φωτιά στην ψυχή.

“Stop acting so small. You are the universe in ecstatic motion.” ― Jalaluddin Rumi

[sun16soul]

15/05

Ίσως είναι η δουλειά. Είμαι τώρα στο πάρκο, περιμένω τη Στέλλα κι έχει ήλιο, μου αρέσει ο ήχος της καμπάνας και το θρόισμα των φύλλων και ο ήλιος που ζεσταίνει το πάνω μέρος του αυχένα μου, και σκέφτομαι πως δεν μου φταίει το όμορφο, αγαπημένο μου Λονδίνο. Ίσως είναι η δουλειά. Ξέρω, ξέρω πως μάλλον είμαι εγώ, αλλά ίσως είναι και η δουλειά. Βαρέθηκα. Κουράστηκα. Δεν έχω καμία διάθεση να πηγαίνω στο γραφείο, να δουλεύω σε κανένα στόρυ. Η Γλασκώβη νομίζω ήταν το αποκορύφωμα. Όποτε ίσως είναι η δουλειά. Η Παρασκευή είναι κοντά, ίσως με διαφωτίσει κάπως ο Ανδρέας στο πως θα βρω την άκρη.

[sun16soul]

10/05

Στο λιμάνι περίμενα να δω ουρές της κοσμικής Αθήνας σε αναμονή. Ευτυχώς όμως συνάντησα αλήθεια στις ασημί θέσεις αναμονής. Βρήκα δεκοοκτουρες να μιλάνε γουργουριστά και γυναίκες μόνες με την ίδια ερώτηση. Έναν κύριο με μαύρα γυαλιά και μια άσπρη, φτηνή φεντόρα, κι έναν άλλον, ακόμα μεγαλύτερο, να κοιτάει ακινητος και υπομονετικός τη θάλασσα μπροστά. Έναν τουρίστα να πίνει μπύρα, και δεν είναι καν 7:30. Ήρθε κι ένας τύπος με σκισμένο τζιν κι όμορφο πρόσωπο. Πρέπει να είναι ηθοποιός. Κι όλοι μας περιμένουμε για ένα ιπτάμενο δελφίνι. Στον Πειραιά. Στη θάλασσα!

[sun16soul]

09/05

Συγγνώμη σε όλους αυτούς που έχω αδικήσει. Συγγνώμη, κι ας δεν το έμαθαν ποτέ, το βάρος του δηλητηρίου το κουβαλούσα. Συγγνώμη για τις φορές που ήμουν βαριά και μαύρη. Συγγνώμη για τις φορές που φώναξα άδικα στη μαμά, για τις φορές που έριξα το φταίξιμο στην αδερφή μου, συγγνώμη για τις φορές που χάλασα τις μέρες όταν ήταν εκεί ο μπαμπάς. Συγγνώμη για τις φορές που άργησα να επισκεφτώ τις γιαγιάδες και τους παππούδες μου, και τελικά δεν έκατσα πολύ. Συγγνώμη για τις φορές που εξωτερίκευσα σκέψεις για τις οποίες ένιωθα άσχημα. Συγγνώμη που τις έκανα. Συγγνώμη αν σε εξέθεσα, εκτέθηκα κι εγώ. Συγγνώμη για τις φορές που δεν ήθελα το βάρος άλλων, αλλά στεναχωριόμουν αν άλλοι δεν άντεχαν το δικό μου. Συγγνώμη για τις φορές που ζήλεψα, συγγνώμη για τις φορές που έγινα κτητική. Ευχαριστώ όλη μου τη ζωή, μα σήμερα συγγνώμη. Συγγνώμη σε όλους. Πάνω από όλα, συγγνώμη σε μένα. Συγγνώμη για όλες τις συγγνώμες που χρειάζεται να μου ζητήσω. Συγγνώμη για την ένταση, συγγνώμη για το μαύρο κατακάθι στον πάτο του καφέ. Συγγνώμη για τα χρόνια, τις μέρες, τα λεπτά στο βαρύ μονόζυγο. Συγγνώμη για τις αναγούλες, συγγνώμη για τις κρίσεις, για τις αϋπνίες και τα πρηξίματα, συγγνώμη για τα σφιγμένα δόντια και το χαλασμένο γόνατο, συγγνώμη για τους εφιάλτες, συγγνώμη για τις δηλητηριασμένες στιγμές και για τον χαμένο χρόνο. Συγγνώμη για τις εκατομμύρια σκέψεις και τις αφανείς πληγές, συγγνώμη για τα αίματα. Συγγνώμη για τις μέρες που πέρασα στην άβυσσο. Δεν θέλω να ξαναγυρίσω εκεί — κάθε λέξη έχει σημασία — στο υπόσχομαι. Μου το υπόσχομαι. Ήρθε η ώρα, επιτέλους, να γίνουμε ένα.

