#afdronk

[peterpauldoodkorte]

ik hef het glas

ik hef het glas

als een glas van eerste klas beaujolais primeur liet wat wij samen deden zich destijds proeven in de jaren sedertdien werd de smaak intenser in de afdronk van alle herinnering aan die jaren bladerend nu door de geschiedenis van ons leven proef ik het palet van de vele geuren en kleuren die zich in mijn handen door het glas walsen laten als ik drink op wat die nalatenschap mij vieren…

View On WordPress

[livinglavidanl]

New Post on LIVING LA VIDA

New Post has been published on http://livinglavida.nl/bonus/winewednesday/wine-wednesday-4/

WINE | WEDNESDAY

Hi!

  Niet echt een hele charmante foto hè, zo in de koelkast?? Deze foto stuurde ik aan iemand om diegene even lekker te maken met deze heerlijke wijn! Een van dè wijnen uit… ja, ja… ‘Vijftig Tinten Grijs’.

Ook ik heb de trilogie gelezen, met veel plezier moet ik zeggen. Nee.. absoluut geen hoogstaande literatuur en de schrijfstijl is ook niet perfect, maar hé! Met zo’n 60 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd geloof ik niet dat dit echt een probleem is ;-) Bovendien, wie wil er nu niet lezen over de onbereikbare liefde die toch bereikbaar blijkt te zijn..

Hoe dan ook, tussen alle rode kamers, zweepjes en duc tape werd er ook nog gegeten en gedronken. Gezien ik natuurlijk een enorme wijnliefhebster ben kon ik deze fles ‘Sancerre’ natuurlijk ook niet laten staan.

En ik moet zeggen, dat viel nog niet tegen! Een heerlijke lichte en vriendelijke wijn. Zonder wrange ‘afdronk’ waar witte wijnen nog weleens last van hebben. Ja, ja, deze fles staat sindsdien ook in mijn favorieten lijstje.. Heeft meneer Grey niet zo gek uitgezocht ;-)

Ik was even aan het googelen en vond deze website die alle details over het eten en drinken uit ’50 tinten’ op een rijtje heeft gezet.. voor de liefhebbers :-)

  De ‘Sancerre’ werd in ieder geval tijdens de volgende gelegenheden genuttigd:

Dinerafspraak van Ana en Christian in het Heathman voor het bespreken van het contract: Sancerre, geserveerd met oesters, kabeljauw, asperges, aardappels en Hollandaise saus.

Ana ontmoet Christian als ze uit Georgia terugkomt: Sancerre, geserveerd met pasta en kokkels.

Christian voert Ana in de keuken van Escala terwijl ze geblinddoekt is: Sancerre, geserveerd met pittige lam met een frisse yoghurt-mint saus, pita brood en gevulde wijnbladeren.

BRON (klik)

  Of je nou wel of geen ’50 tinten’ fan bent, deze ‘Sancerre’ is een echte aanrader!

  Hasta pronto :-)

XXX

[deafdronk-blog]

#4 Afdronk Harderwijk

2013 06 07 Oh Deer! Festival, Harderwijk Spatburgunder, Rheinhessen, Germany

Waar we naar toe gaan, hoe lang het rijden is, of het regent of sneeuwt, het maakt niet uit, bij aankomst op de plek van bestemming gaat het er altijd hetzelfde aan toe. Het beste zou je het kunnen vergelijken met de start van een paardenrace. De paarden staan vlak naast elkaar in een hokje van stalen buizen, ze kijken met grote onderzoekende ogen door de spleten naar buiten, ze blazen nerveus warme lucht uit hun enorme neusgaten, de spanning is haast ondraaglijk. Maar dan klapt het hekje opeens open en gaan ze hals-over-kop van start alsof de duivel hen op de hielen zit. Op naar de kleedkamer.

Als band kan je gebruik maken van een soort verlanglijstje met eventuele wensen en noodzakelijkheden die het verblijf en de show ten goede komen, de zogenaamde “hospitality rider”. Daar kan van alles opstaan, van de aanwezigheid van een Thaise masseuse tot en met de gewenste kleur van het behang. Tot voor kort tastte ik wat dit betreft volledig in het duister. Ik was allang blij als de koelkast halverwege werd bijgevuld. Toen ik Remco Frijns -steun, toeverlaat & tourmanager van Maison- hiernaar vroeg kroop er een geheimzinnige grijns vanachter zijn baard vandaan. “Of wij dat hebben? Zeker weten.” Hij overhandigde mij een velletje papier en daarop stond het volgende:

Hospitality Rider Maison du Malheur.

