Ben sana “gitme” demezdim ki, demedim de zaten. Bak ben en son el kadar çocukken anneme demiştim gitme diye. Hem de bacaklarına yapışıp ağlaya ağlaya demiştim. Yüzüme bile bakmamıştı. Elbette gitti. O gece demiştim ki kendi kendime “Annem bile gitti.” İnsanın annesi bile gider ve bu onun verdiği bir karardır. Sizin sözlerinizin bir hükmü yoktur. O öyle istemiş, öyle uygun görmüştür ve öyle yapmıştır.
Sen gitmeyi seçtin. Şimdi karşıma dikilip de “Eee sen de gitme demedin ki” diyemezsin bana gevşek gevşek. Verdiğin karardan beni sorumlu tutamazsın. 5 yaşındaki o çocuk değilim artık. Bak kocaman kadın oldum, ne doğru ne yanlış ayırmayı öğrendim. Gitmek senin kararındı çünkü sen yolunda olan her şeyi mahvetmeye yeminler etmişsin. Elini -varsa- vicdanına koy ve gitme desem kalacak mıydın bu soruyu cevapla. Ben cevabı biliyorum, bu soruyu kendin için yanıtlamalısın ve artık yalvarırım yaptığın davranışların sorumluluğunu üstlenmeyi öğren. Kaç yaşında adam oldun ama bi’ büyüyemedin. Çocuk büyütmek istesem doğururum, hasta iyileştirmek istesem doktor olurum.
Sigarayı da biraz azalt kurban olurum. Canına kastın mı var?