Και τώρα στάσου. Απόλαυσε τη χαρά της απόφασης. Απόλαυσε τα λεπτά που έρχονται. Φτάνουν οι ενοχές. Απολογήθηκες στο δικό σου ειδώλιο, εσυ ο μάρτυρας, εσύ η απολογούμενη, εσυ κι η δικαστής. Εσύ αποφασίζεις. Εγώ. Εγώ αποφασίζω. Πέρασαν πέντε χρονια να το πάρω απόφαση να με βοηθήσω. Διαλέγω την ελευθερία. Διαλέγω την ελευθερία. Ζιπ. Ακούω χρονια. Ησυχία τώρα. Ησυχία επιτέλους, θέλω να ακούσω τη μουσική. «Είσαι τυχερό κορίτσι,» μου είπε ο ταξιτζής. Είμαι, είμαι καλέ, ευγενικέ κύριε, είμαι τόσο τυχερό κορίτσι. Κι αλλάζω όλες τις εικόνες με χαμόγελα. Είμαι τόσο τυχερό κορίτσι. Για τις αγκαλιές, τα σαγαπω, τα αυτιά που είναι πρόθυμα να ακούσουν, τα μάτια που διαβάζουν, τις λέξεις που μετράνε κι είναι εκεί, χειροπιαστές για να πολεμήσουν κάθε φαντασία. Η Αναστασία μου μίλησε για σιγουριά, και για μια στιγμή την ένιωσα επιτέλους. Η Χριστίνα μου είπε δύο φορές πόσο μ’αγαπαει από χθες. Ένιωσε πως ήθελα να το ακούσω, δεν το ήξερα ούτε εγώ. Κι εκείνη κι η Ελπίδα έχουν μοιραστεί τις χειρότερες σκέψεις μου. Πήγαμε δίπλα στη θάλασσα, τραγουδήσαμε στο αυτοκίνητο, φάγαμε κατεψυγμένα ψάρια — χόρτασα γρήγορα. Αγκάλιασα τις γιαγιάδες μου σφιχτά. Χάρηκα τόσο που τις είδα και τις δυο. Με την Τιτίκα μοιραστήκαμε ελπίδα. Με την Αμίκα θυμηθήκαμε ό,τι δεν ξεχνιέται, κλάψαμε, γελάσαμε. Δεν λένε σ’αγαπώ. Κι όμως είναι τόσο έντονο, τόσο αδιαμφισβήτητη είναι η αγάπη τους που νιώθω σαν να το ακούω όλη μου τη ζωή. Τους το είπα εγώ. Μια αγάπη, άλλη αγάπη, κλαίνε και οι δύο. Η καθεμιά και άλλη απώλεια. Μόνο κάποιος που αγαπάς μπορεί να σε πληγώσει, ακόμα κι αν δεν φταίει ο ίδιος για την απουσία του. Αξίζει το ρίσκο, είμαι σίγουρη. Για αυτές τις σφιχτές αγκαλιές, και τα μάτια που αγαπιούνται, για την προσμονή, και την ησυχία, για τις πιο γλυκές συνήθειες, κι αγαπημένες γεύσεις. Θέλω να ανοίξω την ψυχή μου σαν πράσινο, τετράφυλλο παράθυρο που βλέπει τη θάλασσα μετά την εξοχή. Αν δεν το παρατήρησα, όλες αυτές τις μέρες ζητάω βοήθεια. Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, μ’όποιον μιλήσω. Κι όπως είδα, δεν μου την αρνήθηκε κανείς. Ίσως, ίσως, τόσα χρόνια χτίζεται ένα σπίτι, κι ίσως δεν έχει μόνο ένα δωμάτιο. Ήρθα με πέτρες στις τσέπες μου, κι ένα βήμα στη θάλασσα. Ή μάλλον έτσι ήμουν πριν φύγω. Όμως οι φωνές μου εισακούστηκαν. Αύριο πάω στις Σπέτσες. Μετά στη Νέα Υόρκη. Πριν ήμουν στη Θεσσαλονίκη, πιο πριν στο Λονδίνο. Με φίλους. Που δεν θέλουν να μ’αφήσουν να βούλιαξω. And that has made all the difference.

[sun16soul]

09/05

«Είσαι τυχερό κορίτσι». Έτσι μου είπε ο ταξιτζής. Κι ήταν ευγενικός, είχε αυτή την έμφυτη ευγένεια, ίσως να του την μετέφεραν και οι γονείς του, αλλά την είχε στη φωνή του και στις λέξεις του αυτός ο κύριος, και δεν είναι η πρώτη φορά που ταξιτζής με σημαδεύει. Σαν τον ταρίφα τον Αλέξανδρο, 7 χρόνια πίσω. Ξέρεις, αποφάσισα πια να είμαι χαρούμενη. Αποφάσισα να είμαι ήρεμη, για να είμαι χαρούμενη. Και ούτε θα νιώθω άλλο άσχημα για τα συναισθήματά μου, καθώς είναι δικά μου, όσο κι αν κάποιες φορές μπορεί να είναι παράλογα. Έχω δουλειά, κι είναι δουλειά που θέλω να κάνω. Αλλά τέλος το overthinking, η ψυχή μου θα ανοίξει σαν πόρτα διάπλατη, το είπε κι η γιαγιά. Δεν έχω άλλη ζωή να χάσω, ούτε άλλες αναγούλες να περάσω. Είμαι κι εγώ άλλωστε η επιλογή κάποιων ανθρώπων, που έχουν μυαλό και σκέψεις και συναισθήματα, μην το ξεχνάς. Με έχουν επιλέξει αυτοί οι άνθρωποι, δεν τους έχω επιλέξει μόνο εγώ, και τέρμα οι αμφισβητήσεις. Τέρμα όλες αυτές οι συζητήσεις. Ας πούμε κάτι άλλο τώρα.

[sun16soul]

08/05

Ευτυχία είναι ένα τραπέζι πάνω στη άτακτη, κρύα άμμο, δίπλα στη βρώμικη θάλασσα που είναι πάντα απέραντη, μαζί με τη Χριστίνα και την Ελπίδα, που η αγάπη για εκείνες δεν χωράει σε καμία λέξη. Ευτυχία είναι τα φωτάκια που δεν ανάβουν, κι εκείνα που φωτίζουν πολύχρωμα ακόμα, μια γάτα με ένα μάτι πράσινο και ένα μπλε, σκέψεις που δεν είναι τόσο τρομακτικές όταν τις μοιράζεσαι, και μια άβυσσος που έχει πάτο. Και που την έχουν δει και άλλοι, δεν είσαι η πρώτη, δεν είσαι μόνο εσυ, για μια φορά είναι ωραίο να μην είσαι ξεχωριστή. Ευτυχία είναι να τραγουδάμε δυνατά τα ίδια τραγούδια, να σε παίρνουν αγκαλιά άνθρωποι που αγαπάς χωρίς να το ζητάς, γιατί ξέρουν πως το χρειάζεσαι. Ευτυχία είναι να βουλιάζες μέχρι χθες, και σήμερα να επιπλέεις. Ευτυχία είναι να έχεις ένα σπίτι, στο οποίο μπορείς να γυρνάς όταν το χρειάζεσαι. Δίπλα στη βρώμικη θαλασσα. Εκείνη σε γέννησε. Ένα κομμάτι της είναι και δικό σου. Θάλασσα μάνα, Ελπίδα μου, Χριστίνα μου. Αγάπη, και ασφάλεια. Χαρά, ξανά. Πόσο γνώριμη είσαι!

[sun16soul]

