Suikazura Magazine

[suikazuramagazine]

Gerhard Richter: Dead

olej na płótnie, 62 x 67cm, 1988

Seria trzech obrazów “Dead” bazuje na fotografiach przedstawiających terrorystkę Ulrike Meinhof, członkinię Frakcji Czerwonej Armii (Baader-Meinhof). Zdjęcia zostały zrobione po jej samobójczej śmierci w więzieniu Stuttgart-Stammheim, 9 maja 1976 roku. Przedstawiają zbliżenia głowy i tułowia leżącej kobiety, której oczy i usta są częściowo otwarte. Jej ciemne włosy są prawie nie do odróżnienia na ciemnym tle, podczas gdy jasne ubrania i blada skóra twarzy wyraźnie się wyróżniają. Nieco rozciągnięta szyja odsłania ciemną, głęboką linię pozostawioną przez pętlę.

[suikazuramagazine]

“Czyści”

Wolę brzydotę Jest bliżej krwiobiegu Słów gdy prześwietlać Je i udręczać Ona ukleja najbogatsze formy Ratuje kopciem Ściany kostnicowe W zziębłość posągów Wkłada zapach mysi Są bo na świecie ludzie tak wymyci Że gdy przechodzą Nawet pies nie warknie Choć ani święci Ani są też cisi

STANISŁAW GROCHOWIAK 1959

[suikazuramagazine]

Peter Chan, “Still Life on Mount Tai”, 2019

[suikazuramagazine]

“Spadanie, czyli o elementach wertykalnych i horyzontalnych w życiu człowieka współczesnego”

(...) dna już nie było mimo woli zrozumiała to pewna panienka z Paryża i napisała wypracowanie o spółkowaniu witaj smutku o śmierci witaj smutku a wdzięczni czytelnicy po obu stronach żelaznej kurtyny kupowali jej... na wagę złota panienka pani ta panienka ta pani ta zrozumiała że nie ma Dna nie ma kręgów piekła nie ma wzniesienia i nie ma Upadku wszystko rozgrywa się w znajomej niezbyt wielkiej okolicy między Regio genus anterio regio pubice i regio oralis a to co było niegdyś przedsionkiem piekła zostało zmienione przez modną literatkę w vestibulum vaginae (...)

TADEUSZ RÓŻEWICZ 1963

[suikazuramagazine]

Artists for Tichý - Tichý for Artists

Artyści z całego świata wymieniają swoje prace na fotografie Tichý‘ego. Wszystko zaczęło się od samego fotografa: w 1992 roku, kiedy w Kyjovie odwiedził go słynny Austriak Arnulf Rainer, Tichý odmówił mu sprzedania swojej fotografii. Ale nie miał nic przeciwko wymianie. Od tego czasu wielu popularnych, światowej sławy, mniej znanych, a nawet nieznanych artystów wymieniało swoje prace na fotografie Tichý’ego. I tak zaczęła się historia kolekcji “Artists for Tichý - Tichý for Artists”, na którą składają się dzieła m.in. Nobuyoshiego Arakiego, Thomasa Ruffa czy Nicka Cave’a. Ten ostatni napisał dla Tichý’ego piosenkę pt. “The Collector” (2007).

https://youtu.be/TFZqvegsV0Q

[suikazuramagazine]

Miroslav Tichý

Urodzony 20 listopada 1926 roku w Nětčicach, zmarł 12 kwietnia 2011 roku w Pradze. Studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych. Przerwał naukę w 1948 roku, po czym, zmagając się z załamaniem nerwowym, oddalił się od środowiska artystycznego i wrócił do rodzinnych stron. W 1960 roku zajął się fotografią. którą uprawiał przy pomocy przestarzałych narzędzi fotograficznych, lub z narzędzi, które stworzył samodzielnie i które obecnie wystawiane są wraz z jego pracami. Głównym tematem jego prac były kobiety. Fotografie montował w ręcznie wykonanych ramach i wykańczał ołówkiem. Efektem są prace o uderzająco nietypowych walorach formalnych, które nie uwzględniają reguł tradycyjnej fotografii. Stanowią one duży dorobek poetyckich, onirycznych ujęć kobiecego piękna w małym miasteczku pod czechosłowackim reżimem komunistycznym. Twórczość Tichý'ego odkryta została przez krytyków w latach 2000.

