#affettim

[karanliktangelenkiz]

Benim hiç gönlümü almadılar. Ben hep kendi kendime bir köşede affettim herkesi...

~Nilgün Marmara

[siirlendikalbimiz]

Benim için "Affederim ama unutmam" çok anlamlıdır. Bana yaptıklarından dolayı seni affediyorum, kızgın ya da kırgın değilim ama unutamıyorum. Sana eskisi kadar güvenemiyorum, davranışlarınla bana ne olduğunu gösterdin ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak..

[sadecejale]

Aşkı anlatan en iyi replik:

"Beni dönüştürdüğün hal için özür dileyeceksin. Hayatımın orta yerine koydum seni, orada duramadığın için benden özür dileyeceksin. Biz bu ilişkiyi bambaşka bir yere taşıyabilirdik, buna izin vermediğin için benden özür dileyeceksin. beni sevebilecekken nefret ettiğin bir adama dönüştürdüğün için benden özür dileyeceksin. Ben ne yapacağım biliyor musun? Bütün özürlerini kabul edeceğim. Çünkü ben böyle biriyim"

[nefeskadaryakinda]

[denizmavisiigibii]

Bazi şeyleri affedersem kendime olan saygımı kaybederim.

[sigarami-yakarmisin]

Affetmek erdemlilikse.

Unutmamak akıllılıktır.

[melo-kuralsiz-1i]

gecelerce ağlatan kişiyi dün gece affettim çünkü çok seviyorum sevgi insanı salak yapıyormuş :/

[melankoliningunlugu]

Ne Unutuyorum Ne Affediyorum

ne olacak, geri mi gelecek bir pişmanlıkla yaşanan günler? geriye mi dönecek akrep ve yelkovan? takvimler yarına değil düne mi çevrilecek? insan gafildir, avlanır.

ne olacak, yana yana kül olan bedenler bir damla suyla ete kemiğe mi bürünecek? kanayan yara kapanınca izi mi kaybolacak? kırılan kemik kaynayınca daha mı sağlam olacak? her kurşunun izi kalır, insan kör olmaya görsün.

şimdi düşünüyorum da uzun ömür ne büyük bir külfet. insana musallat olmuş bir karabasan gibi, ne kaçmak kaçabilir insan ne barışmak barışabilir.

insan insanın karşısına çırıl çıplak çıkmaktan utanır da, ruh ruhun karşısına çırılçıplak çıkmaktan utanmaz mı? yalanlarımız var, olduğuna inandığımız yanlarımız ve varlığına inandırdığımız sihirbazlıklarımız.

nedesizce ruhumun bedenime ağır geldiği anlar var. bilinçaltımı kurcalamıyorum, kaburgalarımın arasında ki pişmanlıkları açıp önüme sermiyorum. gafildim, aldandım. zalimdim, avlandım.

arınmaya çalışıyorum kendimden. saçlarımı kesiyorum, yazdıklarımı siliyorum, ellerimdeki düğümleri çözüyorum. kendi kendimden, kendi kendimi arındırıyorum. yağmurda yıkanıp alacakaranlıkta kirleniyorum. tüm kırgınlıklar ve dargınlıklar fukara semti gibi yerleşmiş göğsüme. ne kovmak kovabiliyorum ne affetmek affedebiliyorum.

Emre