07/05

Στην τουαλέτα του αεροπλάνου είδα το σημάδι μου, στο τελείωμα του δεξιού ματιού μου, να μεγαλώνει μαζί με το πρόσωπό μου τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Τότε το’κρυβα με ένα μπλε hansaplastt, τώρα το κοιτάω και χαμογελάω. Πιο πολύ γιατί σε αυτή τη στιγμή σκέφτηκα πως δεν τα έχω καταφέρει και άσχημα από τότε που το απέκτησα. Δεν ξέρω ποτέ ξεκίνησα να ταλαιπωρώ τον εαυτό μου. Οι επιπτώσεις είναι τόσο εμφανείς, μέσα μου νιώθω κουρασμένη, σαν χρονια τώρα να σηκώνω βάρη. Μου τα έχω επιβάλλει μόνη μου, τα έχουμε πει ξανά και ξανά. Κι όμως συνεχίζω, και προσπαθώ, και ναι, καταφέρνω κιόλας. Δεν είμαι πια κοριτσάκι, αλλά το σημάδι μου είναι ακόμα εκεί, να με συνδέει με έναν εαυτό που πάντα ονειρευόταν. Δεν είμαι σίγουρη ποιο είναι το επόμενο όνειρο πέρα από το άμεσο και αναγκαίο της ξεκουρασης, ψυχικής και σωματικής. Όμως κοίταξα στον καθρέφτη, και ένιωσα περήφανη που 15 χρόνια μετά δεν την έχω σπαταλήσει τη ζωή μου, γιατί το πιστευώ πως τη ζω. Ακόμα και με όλο αυτό το άγχος που κάποιες φορές μοιάζει ανούσιο, χτίζω ακόμα αυτά που ονειρευόμουν πολύ πιο πρόσφατα. Ναι, η επιθυμία για γραφή μεγαλώνει, κι όμως δεν είμαι ακόμα αρκετά μεστή. Δεν θα’ρθει μια στιγμή που θα το ξέρω; Κοίταξα στον καθρέφτη σήμερα, κι είδα πως είμαι ακόμα νέα. Χάρηκα. Έχω καιρό να νιώσω ανάλαφρη. Δεν θυμάμαι ποτέ ήταν η τελευταία φορά για την ακρίβεια. Θυμάμαι πως χαμογελούσα σε εκείνα τα γενέθλια, με την αλογοουρά μου και το άσπρο μου σετάκι, και το μπλε μου hansaplastt που είχε πάνω κάτι σχέδια. Σκέφτηκα πως από τότε το έχω πολύ ταλαιπωρήσει αυτό το κοριτσάκι. Όμως έχουν περάσει και σήμερα οι ώρες, και δες, είμαι καλά. Τα καταφέρνουμε κάθε φορά. Και μόλις μια μέρα δεν έχει ξυπνητήρι, θα’ρθει πάλι γρήγορα η χαρά. Και κάποια άλλη φορά, θα’ρθει μια άλλη μέρα που ο,τι ήθελες, ό,τι θέλεις, θα το’χεις δοκιμάσει — τουλάχιστον αυτό. Αυτή τη φορά ξύνω εδώ και εβδομάδες, νομίζω πως ανέβηκα στο αεροπλάνο συρόμενη σε πατώματα και αποξηραμένη λάβα. Αλλά έφτασα. Και τώρα, για λίγο, ευλογημένο στοπ. Στοπ. Μόνο μουσική, και λίγη παραπάνω ευκολία. Από αύριο θάλασσα, λίγο απέραντο να χορτάσουν τα αποκαμωμένα μάτια μου. Χαμογέλασαν στην τουαλέτα, είμαι ακόμα εδώ. Κάθε φορά, μετά από περιοδους αφανών βασανιστηρίων, εκπλήσσομαι και λίγο που υπάρχει ακόμα χαρά στα μάτια μου. Αυτό δεν με έκανε πάντα ξεχωριστή; Το φως; Ίσως λάμπει περισσότερο όταν επιβάλλεται στο σκοτάδι. Δεν θέλω να είμαι ο Brian, ή ο Syd, δεν θέλω να εμπνεύσω το Dark Side of the Moon. Θέλω να το γράψω. Δεν ξέρω ποτέ έδωσα στον εαυτό μου το ρόλο της αγίας, ή κάποιας ηθικής αυθεντίας. Με στενεύει. Με πιέζει. Δεν θέλω πια να με αφορά. Δεν θέλω να είμαι το απόλυτο καλό, γιατί κάνεις δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτές τις απαιτήσεις. Και πάλι θα καταλήξω απογοητευμένη, με μαχαιριές στα χώματα. Αν και τα δικά μου μαχαιρώματα είναι κλινικά και αποστειρωμένα. Είμαι η προτεραιότητα, μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Βάλτο καλά στο μυαλό σου. Απελευθέρωσε τον εαυτό σου. Έχεις χάσει τόσο χρόνο στις πραξεις, ή ακόμα και τις πιθανες πραξεις άλλων. Φτανει πια, κανέναν δεν μπορεις να ελεγξεις, δεν μπορεις να βελτιωσεις, να γνωρισεις καλύτερα από τον εαυτό σου. Αγάπησε τον περισσότερο λοιπόν, και άστον επιτέλους να ανθήσει.

Ο Παντέλης είχε δικιο. Αυτή είμαι. Ή μάλλον ΚΑΙ αυτή είμαι. Είμαι και έξυπνη, και αγχώδης, και καλή, και ανασφαλής, και άνετη και χαρούμενη και καταθλιπτική. Απλά πρέπει να αποδεχτώ, να με αγαπήσω όπως είμαι, να σταματήσω να με κρίνω, και ό,τι δεν μου αρέσει να το δουλέψω. Δεν θα με αφήσουν όλοι μου οι φίλοι, ακόμα κι αν κάνουν παρέα μεταξύ τους, ούτε θα με προδώσουν όλοι όσοι αγαπώ. Δεν θα είμαι ποτέ κόκκαλο, και η δική μου ομορφιά δεν έγκυται εκεί. Δεν θα γίνω ο Patrick Kingsley, η Ellen Barry, o Henry Miller, ο Ελύτης, ο Bukowski, o John Lennon, ή η Anita Pallenberg. Αλλά είμαι η Ηλιάνα, και γίνομαι κάθε μέρα ακόμα και περισσότερο η Ηλιάνα Μάγρα. Η Iliana Magra. Ό,τι και να σημαίνει αυτό, σημαίνει κάτι και το ξες από παιδί. Κι όλα αυτά είναι στη διαδρομή προς την ολοκλήρωση. Προς τη μέρα που θα είσαι εκεί ακριβώς που πάντα πήγαινες, κι όλα πια θα βγάζουν ξεκάθαρο νόημα. Μέχρι τότε, ζήσε. Χαρούμενη, όσο μπορείς. Μόνο έτσι μπορείς να σπαταλήσεις τη ζωή. Όσο σ’αγαπας και σε φροντίζεις, όσο την κοιτάς με θάρρος, κάνοντας κάθε στιγμή συνειδητή εμπειρία, προχωρόντας με δικαίωμα σε ολες της τις φάσεις, κι αγκαλιάζοντάς σε όταν παλιά θα σε έριχνες πιο κάτω, δεν την εξευτελίζεις. Τη ζεις. Και την αξίζεις. Τέλος, μείνε κοντά σε ό,τι σε κάνει να νιώθεις ζωντανή, οπως η μουσική, και διασκέδασε λιγάκι περισσότερο. Τώρα. Τώρα. Η ώρα να ροκάρεις, να γουστάρεις ποια είσαι, και τι κάνεις, είναι τώρα. Είμαι πιο δυνατή από αδύνατα μπούτια, από λεφτά και χίλιες τσάντες, είμαι πολύ πιο δυνατή από μυώδεις γκόμενους και πάπιες γκόμενες, από την τελεια φωτογραφία, ακόμα κι από το τέλειο άρθρο, από την τελεια πηγή, ή τα αγαπημένα του αφεντικού, είμαι πιο δυνατή από ό,τι δεν έχω, και το πιστευώ πραγματικά, είμαι πιο δυνατή από ολόκληρη την κοινωνία και τον περίγυρο που πασχίζει να μου επιβάλλει αξίες που δεν είναι δικές μου. Είμαι πιο δυνατή από όλα και όλους τους. Πάντα ήμουν. ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΑΝΤΑ.