[suikazuramagazine]

Asako Narahashi: Half awake and half asleep in the water

Odwrócenie świata do góry nogami może być równie łatwe, jak pływanie. Seria Asako Narahashi „ Half awake and half asleep in the water” w Yossi Milo Gallery w Nowym Jorku (17.07 - 22.08.2008) przedstawia przybrzeżne obszary Japonii widziane z morza. Używając wodoodpornego aparatu, Narahashi rejestruje wizję Japonii - i świata - która jest jednocześnie uspokajająca, niesamowita, czarująca i niepokojąca. Podczas tego procesu sporadycznie połykana jest przez fale.

Asako Narahashi mieszka i pracuje w Tokio, gdzie od lat 80. eksperymentuje z fotografią. Jej prace znajdują się w stałych kolekcjach od Tokio po San Francisco. „ Half awake and half asleep in the water” to jej pierwszy indywidualny pokaz w Stanach Zjednoczonych.

“From this vantage point, waves washing against the lens of the camera create unexpected relationships between water, land and sky. with the water in the extreme foreground, the ocean dominates the view and distorts the customary perspectives of bridges, airplanes, buildings and mountains.”

[suikazuramagazine]

Atlas of Interiors

Marcel Breuer, Casa MoMA, New York, USA, 1949

Carlo Scarpa, Il Padiglione del Libro, Biennale Venezia (Italy), 1950

Eileen Gray, Casa dell´autrice, Castellar, Francia, 1932/36 

Źródło: http://atlasofinteriors.polimi-cooperation.org/

[suikazuramagazine]

Thomas Ruff: Nacht

“Nacht” (1992-1996) to seria zdjęć przedstawiających przedmieścia Düsseldorfu, gdzie mieszkał artysta. Ruff wykonywał je nocą przy użyciu aparatu z taśmą 35mm i dodatkowego oświetlenia dającego zieloną poświatę, kreując stylistykę charakterystyczną dla fotografii obserwacyjnej długoogniskowym noktowizorem. Nawiązał tym samym do technologii wykorzystywanej podczas wojny w Zatoce Perskiej (1990-1991), której używano, by namierzyć cel.

Ruff od 1992 r. przybliża swoje motywy, aż stają się rozmazane, z zamiarem uczynienia percepcji równie nieprecyzyjnej jak fotografia. Nocny obserwator z bezpiecznej odległości rejestruje w pamięci swojego aparatu niewyraźne zarysy budynków i drzew. Nie wiemy, co dzieje się na “miejscu zbrodni”. To, co się wydarzyło lub mogło się wydarzyć w fotografii konceptualnej Ruffa, zależy od zmysłu wizualnego obserwatora. Wyłaniają się miejsca, które wyglądają na obce - jakby z innego świata.

“Photography lies because it purports to represent reality; but a photograph remains a picture, and photography is merely a technique for the creation of pictures, just like painting.” - Thomas Ruff

[suikazuramagazine]

Songs Of The Spanish Civil War

"This record is an imaginary journey through time, from 1936 to 1939, and space, from Asturia to La Mancha, from the lands of the Basques to Andalusia, from Castille to Estremadura. Throughout it appear and vanish the shadowy figures of the Republican militiamen, the International Brigades, La Pasionaria, Durruti, Frederico Garcia Lorca. The verses of Louis Aragon could serve as an introduction and a conclusion: I remember a tune that one could not hear / Without the heart beating and the blood catching fire, / Without the fire rekindling like a heart beneath the ashes / And one knew at last why the sky is blue." 

Album został wydany w 1963 roku przez Le Chant du Monde, a ponownie ukazał się w 1996 roku. Piosenki nagrał w Barcelonie zespół Cobla de Barcelone pod dyrektywą Rodolfo Halfftera i Gustavo Pittalgua. Traktują one nie tylko o wojnie domowej w hiszpanii (1936-1939) - wśród nich są również popularne piosenki, sięgające datą nawet do początków XIX wieku, a które śpiewano (niekiedy w zmodyfikowanej wersji) podczas wojny przeciwko faszyzmowi.

