bak buraya yazıyorum 'beni siz delirttiniz.'
bilinir ki genelde böyle güleç filan olsam da hep bir melankoli kısmım gün yüzündedir. şu birkaç gündür mü desem ne kadar zaman olduysa artık bilmiyorum o güleç tavırlarım komple silinmeye yüz tuttu. bu gecenin başında da işte bir adet daha benim tıpkım olan bir dostumla atomu parçalarcasına kendi dünyamız, sevdiklerimiz, dertlerimiz, insanlığın dertleri, gelecekte dünya olarak halimizi filan konuşarak zaten sıfırları görmüş olan hali vaziyetim dipsiz kuyulara doğru yok aldı. kendimle büyük bir kavgaya giriştim sonra boğazladım onu ve bağırdım 'sen şu dünyada ne b*ka yararsın ulan'. cevap veremedi bende daha çok asıldım. daha ağır sorular sordum. yine cevap yok öldürecektim az kalsın da zor aldım kendimi elimden. sonra biraz durdum öyle. bi şeyler yazdım bu sefer de size sordum bir sürü soru. sonra sildim o yazdıklarımı ben kimdim ki sizleri yargılayacaktım. sonra biraz daha durdum. sonra dedim ki amaan
'nemrudun kızı yandırdı bizi
çarptı sillesini felek misali..'
baktım sardı kafam rahatlıyor, dedim ver elini sıra gecesi. aldım oturma düzenini
göğsüme vura vura çürüttün sol yanimi..'
sonra dedim aha buldum ya devayı ya bırak sıra gecesini açtım kollarımı
amanın basmaya gelmez haydi basmaya gelmez.'
şimdi anladınız mı beni niye siz delirttiniz.
saat olmuş 6 nerdeyse benim halime bak.