[sun16soul]

03/05

Και τώρα είμαι σε ένα σπίτι στο Λονδίνο, με έναν τύπο με περισσότερα προβλήματα από εμένα, που ακόμα δεν έχω αποφασίσει γιατί και για πόσο θα τον βλέπω, αλλά έβαλε Van Morrison, κι εγώ κάπνιζα στο παράθυρο, κι είδα ένα τρένο να περνάει. Και για λίγα λεπτά επιτέλους ηρέμησα, σταμάτησα να σκέφτομαι κι απόλαυσα τη θέα από ένα σπίτι που δεν είναι κανενός από τους δυο μας, και για λίγο επικρατούσε επιτέλους ησυχία. Κι ήταν μια ησυχία στην οποία μου άρεσε να βρίσκομαι. Ο ουρανός είναι άσπρος, με ένα ήρεμο, παχύ, κύμα που ταιριάζει στο σημερινό σούρουπο. Η αλήθεια είναι πως μάλλον φοβάμαι πολύ την επαφή, και το βάρος ενός ανθρώπου ακόμα. Αλλά αυτή η μουσική, και ο ήχος του πιπεριού που τρίβεται, και των μαχαιροπιρουνων στο συρτάρι, κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα. Let go into the mystery, let yourself go, λέει ο Van Morrison, there is no other place to be. Κι η ατμόσφαιρα από εδώ είναι τόσο καθαρή, κι π κόσμος πάει σε προορισμούς σε άλλες στάσεις κι εγώ τους φαντάζομαι μέσα στο ατσάλινο κουτί που σήμερα μοιάζει με κινητή ζωή, όπως και τα φωτισμένα ορθογώνια παράθυρα. Κι είχα την ελευθερία να γράψω στην παρουσία κάποιου που δεν το βρήκε παράξενο. Ίσως πρέπει απλά να αφεθώ. Ο ουρανός σκοτινιασε, το τρένο φωτίστηκε, ο φούρνος άρχισε να μυρίζει. Κι εγώ είμαι ακόμα στο παράθυρο, κάνοντας αυτό που κάνω καλύτερα. Να εκφράζομαι στον εαυτό μου. Μια μέρα ίσως αυτό θα αλλάξει. Ίσως, μόνο ίσως κι ας είναι αβέβαιο πολύ, μπορεί να αλλάξει ξεκινώντας σήμερα. But it’s okay anyway. I always have London.

[sun16soul]

10/04

“The mind is everything. What we think we become.”

Και τι λοιπόν πιστεύω για μένα? Αφήνοντας πίσω τους φόβους, ποια είναι η γυμνή μου αλήθεια? Ποια είμαι?

Είμαι ένας καλός άνθρωπος. Είμαι πλούσια σε συναισθήματα. Πλημμυρίζω συναισθήματα για την ακρίβεια, και ζω τις στιγμές μου γεμάτες. Είμαι ξεχωριστή. Είμαι ενδιαφέρουσα, σκεπτόμενη. Είμαι κάποια που ταλαιπωρεί ατελείωτα τον εαυτό της. Είμαι έξυπνη. Αυτή η άσκηση δεν με βοηθάει αυτή τη στιγμή. Είμαι θετική, είμαι αισιόδοξη, είμαι κάποια που αγαπά τη ζωή, που παρατηρεί τους ανθρώπους, τις κινήσεις τους, την ύπαρξή τους. Θα μπορούσα να σου γράψω τραγούδια, μικρές ιστορίες για τη ζωή κάποιου που θα δω για δευτερόλεπτα να κάθεται στη σκεπή από ένα παράθυρο, στο δίπλα έχει ένα κόκκινο κιμονό. Εμνέομαι από τους ανθρώπους, από όλη μου την ύπαρξη, από τις μικρότερες εικόνες και την πιο ωραία μουσική, από τη ζωή. Ψάχνω. Διαρκώς. Και ψάχνομαι. Είμαι ευγενική. Είμαι θαρραλέα, και δυνατή, κι ας με τσακίζω πολλές φορές, μέσα. Θα τα καταφέρω. Να με βρω πραγματικά, μες στον θόρυβο που πολλές φορές μου επιβάλλω. Είμαι χαμένη. Δεν θα είμαι πάντα. Έχω ήδη βρει αρκετά, τα άλλα τα ψάχνω, άλλα θα έρθουν. Προσπαθώ. Θέλω την ολοκλήρωση. Βλέπω με πολλές αισθήσεις. Είμαι ανοιχτή, δεκτική, ανεκτική, ισχυρογνώμων. Κι αν δεν βλέπω μπροστά, βλέπω με όσα μάτια διαθέτω ό,τι κοιτώ. ΈΧΩ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΩ. Έχω κάτι να πω. ‘Εχω πολλά να σου πω. Έχω να σου πω γι’αυτά που ξέρω. Για τη θάλασσα, για το μυαλό, για την ψυχική υγεία, για την προσπάθεια, για τα κότσια, για την προσπάθεια, για τους ανθρώπους, για τους φίλους, για τους έρωτες, για την Ελλάδα, για το Λονδίνο, για το ποτό, για το τσιγάρο, για τα ξενύχτια, για τη δουλειά, για το γραφείο, για τα αφεντικά, για τους συναδέλφους, για το σπίτι, για την οικογένεια, για τους γονείς, για τα ανήψια, για τα αδέλφια, για τα ζώα, για τους παππούδες, για τις γιαγιάδες, για τους θείους, για τους γάμους, για το θέατρο, για τη μουσική, για το μπαλέτο, για το γράψιμο. Για τους πρόσφυγες και για τις πόρνες, για μαχαίρια, για θύματα και φόνους και εξαφανίσεις, για το σινεμά, για την τηλεόραση, για τη θέα, για το ποδήλατο, για τη γιογκα και τη γυμναστική, για τα πάρκα, τα νησιά, και τα βουνά. Για τους δρόμους, τα αεροπλάνα, για τα αυτοκίνητα και τις γουρούνες, για προδοσία, για εμπιστοσύνη, για αγάπη, για ανασφάλεια, για παράνοια, κατάθλιψη και κρίσεις πανικού. Για τα ναρκωτικά, για συναυλίες, συνεντεύξεις, κυβερνήσεις, πολιτική, πρεσβείες, δημόσιους υπάλληλους και εκπροσώπους τύπου. Για νύχια, μαλλιά, ρούχα και σχεδιαστές, για γυαλιά, μυωπία, αυπνία, φακούς, για πίνακες και για ζωγράφους, για ψάρι, κρέας, και φακή, για καλοκαίρια, άνοιξη, χειμώνες, και φθινόπωρο, για μασαζ, για τεννις, για τους Beatles, τους Pink Floyd, τους Led Zeppelin, τους Queen, τον David Bowie, για ηλέκτρο και ρεμπέτικο, για ποίηση και λογοτεχνία, για το σεξ, για κλάματα και γέλια, για ξημερώματα, εφημερίδες, χασάπικα και βιβλιοπωλεία. Για πλοία. Για τάσεις φυγής, και για ακινησία. Για βαλίτσες, για μύτες, και βλέμματα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Για αγκαλιές, κι άλλα δύσκολα αγγίγματα. Για σκέψεις ατελείωτες, ενδιαφέρουσες και βασανιστικές. Για παλτό, για αντίκες, για ξένους, για αγορές και ηχογραφημένα μηνύματα. Για γράμματα, και λέξεις σωτήριες. Για αρρώστιες, για υγεία, για νοσοκομεία και χειρουργία, για γιατρούς και δικηγόρους, για γκρεμούς κι άλλα μεγάλα ύψη. Για σοκάκια και ψαραγορές, για μέντιουμ, χαρτιά και αστρολόγους. Για παγκάκια, και τηλέφωνα, και πρόσωπα οικεία. Για τετράδια, και χέρια ανυπόμονα, και πόδια που λαχταράς να ακουμπήσεις. Για το πανεπιστήμιο, για το σχολείο, για τη Χαλκιδική. Για πόλεις σε καντραν ραδιοφώνου που έχεις δει λίγες φορές. Για σχέσεις περίεργες, σχέσεις δικές σου, Για ραντεβού και θέατρα, για μπύρες, για μεθύσια. Για πατώματα, για εκκεντρικές σαλάτες, για μαλάκες, για τη γη. Είμαι κι εγώ κομμάτι της. Όπως κι εσύ. Και γι’αυτό θα με ακούσεις. Γιατί έχω τόσα να σου πω. Κι άλλα τόσα να μάθω.

