Είμαι ένας καλός άνθρωπος. Είμαι πλούσια σε συναισθήματα. Πλημμυρίζω συναισθήματα για την ακρίβεια, και ζω τις στιγμές μου γεμάτες. Είμαι ξεχωριστή. Είμαι ενδιαφέρουσα, σκεπτόμενη. Είμαι κάποια που ταλαιπωρεί ατελείωτα τον εαυτό της. Είμαι έξυπνη. Αυτή η άσκηση δεν με βοηθάει αυτή τη στιγμή. Είμαι θετική, είμαι αισιόδοξη, είμαι κάποια που αγαπά τη ζωή, που παρατηρεί τους ανθρώπους, τις κινήσεις τους, την ύπαρξή τους. Θα μπορούσα να σου γράψω τραγούδια, μικρές ιστορίες για τη ζωή κάποιου που θα δω για δευτερόλεπτα να κάθεται στη σκεπή από ένα παράθυρο, στο δίπλα έχει ένα κόκκινο κιμονό. Εμνέομαι από τους ανθρώπους, από όλη μου την ύπαρξη, από τις μικρότερες εικόνες και την πιο ωραία μουσική, από τη ζωή. Ψάχνω. Διαρκώς. Και ψάχνομαι. Είμαι ευγενική. Είμαι θαρραλέα, και δυνατή, κι ας με τσακίζω πολλές φορές, μέσα. Θα τα καταφέρω. Να με βρω πραγματικά, μες στον θόρυβο που πολλές φορές μου επιβάλλω. Είμαι χαμένη. Δεν θα είμαι πάντα. Έχω ήδη βρει αρκετά, τα άλλα τα ψάχνω, άλλα θα έρθουν. Προσπαθώ. Θέλω την ολοκλήρωση. Βλέπω με πολλές αισθήσεις. Είμαι ανοιχτή, δεκτική, ανεκτική, ισχυρογνώμων. Κι αν δεν βλέπω μπροστά, βλέπω με όσα μάτια διαθέτω ό,τι κοιτώ. ΈΧΩ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΩ. Έχω κάτι να πω. ‘Εχω πολλά να σου πω. Έχω να σου πω γι’αυτά που ξέρω. Για τη θάλασσα, για το μυαλό, για την ψυχική υγεία, για την προσπάθεια, για τα κότσια, για την προσπάθεια, για τους ανθρώπους, για τους φίλους, για τους έρωτες, για την Ελλάδα, για το Λονδίνο, για το ποτό, για το τσιγάρο, για τα ξενύχτια, για τη δουλειά, για το γραφείο, για τα αφεντικά, για τους συναδέλφους, για το σπίτι, για την οικογένεια, για τους γονείς, για τα ανήψια, για τα αδέλφια, για τα ζώα, για τους παππούδες, για τις γιαγιάδες, για τους θείους, για τους γάμους, για το θέατρο, για τη μουσική, για το μπαλέτο, για το γράψιμο. Για τους πρόσφυγες και για τις πόρνες, για μαχαίρια, για θύματα και φόνους και εξαφανίσεις, για το σινεμά, για την τηλεόραση, για τη θέα, για το ποδήλατο, για τη γιογκα και τη γυμναστική, για τα πάρκα, τα νησιά, και τα βουνά. Για τους δρόμους, τα αεροπλάνα, για τα αυτοκίνητα και τις γουρούνες, για προδοσία, για εμπιστοσύνη, για αγάπη, για ανασφάλεια, για παράνοια, κατάθλιψη και κρίσεις πανικού. Για τα ναρκωτικά, για συναυλίες, συνεντεύξεις, κυβερνήσεις, πολιτική, πρεσβείες, δημόσιους υπάλληλους και εκπροσώπους τύπου. Για νύχια, μαλλιά, ρούχα και σχεδιαστές, για γυαλιά, μυωπία, αυπνία, φακούς, για πίνακες και για ζωγράφους, για ψάρι, κρέας, και φακή, για καλοκαίρια, άνοιξη, χειμώνες, και φθινόπωρο, για μασαζ, για τεννις, για τους Beatles, τους Pink Floyd, τους Led Zeppelin, τους Queen, τον David Bowie, για ηλέκτρο και ρεμπέτικο, για ποίηση και λογοτεχνία, για το σεξ, για κλάματα και γέλια, για ξημερώματα, εφημερίδες, χασάπικα και βιβλιοπωλεία. Για πλοία. Για τάσεις φυγής, και για ακινησία. Για βαλίτσες, για μύτες, και βλέμματα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Για αγκαλιές, κι άλλα δύσκολα αγγίγματα. Για σκέψεις ατελείωτες, ενδιαφέρουσες και βασανιστικές. Για παλτό, για αντίκες, για ξένους, για αγορές και ηχογραφημένα μηνύματα. Για γράμματα, και λέξεις σωτήριες. Για αρρώστιες, για υγεία, για νοσοκομεία και χειρουργία, για γιατρούς και δικηγόρους, για γκρεμούς κι άλλα μεγάλα ύψη. Για σοκάκια και ψαραγορές, για μέντιουμ, χαρτιά και αστρολόγους. Για παγκάκια, και τηλέφωνα, και πρόσωπα οικεία. Για τετράδια, και χέρια ανυπόμονα, και πόδια που λαχταράς να ακουμπήσεις. Για το πανεπιστήμιο, για το σχολείο, για τη Χαλκιδική. Για πόλεις σε καντραν ραδιοφώνου που έχεις δει λίγες φορές. Για σχέσεις περίεργες, σχέσεις δικές σου, Για ραντεβού και θέατρα, για μπύρες, για μεθύσια. Για πατώματα, για εκκεντρικές σαλάτες, για μαλάκες, για τη γη. Είμαι κι εγώ κομμάτι της. Όπως κι εσύ. Και γι’αυτό θα με ακούσεις. Γιατί έχω τόσα να σου πω. Κι άλλα τόσα να μάθω.
Κι εγώ, ας πλημμυρίσω με Pachelbel για σήμερα το βράδυ, για πάντα. Ας ανοίξω την καρδιά μου, ας εμπιστευτώ τη ζωή, τον Θεό, εμένα, λίγο περισσότερο σήμερα και πάντα. Ας αφήσω την καρδιά μου να κατέβει στη θέση της, και να χορέψει, να στριφογυρίσει μελωδικά, ωδή στην ησυχία, ας σκέφτομαι μόνο αυτή τη μουσική, κι αυτή θα γίνω. Η ευφορία, η ελπίδα, η αγάπη, το ανέβασμα, η εξύψωση, η ψυχή που πάλλεται σε χρώματα ανοιχτού γαλάζιου κι άσπρου τόσο όμορφου που γυαλίζει από φρεσκάδα και ελπίδα. Που αιωρείται πάνω από μια θάλασσα ελαφρώς κυματιστή και την ακουμπάει όποτε θέλει. Ας ανοίξω την καρδιά μου, ακόμα και σε ό,τι την κλείνει. Οι ζάρες να χάνονται στα κύματα, κι εγώ ελεύθερη, ξυπόλυτη, ανάλαφρη, εύπλαστη, ελαφριά. Όσο ένα ευχάριστο αεράκι. Όσο το Canon in D Major.