Bu medreseye başlarken çok güzel düşüncelerle başladım. Niyetimi de güzel aldım. Bana çok iyi gelecek dedim manevi açıdan. Ama fark ettim ki bir şeylerin sadece bana gelmesini bekliyorum. Yani ittirilmeyi desem doğru olur heralde. Tamam iyi gelecek de iyi gelmesi için benden de bir çaba bir adım gerek. Tarikat dersimi düzene sokarım burada dedim. Çünkü idareci hocanın hassasiyet gösterdiği bir konu. Ama bu kadar yani. O bu konuda benim için ne yapabilir şu anda? Hiçbir şey. Gereken konuşmayı zaten yaptı. Peki sen ne yapıyorsun diye sorarlar adama.
Bu hafta benden cuma sohbetini yapmamı rica etti. Kırmamak için evet dedim ama benim özgüven eksikliği ve anksiyeteler son anda kendini gösterdi yapmak istemedim. Çekindiğimi az çok anladığı için ben çıkayım Zehra sadece talebelere anlatsın ben o açılsın kendini kapatmasın istediğim için onun hazırlamasını istedim demiş arkadaşıma. Sonra gittim sohbet ettim kızlara. İçimden kendi kendime dedim bu bir adımdır böyle böyle alışacaksın insanlara vaaz etmeye de. Ama çok zorlanıyorum gerçekten. İnşallah bir an önce alışırım. Ama işte başta söylediğime gelirsek karşımdaki insanın zaten benim için bir çabası var. Benim de biraz kendimi zorlayıp adım atmam gerek. Düzeleceğim inanıyorum. Manevi anlamda bir şeyler benim için daha güzel olacak bu sene. Allah'ın izniyle.
Genelde insanların gazıyla ya da teşvikiyle adım atabilen biriyim ama benim biraz bunu terk etmem gerekiyor galiba. Bundan sonra hedefim bu olsun hep aklımda bulunsun. Değişiklik olursa yazacağım buraya...