Και λοιπόν, για να τελειώνουμε για σήμερα. Είμαι κάποια που μοιράζεται. Που ζει. Που αγαπάει τη ζωή, τη λατρεύω τη ζωή, και την παρατηρώ, την εκτιμώ. Και με γεμίζει υλικό και εμπειρίες, κι ας μην το καταλαβαίνω πάντα όταν τη ζω. Θα έρθει η στιγμή που θα τα μοιραστώ. Γιατί ναι, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, είμαι writer. Γράφω. Έτσι κάνω assimilate συναισθήματα και εμπειρίες. Αυτή είμαι. Και γι’αυτό αυτή θα γίνω. Γιατί είμαι ήδη έτσι, πάντα. Από πάντα. Και μια μέρα οι λέξεις μου θα πλημμυρίσουν χέρια και συνειδήσεις. Μην το ξεχνάς — το κάνουν ήδη.

Κι εγώ, ας πλημμυρίσω με Pachelbel για σήμερα το βράδυ, για πάντα. Ας ανοίξω την καρδιά μου, ας εμπιστευτώ τη ζωή, τον Θεό, εμένα, λίγο περισσότερο σήμερα και πάντα. Ας αφήσω την καρδιά μου να κατέβει στη θέση της, και να χορέψει, να στριφογυρίσει μελωδικά, ωδή στην ησυχία, ας σκέφτομαι μόνο αυτή τη μουσική, κι αυτή θα γίνω. Η ευφορία, η ελπίδα, η αγάπη, το ανέβασμα, η εξύψωση, η ψυχή που πάλλεται σε χρώματα ανοιχτού γαλάζιου κι άσπρου τόσο όμορφου που γυαλίζει από φρεσκάδα και ελπίδα. Που αιωρείται πάνω από μια θάλασσα ελαφρώς κυματιστή και την ακουμπάει όποτε θέλει. Ας ανοίξω την καρδιά μου, ακόμα και σε ό,τι την κλείνει. Οι ζάρες να χάνονται στα κύματα, κι εγώ ελεύθερη, ξυπόλυτη, ανάλαφρη, εύπλαστη, ελαφριά. Όσο ένα ευχάριστο αεράκι. Όσο το Canon in D Major.

[sun16soul]

Γυμνα-

Κάποια πράγματα έρχονται όταν τα χρειάζεσαι. Τις τελευταίες τρεις μέρες έχω όρεξη για άσκηση. Χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, ή πολλές δεύτερες σκέψεις, χωρίς να το επιβάλλω στον οργανισμό μου ή στο σώμα μου. Ήρθε η ώρα που το ζήτησε το μυαλό μου, σαν διέξοδο ή αλλαγή. Στο ορκίζομαι, δεν προσπάθησα καν να ισορροπήσω, βγήκε εύκολα σήμερα, σαν επιτακτική ανάγκη για σωματική έκφραση της συγκέντρωσης. Επιζήτησα τη ζέστη, σαν να βυθίζεσαι στη ζεστή άμμο καλοκαίρι, και τη γυμναστική - ξέρεις το γυμνάζομαι βγαίνει από τη λέξη γυμνός. Ούτε εγώ το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι μέχρι τώρα. Σίγουρα έχει κάποια ιστορική σημασία, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι φαντάζομαι θα ασκούνταν γυμνοί στα γυμνάσια, κι όμως βγάζει νόημα και μεταφορικά. Η απογύμνωση του μυαλού βρίσκεται στην αποτοξίνωση του σώματος, αφήνοντας μόνο την κίνηση, και την ουσιαστική, καλοδεχούμενη ακινησία. Σήμερα, μες στην ευφορία και τη δυσκολία της θέρμης, τα ιδρωμένα σώματα έμειναν γυμνά κι ενώθηκαν στην ολοκλήρωση της προσπάθειας. Μπορεί πολλοί από εμάς να έχουμε ανάγκη την ίδια ησυχία. Τι χαρά. Όλες οι σκέψεις, ξαφνικά όμορφες στην ηρεμία. Κι οι αναπνοές, βαθιές κι ανάλαφρες. 

[sun16soul]

Παρόν.