Graag aanwezig in kleedkamer bij aankomst van de band: fluitketel, koffiezetapparaat, versgemalen koffiebonen, uitgebreide selectie theezakjes, rietsuiker, honing, verse gember, 2 citroenen, echte boter, mayonaise, mosterd, pindakaas, ambachtelijk gebakken brood, cheddar, goudse kaas, geitenkaas, boeren achterham, salami, rosbief, humus, kropsla, tomaten, komkommer, wortel, bananen, appels, sinaasappels, gezouten nootjes, gewone chips, melkchocola, pure chocola, biscuitjes, koekjes, 12 blikken cola, 1 liter verse volle biologische melk, 1 liter vers geperste sinaasappelsap, 1 fles rode kwaliteitswijn, 1 fles witte kwaliteitswijn, 1 liter bourbon (liefst Bullit, Elijah Craig of Makers Mark), een krat lokaal gebrouwen bier, 12 kleine en 2 grote flessen ongekoeld water, genoeg blokken ijs en 4 zwarte handdoeken.

Verbijsterd liep ik de trap op naar het buitenpodium van het Oh Deer! Festival in Harderwijk. De zon zakte langzaam in het Veluwemeer, we zette ons openingsnummer in en ik zag dat het goed was.

De fles Spatburgunder heb ik zelf maar meegenomen. Ja, er wordt lekkere wijn gemaakt in Duitsland, deze evenknie van de Pinot Noir komt uit de streek Rheinhessen, het ligt praktisch tegen Luxemburg aan. Heel aangenaam, licht gekoeld, ongecompliceerd. Was alles maar zo. 

- - -

Een officiële beschrijving van de wijn, Spatburgunder, Rheinessen, vind je in de online catalogus van Pieksman wijnen Amsterdam op www.pieksman.nl

- - -

[deafdronk-blog]

#3 Afdronk Amsterdam

2013 06 02 Amsterdam, Vondelpark Openluchttheater Lagrein, Gries, Alto Adige

Het is zondagmiddag, het zonnetje schijnt, Hans Sulmann, saxofonist/entrepreneur in Maison du Malheur stapt door het Vondelpark. Onverstoorbaar manoeuvreert hij zich door hordes joggende studenten, slalomt langs gespierde rolschaatsers, baant zich een weg door blowende tieners, helpt een paar verdwaalde kinderen de weg terug te vinden naar het pannenkoekenhuis, geeft her en der een paar handige tips voor het aansteken van de barbecue, scoort met een subtiel hakje de gelijkmaker in een beladen potje voetbal, werpt de beveiliger met walkie-talkie een routineuze blik toe en neemt plaats onder een parasol in de backstage area van het Openluchttheater.

Zelden ontmoette ik een kleurrijker figuur dan Hans Sulmann. Naast het verzamelen van oude motoren, het runnen van een incassobedrijf, het uitdeuken van Volkswagen campers, zijn werkzaamheden als Maxim Reality (Prodigy) impersonator en de dagelijkse beslommeringen van een 78 toeren DJ heeft hij nog 1 belangrijke bezigheid: hij is sociaal werker annex talentcoach voor jongeren in de stad Groningen. Zo nu en dan neemt hij er eentje mee: het doel is om ze barstensvol inspiratie te gieten. En dus stuitert er dan opeens een jonge spriet om ons heen die vrolijk handjes uitdeelt aan iedereen en alvast vraagt waar de merchandise moet komen te staan. Eerlijk is eerlijk, Janou heeft vanaf de eerste minuut onze harten gestolen.

We zijn uit de startblokken en het is lang de vraag wie er nou eigenlijk naar wie is komen kijken. Ergens hoog in de tribunes staat vanaf minuut 1 een meneer met ontbloot bovenlijf de sterren uit de hemel te dansen, terwijl de mensen om hem heen rustig op hun plekje boterhammen zitten te smeren. Voor mijn neus deinst een Surinaamse vrouw op en neer met haar dochtertje op haar schouders, ergens links van me worden de tuinstoelen uitgeklapt. Een meisje in een prachtig paars jurkje gooit een heel nummer lang al haar energie in een trampoline act. Een potige kerel in camouflagepak zet een halve fles port op het podium, schuift gedurende de show steeds een halve meter op en eindigt zodoende als een soort zonnewijzer helemaal van de ene naar de andere kant. Een vrolijke grijsaard lijkt volledig op te gaan in zijn rol als medicijnman, er is ruzie over een grote hond, een stelletje weet tussen dit broeierige oproer een innige stijldans op de mat te leggen. Als ik Janou aankondig als onze innemende assistente dartelt ze juichend over de bühne en oogst een hartelijk applaus. Even later staat ze met een grote glimlach van alles door elkaar heen te verkopen, ons vinyl verandert spontaan in cd en andersom, maakt niet uit, iedereen krijgt een gratis sticker. Bij deze: Janou, we hopen dat we je nog heel vaak terug zullen zien.

Wijn drinken doe ik na afloop op een aan het park grenzend dakterras met vrienden. Het is zondag, de wijnboer zit op slot dus komt er eentje uit een privé collectie op tafel. De wijn en druivensoort dragen dezelfde naam: Lagrein. Dat komt uit Alto Adige oftewel Noord Italie, even door de Gotthardtunnel en dan bij Bolzano naar rechts. Krachtig, zwaar, aromatisch, kortom de ideale downer, na een paar glazen stap ik stoned op mijn fietsje.