Lista utworów: 1. Hymn Of Riego (Song Of Freedom) - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga/Rodolfo Halffter 2. The Four Generals (Song Of The Defence Of Madrid) - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga 3. We Are The Soldiers Of the Basque Land (Euzko Gudari) - Cobla De Barcelone Chor/Gustavo Pittaluga/Rodolfo Halffter 4. You Know My Address - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Rodolfo Halffter 5. The Sardana Of The Nuns - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga/Rodolfo Halffter 6. What Will Happen? - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga 7. La Santa Espina (Sardana of Freedom) - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga/Rodolfo Halffter 8. The Crossing Of The Ebro - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Rodolfo Halffter 9. The Armoured Train - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Rodolfo Halffter 10. The Fort Of San Cristobal - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Rodolfo Halffter 11. Sailors - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga 12. Eat It - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga 13. The Violet Banner - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga 14. The Mowers - Cobla De Barcelone Chor Et Orch/Gustavo Pittaluga/Rodolfo Halffter

[suikazuramagazine]

“Kopać”

Pomiędzy kciukiem a wskazującym palcem Tkwi przysadziste pióro; jak spluwa w garści.

Pod oknem przenikliwie zgrzyta Wbijana w piach i żwir łopata – To ojciec, kopie. Ja z góry patrzę

Aż jego naprężony wśród rabatek grzbiet Zegnie się – i podniesie młodszy o dwadzieścia lat I będzie się pochylał w rytmie kartoflanych bruzd, Gdzie chodził kopać.

But stawiał na krawędzi, trzonek Oparty o kolano był mocną dźwignią. A on obrywał łęty, wbijał błyszczące ostrze I wysypywał młode kartofle, któreśmy zbierali – Lubiliśmy ich twardość oraz chłód.

Bóg świadkiem, staruszek umiał trzymać szpadel. Tak jak i jego ojciec.

Tyle torfu co dziadek w jeden dzień Nie wyciął żaden kopacz na Tonerowym bagnie. Kiedyś zaniosłem mu butelkę mleka Zakorkowaną byle jak papierem. Przerwał Żeby je wypić, i dalejże znakować torf I ciąć na równe kostki, i rzucać darń Za siebie, i schodzić coraz głębiej Po dobry torf. I kopać.

Ten zimny zapach kartofliska, plaskanie i chlupoty Namokłego torfu, i ciach-ciach przecinanie Żywych korzeni, to wszystko staje przed oczami. Ale ja nie mam szpadla, żeby robić to, co oni.

Pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym Tkwi przysadziste pióro. Nim będę kopać.

SEAMUS HEANEY “Death of a Naturalist”, 1966

[suikazuramagazine]

Papierosy Biełomorkanał

Zbudowany w latach 1930-1933 Kanał Białomorsko-Bałtycki (Biełomorkanał), łączący morze Bałtyckie i Morze Białe, miał być demonstracją siły i sprawności władzy sowieckiej wobec własnych obywateli. Na rozkaz Stalina wszystko należało zbudować szybko (w ciągu 20 miesięcy) i tanio – zamiast stali i żelbetu używając drewna oraz opierając się na pracy więźniów obozów koncentracyjnych Gułagu. Racje żywnościowe były głodowe. Kanał powstał w warunkach braku odpowiednich materiałów, maszyn i mechanizmów – wszystko zostało wykonane ręcznie przez robotników. Czekiści, narzucając morderczo krótki termin ukończenia budowy, nie zapewnili techniki, zaopatrzenia, odzieży roboczej ani ochronnej. Jedynym „sprzętem” jakim dysponowano na początku budowy była taczka, potem samodzielnie zbudowane dźwigi. Brakowało łopat i siekier. Prace rozpoczęto bez gotowego projektu. Na rozkaz kopano szybko i tanio, co ograniczyło głębokość kanału do 3m (obecnie powiększonej do 4m), sprawiając, że stał się niedostosowany do potrzeb dużych jednostek. Nadmierny pośpiech powodował awarie i wypadki. Naruszenie zasad technologii i przedwczesne napełnienie śluzy nr 12, której wrota nie wytrzymały parcia wody, spowodowały konieczność powtórnego wykonania części prac. Od końca 1932 roku roboty trwały 24 godziny na dobę. Dla podniesienia ducha pracujących więźniów grała nawet orkiestra – również złożona z więźniów.

