#020115

[the5sosarchive]

Calum posted on IG — Feb. 1st, 2015

[the5sosarchive]

5SOS posted on Twitter — Feb. 1st, 2015

[lt91arch]

[nojemmyproteste]

// January 2nd //

[theanxiousfatkid]

When everything seems to be falling apart, he's always there making it whole again. I'm so happy with our relationship to each other now because we can say anything that is happening to us. I always over think things and I hate myself for being so negative. He'll just comfort me and says sweet, meaningful things to me and everything will be fine. *ang kuriray mo pao* 💟

[sjesarah-blog-blog]

Zoekend naar iets meer dan stilte

Mijn moeder schilt wat aardappelen en schudt bedroefd met haar hoofd. Het is alsof ze ongemerkt langdurige gesprekken voert met iedere aardappel. Haar gelaat ziet wat bleek. Een pluk haar steekt onder haar zijden hoofddoek vandaan, die ze keer op keer achteloos wegblaast. Een traan rolt slepend over haar wang. Ik proef het zout van de tranen in mijn mond nog voor de hare haar mond bereikt. In de onuitgesproken woorden wordt onze verdriet één.

Mijn vader zoekt de juiste sokken bijeen. Rolt ze vervolgens in elkaar en legt ze in het mandje dat hij schutterig naast zich had neergezet. Dit was niet alledaags. Hij streek keer op keer over zijn gladgeschoren hoofd en wreef zo nu en dan in zijn ogen.

Mijn moeder gooide het aardappelmes op de grond en smeet vervolgens alle aardappelen diezelfde richting op. Schreeuwde het uit van verdriet en zakte vervolgens in elkaar. Haar knieën verdronken in de zee van tranen. “Het is niet eerlijk, het is niet eerlijk”, hoorde ik haar verdrietig zeggen. Mijn vader kroop tegen mijn moeder aan en drukte mijn moeders hoofd tegen zijn borst aan. Hij streelde haar over haar inmiddels half afgegleden hoofddoek, suste en kuste haar.

Ik zag mijn moeder nog altijd aardappelen schillen en mijn vader nog altijd dezelfde sokken in elkaar rollen, ik wist dat het net niets meer was dan een gedachte zoekend naar iets meer dan stilte.

Ik raapte mijn badjas op en deed die aan. Ik stond op en hoorde mijn moeder wat mompelen. Ik bleef haar onbewogen aanstaren. Keer op keer herhaalde ze geluidloos dezelfde woorden. Mijn lippen bewogen mee, zoekend naar de woorden, naar iets meer dan stilte. Haar lippen vonden elkaar en stopte met bewegen. Alsof de tranen als kaarsvet tussen haar lippen fungeerde bleven ze stijf op elkaar. Mijn zoektocht erkende haar einde, toen de woorden na enige tijd met vele tranen naar buiten kwamen: “Sarah, zo is leven.”

Ik versnelde mijn pas, ik moest de woonkamer uit, op zoek naar een ruimte waar niemand mij kon zien. Benauwd. Warm. Ik kroop onder mijn bed en begon ritmisch tegen de vloer aan te tikken. Als een stoplicht dat op groen sprong, versnelde ik het tikken.

Het opkroppen was begonnen.