Μεταξυ μας δεν σε ενοιαξε και ποτε.Παντα ελεγες ποσο ασχημα νιωθεις για μενα και για το πως σου φερομαι.Βλεπεις,εγω σε αγαπουσα με τον δικο μου τροπο με αυτον που ηξερα,δεν ημουν τελεια αλλα προσπαθουσα. Σε ακουγα να λες και να ξαναλες ποσο χαλια σε εκανα να νιωσεις για κατι που η εκανα,ακομα και ακουσια, γεμιζοντας με ανασφαλιες και ενοχες.
Καποια στιγμη αποφασεις να φυγεις οριστικα θελοντας ομως να διατηρησουμε φιλικες σχεσεις.Καθε φορα που βγαιναμε,ενιωθα να τον κοσμο να χανεται και τους παλμους της καρδιας μου να φτανουν την ταχυτητα του φωτος.Ερχομασταν κοντα,πολυ κοντα αλλα παντα υπηρχε εμας δισταγμος κατι που σε κραταγε πισω..
Μετα ομως αρχισαν να μπλεκονται αλλα ατομα.Αρχισες να ψαχνεσαι αλλου μιλουσες με μεγαλα λογια για τυπαδες,που κοιτουσαν μονο να γαμησουν.Με μενα εβγαινες και ανοιγαμε τις ψυχες μας,με κεινους δεν ξερω τι εκανες και δεν με νοιαζει.Δεν με νοιαζει,ειπα αλλα ηταν παντα ενα απο τα ερωτηματα "γιατι εκεινοι και οχι εγω?" που με βασανιζε τις νυχτες που ξενυχτουσα υπεραναλυοντας το μεταξυ μας..
Ειχα γενεθλια,ειχα πιει πολυ,φιληθηκαμε,τα ποδια μου ετρεμαν αλλα προσπαθουαα να κρατησω την ιδιοσυγκρασια μου " Απλα εχω καυλες" μου λες.Ισως απο το ποτο; Ισως επειδη σε αγαπουσα; δεν ειπα τιποτα.Πινω κι αλλο χανω τον ελεγχο φευγεις."Φυγε μονο αυτο ξερεις να κανεις" φωναξα,νευριασα.
Εκεινο το βραδυ δεν κοιμηθηκα,ακουγα τον αερα και εκλαιγα,γιατι βαθια μεσα μου ηξερα οτι ισως να ταν και το τελευταιο.
Ξαναρχομαστε κοντα, η ιδια ιστορια,βγαινουμε περναμε καλα αλλα κατι σε κραταει και παλι.Δεν βρισκεις τιποτα το αφυσικο στην φιλικη αυτη συναναστροφη μας.Τη τελευταια φορα που βγηκαμε οι δυο μας φτανουμε εξω απτο χωριο σου,ηξερα οτι επρεπε να βαλω μια τελεια εφοσον δεν ηθελες εμενα.
Οχι,μπορει να ηθελες χρονο μαζι μου,καποιον να σε νοιαζεται και να σε προσεχει αλλα δεν με ηθελες ποτε.Μαλλον σου αρεσα οταν πρωτογνωριστηκαμε αλλα ως εκει.
Εκεινο το βραδυ βλεποντας τα φωτα του λεωφορειου να λαμπουν μεσα στην νυχτα σου ειπα "μεινε" με οσο σθενος μου χε απο μεινει ολους αυτους τους μηνες.
Αυτα και αλλα πολλα σκεφτομουν οσο περιμενα να ξαναφανεις,αλλα οι μερες περνουσαν και δεν εστελνες,χαθηκαμε λοιπον σαν δυο γνωστοι που τους αλεσαν οι τροχοι του χρονου
Ηθελα να εισαι η πρωτη μου,εκεινο το βραδυ ομως πονουσα,δεν συγκρινονταν μαζι σου ειχα πιει πολυ για να την πλησιασω.Εγινε οτι εγινε,και προσπαθησα να μεινω εκει για να σε ξεχασω.Εξαλου δεν σε ειδα να νοιαζεσαι ιδιαιτερα
Ο καιρος περασε ειχα μεθυσει παραπανω φορες απο οσες μου επιτρεπει η ψυχικη μου κατασταση και το κατεστραμενο μου στομαχι και υπηρχαν φορες που δεν ηθελα την ζωη μου,φορες που περπατουσα και σε εψαχνα μεχρι που τα παππουτσια μου ελιωσαν αλλα παρολαυτα δεν ειχα δυναμη να τα πεταξω.
Ξαναβρεθηκαμε,ειχαν περασει 3 μηνες αυτη την φορα,κοινες παρεες ξερεις πως ειναι αυτα τα πραγματα.Ηπια,παραλιγο να χασω τον ελεγχο ομως συγκρατηθηκα.Ηξερα οτι δεν επρεπε εκεινο το βραδυ και μεταξυ μας δεν το ηθελα τοσο,γιατι ηξερα..
Ηξερα πως μετα απο αυτο θα φυγεις ξανα,οπως κανεις,πως σε αντιθεση με μενα εσυ παντα εψαχνες αλλου.Γνωριζα πως εσυ,η κοπελα που ηθελα να παω στα πιο ομορφα μερη και να της δωσω οσα τα καλυτερα κομματια του εαυτου μου δεν θα ενιωθε ποτε ετσι για μενα.
Τα ηξερα ολα αυτα.Παρολαυτα σε κρατουσα στην αγκαλια μου οπως κραταει μια μανα το νωθο παιδι της,οπως..θα μπορουσα να γραψω κι αλλα τετοια αλλα μαλλον θα σου ακουστουν ρηχα.Λες και θα το διαβασεις η μαλλον,λες και θα το νιωσεις..
Λες και θα νιωσεις το ποσα δακρυα εχυσα μεχρι να το γραψω,το ποσο ανικανη με εκανες να νιωσω,λες και ξες ποσες φορες ευχηθηκα να αλλαξουν ολα αυτα..
Παω να ξαπλωσω ξεροντας πως μαλλον εισαι καπου αλλου,δεν με πειραζει ομως.Φυλαω τα οσα ζησαμε,οπως τα χα γραψει ενα βραδυ μετα απτο θερινο σινεμα,κατω απτο στρωμα του κρεβατιου μου..
Μαλλον η ζωη δεν ξερει απο παιδαγωγικες μεθοδους,πρεπει να ραγισουμε και να δουμε την αυτοπεποιθηση μας να φτανει στο ζενιθ για να μαθουμε να σηκωνομαστε..
Οποτε μου ειναι δυσκολο να πατησω στα ποδια μου θυμαμαι οτι μεταξυ μας δεν νοιαστηκες και ποτε.