„Patrząc na mapę, cybuszkiem fajki prowadził przez środek tego kraju linię od morza do morza” - tak według Aleksandra Sołżenicyna Stalin wytyczył trasę kanału. W roku 1974 Sołżenicyn napisał, że przy jego budowie zginęło 250 tysięcy ludzi. Iwan Czuchin, pułkownik milicji i dziennikarz, mający dostęp do dokumentów źródłowych, w książce „Kanałoarmiejcy” pisze o 50 tysiącach ludzi. W innych dokumentach pojawia się liczba 84 504 osób. Część ofiar zginęła w wypadkach, część zamordowano, część została rozstrzelana. Statystyki nie obejmują jednak wolnych budowniczych zmarłych w wyniku choroby, podczas transportu lub w trakcie późniejszego odbywania wyroku w łagrach.

W 1932 roku w ZSRR zaczęto produkować papierosy o nazwie Biełomorkanał. Rysunek na ich opakowaniu przedstawia mapę europejskiej części ZSRR z zaznaczonymi liniami kanałów zbudowanych za czasów Stalina (kanał Białomorsko-Bałtycki, kanał Wołżańsko-Bałtycki i kanał Wołga-Don) łączących we wspólny system wodny rzeki dopływające do mórz Białego, Bałtyckiego, Azowskiego, Czarnego i Kaspijskiego, będąc ilustracją ówczesnego sloganu „Moskwa portem pięciu mórz”.

W roku 1985 Jan Krzysztof Kelus napisał piosenkę „Papierosy Biełomor-Kanał”, w której w ironiczny sposób zwraca uwagę na niestosowność nazwania papierosów na cześć kanału, którego budowa pochłonęła, według opinii artysty, pół miliona istnień ludzkich.

https://youtu.be/ZuHfymLRQYk

[suikazuramagazine]

“Dar” Czesław Miłosz

Dzień taki szczęśliwy. Mgła opadła wcześnie, pracowałem w ogrodzie. Kolibry przystawały nad kwiatem kaprifolium. Nie było na ziemi rzeczy, którą chciałbym mieć. Nie znałem nikogo, komu warto byłoby zazdrościć. Co przydarzyło się złego, zapomniałem. Nie wstydziłem się myśleć, że byłem kim jestem. Nie czułem w ciele żadnego bólu. Prostując się, widziałem niebieskie morze i żagle. 

Berkeley, 1971

[suikazuramagazine]

Nobuyoshi Araki

Japoński fotograf i artysta współczesny urodzony 25 maja 1940 roku. Opublikował ponad 350 książek i jest uznawany za jednego z najpłodniejszych artystów Japonii i całego świata (m.in. “Podróż sentymentalna” - seria zdjęć z podróży poślubnej; “Podróż zimowa” - fotografie z ostatnich dni życia jego zmarłej w 1990 roku żony). Jedną z wielbicielek twórczości artysty jest Björk, która była również jego modelką. Na jej prośbę Araki wykonał zdjęcia na okładkę jej albumu “Telegram”.

Wiele jego prac to fotografie erotyczne, o niektórych mówi się nawet jako o pornograficznych. Kontrowersje wzbudzają fotografie ukazujące kinbaku-bi, japońską niewolę linową. “Zawiązuję ciała kobiet, ponieważ wiem, że ich dusz nie można związać” - wyjaśnił artysta Huffington Post w 2014 roku. “Zawijanie liny wokół kobiety jest jak objęcie jej ramionami”.

“Podróż zimowa” - seria zdjęć z ostatnich dni życia fotografa, Yōko Araki. Na zdjęciu z 29.01.1990 Yōko w trumnie; zmarła dwa dni wcześniej. Obok Yōko album „Itoshi no Chiro” („Chiro, my love”) z fotografiami kota Nobuyoshi - Chiro.

„When Yōko was in the hospital, Chiro waited by my side for her to return. It was just the two of us watching the western sky.”