν πόσο να είχαμε ακόμη.

Και σκεφτόμουν αυτό ακριβώς.

Σκεφτόμουν το τέλος.

-Άλλο να το σκέφτεσαι

Και άλλο να το ζεις. -

Το είχα συνέχεια στο μυαλό μου.

-Το τέλος. -

Πιο πολύ κι απ'την αρχή,

Επειδή το φοβόμουν, κι ο φόβος

Πάντοτε καταφέρνει να κυριαρχεί.

Ήθελα έστω

Να ξέρω

Πως όποτε σε είχα ανάγκη

Θα ήσουν κάπου εκεί κοντά

Είναι πολύ αστείο, αυτό, ή πολύ θλιβερό.

Δεν ξέρω αυτά τα δύο

Μοιάζουν τελευταία.

Μα δεν είναι πολύ αστείο,

Που όσο εσύ απλά περνούσες τον χρόνο σου μαζί μου

Εγώ νόμιζα πως μ' αγαπούσες;

[ston-kosmo-tis]

Το να είμαι μαζί σου ήταν πολύ δύσκολο, ώρες ώρες,

όμως πώς πίστεψα ότι το να μην είμαι μαζί σου θα ήταν ευκολότερο,

από τη στιγμή που μόνη η σκέψη πως είμαστε μαζί έκανε την κάθε μέρα να μετράει;

[psychotiko-epeisodio]

Δεν θα σε συνγχωρησω ποτέ,που σκότωσες ότι πιο όμορφο ένιωθα μέσα μου για εσένα.

[ston-kosmo-tis]

Ίσως από την αρχή αυτό να αγάπησα

Που κάποιος με έκανε να γελάω

Που κάποιος με ήθελε- δική του μόνο

Που κάποιος ήταν εκεί για εμένα, μαζί μου σε ολα

Ίσως αυτό να αγάπησα

Που κάποιος έβαζε το χέρι του πάνω στον ώμο μου

Που κάποιος με φιλούσε

Που κάποιος με χάιδευε

Ίσως αυτό να αγάπησα κι όχι εσένα

Που είχα ένα μήνυμα πάντα από κάποιον να ανοίξω

Που κάποιος μου έλεγε καλημέρα κάθε πρωί, και καληνύχτα κάθε βράδυ

Που κάποιος με κοιτούσε -έτσι όπως με κοιτούσες

Μπορεί να μην αγάπησα εσένα, αλλά μόνο αυτό

Που είχα κάποιον να μοιράζομαι τα πάντα

Που κάποιος με είχε για να μοιράζεται τα πάντα

Αυτό έχασα όταν σε έχασα

Κατάλαβες;

Αυτό