Από το πρωί άγγιζα την άβυσσο. Από χθες, εδώ και μέρες ίσως, αλλά το πρωί σκέφτηκα για ένα δευτερόλεπτο τι θα γινόταν αν έπεφτα απ’τις σκάλες. Δεν ήθελα να το κάνω, αλλά μια ιδέα εικόνας πέρασε από το μυαλό μου. Όλες αυτές τις μέρες χλωμή, με καταβρόχθιζα τις νύχτες εσωτερικά, μου έτρωγαν οι σκέψεις το σαράκι, κάθε βράδυ και λίγο ακόμα, λίγο παραπάνω, μέχρι που σήμερα το πρωί δεν ήθελα να βγάλω άχνα. Έψαξα αν αυτό είναι σύμπτωμα της κατάθλιψης, μετά σταμάτησα να διαβάζω, έβαλα ένα κολάν και τις αντίστοιχες κάλτσες, φόρεσα τους φακούς μου, δεν πήρα τσάντα, αλλά δεν άφησα τα τσιγάρα μου, βαρέθηκα πια να πιέζω τον εαυτό μου να μην κάνει τίποτα που απολαμβάνει, σκέφτηκα να αφήσω το κινητό μου, έχουν χαλάσει και τα ακουστικά μου, το πήρα τελικά αλλά έκλεισα το ίντερνετ - ένας συμβιβασμός για λίγη ακόμα ησυχία - και βγήκα. Πήγα σε class, είχα μήνες. Κι εκεί, ησυχία. Και πείσμα. Δεν μισούσα την εικόνα μου στον καθρέφτη, κι ας ήμουν χλωμή όπως συνήθως. Φρόντισα δύο φορές και παραπάνω να αποφύγω το αιρ κοντίσιον. Κρατούσα τα δευτερόλεπτα, και την ισορροπία, ίσως πιο πολύ από κάθε φορά. Στο σώμα μου μεταφράστηκε σήμερα η θέληση του μυαλού μου, σημάδι πως υπάρχει ακόμα. Έφυγα, ίσως όχι χαρούμενη, είναι άλλωστε μεγάλη λέξη κι ακόμα μεγαλύτερο συναίσθημα, αλλά ήρεμη, συγκροτημένη, ήσυχη ακόμα. Άνοιξα το ίντερνετ, είπα είναι άσκοπο, δεν θα έχει κάτι. Μου ήρθε μήνυμά του, και μια ερώτηση. Χάρηκα. Είπα στον εαυτό μου πως θα ήμουν χαρούμενη και χωρίς αυτό, αλλά δεν έχει νόημα να μην το παραδέχομαι, είναι ίσως οι απορρίψεις που δεν αντέχω άλλο κι εγώ τις παίρνω όλες πολύ προσωπικά. Δεν γύρισα στο σπίτι, σκέφτηκα να ψωνίσω, αλλά ήθελα να περπατήσω, τώρα ήμουν χαρούμενη και δεν είχα όρεξη ούτε για κατανάλωση ούτε να πληρώσω τα μελλούμενα. Πήγα στο πάρκο. Κι ήταν σαν να περπάτησα σε μια ταινία στην Αγγλία, επιτέλους ήρθαμε ξανά, ίσως και πρώτη φορά τόσο, σε επαφή εγώ κι η ζωή εδώ. Καταλαβαίνω τώρα γιατί αυτή η πόλη σπάει κι ενώνεται με τόσα πάρκα. Έφυγαν όλοι οι ήχοι. Δεν άκουσα άχνα. Μόνο το τραγούδι, ούτε καν τους στίχους, μόνο το σαξόφωνο, κι ίσως το μπάσο. Κι ήμουν πραγματικά γεμάτη, τα μάτια μου πραγματικά κοιτούσαν ό,τι έβλεπαν, τα γέμιζε το πράσινο, τα δέντρα, τα κλαδιά τους, οι ρίζες, το νερό. Κι ας μην ήθελα ακόμα να μιλήσω, ούτε καν να γράψω, το σώμα μου είχε αίμα ξανά, τα χείλη μου, ξερά αλλά όχι αφυδατωμένα από κάπου μέσα βαθιά πια, είμαι σίγουρη πως μειδίαζαν αντανακλαστικά, κι από μόνα τους, ο εγκέφαλος μου δίνει ξανά τις σωστές εντολές, κι εμένα με κρατούν τα πόδια μου, με πηγαίνουν μπροστά, και κάτω, και πάνω ξανά, αντιστάθηκα στις ονειροφαντασίες και στις κρίσεις του αγνώστου, και βρήκα τον δρόμο μου, ήμουν εκεί, εγώ, μόνη μου αλλά όχι φοβισμένη, αυτάρκης επιτέλους, καλά. Καλά. Ανέπνευσα. Στη φύση, στην ησυχία, μακριά απ’τη βοή, κι όταν βγήκα σε αυτήν την άντεξα. Πήγε να με αποπλανήσει το μυαλό μου, να με ρίξει σε βάθη πάλι γνώριμα, αλλά του απάντησα, πως τι κι αν είμαι σε νησί? Τι κι αν θα είμαι σε ένα αεροπλάνο για 8 ώρες? Πατάω σε έναν δρόμο, και πάτησα τα πόδια μου γερά και άρχισαν το βάδιν, δεν με ένοιαζαν οι τένοντές μου κι ας ήταν ανηφόρα. Είμαι εδώ, είμαι εδώ, σκέφτηκα, κι αυτή τη στιγμή μου ανήκει κι εμένα ένα κομμάτι αυτής της γης που περπατώ. Έκοψα ένα λουλούδι, μπλε με τρια μικρότερα, κάτι χειροπιαστό, tangible, σκέφτηκα, και τότε επιτέλους ήθελα να γράψω, να αποθανατίσω αυτή τη στιγμή της ύπαρξης μου σε αυτόν εδώ τον κόσμο, αυτόν ακριβώς τον κόσμο στον οποίο ζω και δεν χρειάζεται το μέγεθός του να με φοβίζει. Γιατί εγώ αυτή τη στιγμή ξέρω που να πάω, κι έτσι δεν είναι τόσο αχανής, δεν είναι τόσο αχανές το πάρκο γιατί ξέρω πως να βγω όποτε θέλω. Γιατί αγαπώ τη γειτονιά μου, και σε αυτήν υπάρχω, όσο μεγάλο κι αν είναι το νησί αν το δεις από πάνω, ή η σφαίρα μας. Δεν με νοιάζει. Κι ας βλέπω τη θαλαμηγό, εγώ ζω στο φουσκωτό μας. Θα σου ακούγεται σίγουρα μικροαστικό. Αλλά εμένα τα μεγάλα ύψη με τρομάζουν, από μικρή, από εκείνη τη θαλαμηγό, πελώρια από πάνω μας, κι είχε ίσως εκείνη τη μέρα συννεφιά. Με κάνουν να αισθάνομαι μικρή, έτσι μεταφράζεται το κάλεσμα του κενού στο δικό μου το μυαλό νομίζω. Οπότε προτιμώ να ξέρω πως υπάρχω στους δρόμους που γνωρίζω, κι έτσι μπορώ να εξερευνήσω καινούργιους. Ανάμεσα στα δέντρα ένιωσα ασφαλής. Το ατελείωτο πράσινο ήταν βάλσαμο, όχι φυλακή. Γέμισα αδειάζοντας. Κι έτσι είχα κάτι επιτέλους να σου πω. 

Είμαι εδώ. 

[sun16soul]

Θάλασσες

Ψάχνω σε ποιο παράθυρο να σταθώ για να καπνίσω. Βρέχει έξω, ο ουρανός άσπρος, μια πρόοδος από πέρυσι - δεν βλέπω μια γυάλα ευτυχώς.  

