
#dc comics#dc#batman#tim drake#dick grayson#dc fanart#bruce wayne#batfamily#batfam



seen from Brazil
seen from China
seen from Australia
seen from United States

seen from India
seen from United Kingdom

seen from Malaysia

seen from India
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from Brazil

seen from United States
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from France
seen from United States
seen from China
seen from United States
[lapela ...1]
Arredeime e me afastei, e, despois de afastarme, penseino así, sen máis, como se fose unha brincadeira. Cando cheguei á illa, non atopei a ninguén, nen na aldea, a ninguén. Volvín ao meu carro, e, despois de estar a navegar toda a noite, conducín, pero no momento en que a miña man tocou o interruptor, non pasou nada. Ninguén viñera a verme. Esperei e non veu ninguén. De repente, abrín a porta e había un home sentado na sala, cun traxe branco e negro. A sua cara estaba moi esbranquizada e os seus ollos semellaban moi azuis pero non o eran. Achegueime a el e sentámonos en meio do cuarto. Era un amencer moi cálida. Pregunteille: chegou hoxe aquí un barco con cincuenta ou cen persoas?. Si, pero volveron a partir onte pola tarde. Sen embargo para o meu había pasado moito moito tempo. Pero fóronse todos?, non podían esperar a pasar a noite, dixo. A súa voz era triste e eu sentinme tamén moi triste ao pensar que estaba un pouco perdido e quixen dicirlle que fai unhos días atopara un neno abandonado, e que non sabía se algunha vez atoparía o camiño ou ao seu pai, pero xa non podía facer nada. Non tiña nada que dicir. Estaba a chorar. Choraba por min e non sabía por o que. Non entendía nada. El tamén estaba triste. Dixen-lle que non quería vélo máis e que iso era todo. Ao dia seguinte, pregunteille: Ves de parte do teu irmán e do teu pai...?, pero foi en van.
Sempre de ondas (work in progress)
© Manoel T, 2021
writing tip #2834:
when in doubt, have your characters dramatically monologue about the inevitability of death and their own tragic flaws. it worked for shakespeare