- Απάντησα.

- Τι?

- Τίποτα. 

Το μήνυμα δεν είχε σημασία. Δυο σχεδόν λέξεις, για μια τυπική ευγένεια, μια εκούσια αδιαφορία να σου δείξει περισσότερο. Χαλαρή κι εγώ, αδιάφορη, δες με πόσο. Δεν το άφησα αναπάντητο, σαν να με νοιάζει, σου έστειλα κάποιους φθόγγους σε μια αδιάφορη σειρά. 

- Ψύχρα.

Κοιτάει κάτω στη συσκευή, εγώ έξω, απέναντι, τα κοντινά μας μακριά. “Τζάμπα,” λέει. 

Ναι, σκέφτομαι. Τζάμπα. “Τι?,” της απαντώ. 

- Οι προσκλήσεις. 

Οι γκρι, επίπεδες σκεπές έχουν μαζέψει νερό. Έτσι όπως πέφτει η βροχή στις γούρνες τους, τις κάνει να μοιάζουν με θάλασσα που ρέει, σχεδόν κυματιστή. 

- Από που φυσάει τελικά λιγότερο?

[sun16soul]

“Σας λείπει καθόλου ο έρωτας?”

Ναι. Ναι. Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι. Χίλιες φορές, ειπωμένες άηχα στα αιώνια τραγούδια. Γραμμένες στις βασανιστικές προβολές που αρχίζουν κάθε βράδυ στο κρεβάτι. Περπατημένες σε 12,874 βήματα. Κάποιες φορές ξυπνάς με την έλλειψη. Άλλες πάλι δεν κοιμάσαι. 

Έγραφα τις προάλλες την Ιουλιέτα. Κι εγώ, η λάτρης του Έρωτα, δεν έφερα καμιά μορφή στο μυαλό μου για έμπνευση. Κομμάτια από συναισθήματα ξεχασμένα πια, τώρα που πέρασαν χρόνια μοιάζουν όλα φτιαχτά, προσεκτικά κατασκευασμένα, άσκοπα. 

Σαν να μην το’ζησα ποτέ, σαν η επιθυμία να’ναι χρόνια ξεχασμένη, κι ό,τι θυμάμαι να’ναι πρόσφατη παράκρουση, τρελή ανησυχία, ανία, απογοήτευση. Π-π-τ-α-α-α. Καθόλου πουτάνα, δυστυχώς. Φώναξε.

Δεν κλαίω πια, ούτε και στις ταινίες, ίσως και να είμαι καλά, ίσως αυτό να μην μπορώ να χωνέψω. Καλά, παρά την ανία. Γελάμε όμως, τα βράδια που περνάνε σαν ασήμαντα θα μου λείπουνε για χρόνια. 

Τι να σου πω. Μάλλον μεγάλωσα τελικά. Έχουν αλλάξει πια πολλά, κι όσα ακόμα χωράει μια φαντασία, όσα τολμά τώρα να πλάσει. Τελείωσαν οι εποχές της εξιδανίκευσης του πόνου, της τραγωδίας. Αποστειρωθήκαμε κι εμείς.

Πριν δύο Σάββατα περπάτησα το μισό Λονδίνο. Πονούσα όταν ξεκίνησα, λίγο ίσως, εκεί, μέσα στη μέση που βλέπεις, γνώριμα. Είχε τελειώσει όταν έφτασα, ήμουν καλά. Και χάρηκα. Δεν ήθελα καν να σου γράψω. Μόνο να φύγω μακριά από μια βαρετή απομίμηση αυτών που έχω δει ήδη στο replay. 

Την πρώτη φορά ήταν κάτι εξαίσιο. Γεννήθηκαν ατέλειωτες σελίδες που ζουν ακόμα τόσο έντονα, αρκεί μια ματιά για να ζωντανέψουν όλα τα βλέμματα κι οι μυρωδιές μιας άνοιξης χαμένης, τόσο μα τόσο ζωντανής.  Μετά, ήταν ενδιαφέρουσα η ανακάλυψη των άλλων. Πήρε χρόνια πριν δεις τα κοινά, το pattern, την πατέντα. Κάποτε την είδες ξεκάθαρα - από τότε προσοχή. 

Πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Η απογοήτευση, οι μέτριες κουβέντες, οι τραβηγμένες υποθέσεις κι οι επαφές άνευ πάθους -- όλα αυτά τα ανεπίτρεπτα, τα προσεγμένα, τα αξιοπρεπή και σύνηθη, δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, κανένα πραγματικά. Ξες, σου αφήνουν τη χειρότερη γεύση. 

Σαν να περπατάς σε ένα δάσος με κουτσουρεμένα δέντρα, χωρίς πουλιά, χωρίς κάποιο φυτό αξιοσημείωτο ή κάποιο ρυάκι γρήγορο και καθαρό. Κουράζεσαι, και δεν υπάρχει καμιά ομορφιά τριγύρω να σε αποζημιώσει.

Σαν να βγάζεις έναν αχινό από τη θάλασσα, μόνο για να δεις πως ήταν ανοιχτός - κούφιος.  

Άνοστα, ανέραστα, αλήθεια. Για άλλα Άλφα σου έγραφα το καλοκαίρι. Αλάτια, αστέρια, αυτάρκης. Κι ας πάλι έλειπε Εκείνος. Είχαμε τη θάλασσα, και το γλυκό σκοτάδι. Κι Αυτό, ας είναι καλά η γη που είναι στρόγγυλη, το’χουμε κι εδώ.

Εσάς, λοιπόν, σας λείπει καθόλου ο Έρωτας? 

[sun16soul]

Οι Συμμορίες της Ασφάλτου

Μου λείπει να νιώσω ζωντανή. Αλλά στ’αλήθεια ζωντανή, με πάθος, με ταχύτητα, σαν ένα γρήγορο beatάκι των 90s, σαν να χορεύω όλη μέρα σε ένα στριμωγμένο σκοτάδι. Θέλω να ξυπνήσω από αυτό το λήθαργο, τη νύστα, την κούραση, την καθημερινότητα. Θέλω λίγη γαμημένη τρέλα. Πόσο ακόμα μόνο με υπολογισμούς, με λογική, να κοιτάω το ρολόι, “η ώρα πήγε 10.30,” “ωχ όχι, πέρασε τις 12 και ακόμα να με πάρει ο Μορφέας.” Δεν κοιμάμαι όσο θα ήθελα, δεν δουλεύω όπως θα ήθελα, δεν χορεύω, δεν κάνω έρωτα, δεν βγαίνω, τι κάνω, τι σκατά κάνω. Και τώρα, είναι 3 παρά 10, θα μπορούσα να δουλεύω περισσότερο και καλύτερα τη στιγμή αυτή αντί να σου γράφω, αλλά τα Ξύλινα Σπαθιά μου ξύπνησαν τις πλευρές που έχουν σιωπήσει κι είναι πιο πολύ εγώ από ό,τι όλοι οι άλλοι εαυτοί, οι σωστοί, οι προβλεπόμενοι, οι υπεύθυνοι, οι περιορισμένοι στις ώρες, στα ρολόγια, στα 8ωρα. Στις σωστές λέξεις και συμπεριφορές, στα συναισθήματα, στο μέτρο, στο μετρό, στην προσοχή, με πείραξαν 2 κρασιά κι ήμουν έτοιμη να φοβηθώ και τη γουλιά απ’ το τσίπουρο. Στη γαμημένη αγαμία με φόβο, με ντροπή, με ανικανοποίηση, για μια υποτιθέμενη αυτοεκτίμηση. Με πονοκεφάλους, με χάπια, βιταμίνες, με χωρίς λεφτά, με ακινητοποίηση, με περισσότερα κιλά, με ατελείωτα τσιγάρα, τα περιμένω συνέχεια, πως και πως, όταν έρχεται το ένα μετά το άλλο νιώθω τόσο μεγάλη ευχαρίστηση, σαν να κάνω επιτέλους κάτι λάθος που σχεδόν να επιτρέπεται και που μ’αρέσει. Που μ’αρέσει. Που το απολαμβάνω. Δεν κάνω τίποτα που να απολαμβάνω. Τι κάνω? Γιατί έτσι? Μήπως είναι οι ορμόνες μου? Έχω πρώτη μέρα περίοδο, λες να είναι αυτό? Λες να έχω τους τελευταίους δύο μήνες κάθε μέρα γαμημένη περίοδο? Πάρε τα ταμπού σου και άκου τα, διάβαστα, σπάσε επιτέλους τον ηλίθιο μικρόκοσμο, δεν είναι όλα δίφυλα, δεν είναι όλα δύο. Σίγουρα εγώ είμαι 1, κι ας τώρα νιώθω 0. Οι συμμορίες της ασφάλτου. Χα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο.

[sun16soul]

Πολλά. Τα γράμματα. Μα λείπει Ένα.

Κουράστηκα να σέρνομαι. Ο Ελύτης λέει,

“Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.”

Εγώ νιώθω πως είναι αργά, πολύ αργά.

Πολύ σαν να’χει αργήσει αυτό το “εσύ.”

Θα αφεθώ σαν δρομέας κουρασμένος, σαν περπατητής σε αέναο δρόμο, μέσα σε μια αγκαλιά ανοιχτή, γενναιόδωρη, υπομονετική, ν’ αντέξει τα απωθημένα του περίμενε, με ένα επιτέλους ξεψυχισμένο, με μια απορία μα πού ήσουν τόσα χρόνια, με μία ανακούφιση πως ήρθες τελικά, κι όλες οι προσπάθειες σαν την πιο ωραία μέρα της άνοιξης, σαν την πιο ανάλαφρη αναπνοή, έτσι απλά θα ξεκινάνε.

[sun16soul]

Ederlezi

Ένας χορός. Φώτα, κάμερες, κόσμος. Κι εσύ στη μέση. Είναι τόσο οι κόσμοι στους οποίους κατοικείς. Φτάνει ένα τραγούδι, ξανά και ξανά, για να ζήσεις λίγο μία άλλη ζωή. Κάθε μέρα κι άλλο το τραγούδι, άλλο το σκηνικό, άλλα τα πρόσωπα. Εσύ παίζεις, τραγουδάς, χορεύεις, ερωτεύεσαι. Πάντα σε αυτά τα μέρη που κρυφοζείς. Πίσω από τα μάτια σου ανοίγεται αυτή η κάθε φορά άλλη ζωή, χάνουν συγκέντρωση κι ας είναι ανοιχτά, δεν κοιτούν πια, μόνο φαντάζονται. Τρέχει το μυαλό σε μια θλίψη, μια χαρά, μια αγάπη. Στη θάλασσα που’χει γίνει πορφυρή. Κι εσύ.. Είσαι η ίδια, κι ας είναι όλα τα άλλα διαφορετικά, σε αυτές τις ταινίες του μυαλού σου.

Μέχρι που θα σταματήσει το Ederlezi, και δεν είσαι στο χορό, η θάλασσα είναι τόσο μακριά. Δεν έχει φωτιές, δεν έχει έρωτες, δεν βράζει το αίμα στη γκρι σου θέα. Σιγά σιγά θα επιστρέψεις στην καρέκλα σου κι όσες φορές κι αν ξαναπατήσεις το play για σήμερα το όνειρο θα έχει τελειώσει.

Μια μέρα η μουσική θα παίζει κι εσύ θα την κοιτάς από μπροστά. Έναν κόσμο θα κατοικείς, δεν θα διψάς για φαντασίες. Θα τις ζεις, θα τις μοιράζεσαι.

[sun16soul]

Lay me down in sheets of linen, you had a busy day today

Oh the happiness, the sheer joy, the importance of not being idle. Let me hold on to this moment forever. The inner and outer smile that you owe to no one but yourself. (And to those that have given you the joy, the chance to work). Exhausted, but oh so pleased. You had a good day today. Free bird, fly on!

[sun16soul]

Ξύλινα Σπαθιά - Ό,τι θες εσύ

Oti Thes Esu - Ksulina Spathia - Pera Ap' tis Poleis Tis Asfaltou

“Δεν μας μένει πια καιρός. Πες ό,τι έχεις να μου πεις, σήμερα. Σήμερα.

Αύριο δεν θα’μαι εδώ- το ξέρεις?” 

Είμαστε η γενιά της απόστασης. Φυσικής απόστασης, ψυχικής, νοητικής. Της απόστασης και της φυγής. Όλοι οι παράγοντες παντού, τα ραντεβού με αγνώστους μιας οθόνης. Απόσταση. Οι εγωισμοί των χρημάτων, της καριέρας, της ακραίας της δουλειάς. Απόσταση. Η Ελλάδα, πού να ζήσεις, ένας-ένας φεύγουν από την πόρτα της εξόδου και διασκορπίζονται στις πόλεις των ραδιοφωνικών καντράν. Ερωτεύεσαι μεταμεσονύχτιες φωνές σε επίπεδα ακουστικά και πάντα φεύγεις. Το σήμερα δεν συνεπάγεται σχεδόν ποτέ το αβέβαιο αύριο, γιατί  ο στίχος λέει ψέματα, μπορεί να “σε” ξαναδώ, δεν θα είναι όμως τίποτα το ίδιο. Όλα τα αλλάζει ο χρόνος, ο αέρας, τα αλλεπάλληλα αεροδρόμια. Γαμημένη απόσταση, οι δρόμοι διαβρώνουν τα καλύτερα μας χρόνια..