#afrikaya

[afrikayaleisuretravel]

Culture Tour

[haberoldu-blog]

Afrika'ya Türkiye modeli! Çalışmalar başladı

https://haberoldu.com/afrikaya-turkiye-modeli-calismalar-basladi

Afrika'ya Türkiye modeli! Çalışmalar başladı

Birleşmiş Milletler (BM) tarafından 20 Kasım “Afrika’nın Sanayileşmesi Günü” olarak kabul ediliyor. Bu gün dolayısıyla sınai kalkınmanın Afrika ekonomisi için önemi ve bu alanda kıtanın karşılaştığı zorluklara ilişkin farkındalık yaratılması amaçlanıyor.

AA muhabirinin, BM ve Dış Ekonomik İlişkiler Kurulu (DEİK) verilerinden derlediği bilgilere göre, dünya nüfusunun yaklaşık yüzde 16’sının yaşadığı Afrika, küresel gayrisafi yurt içi hasılanın yüzde 2,5’ini temsil ediyor. Kıta, barındırdığı potansiyele rağmen uluslararası ticaret ve küresel imalattan yaklaşık yüzde 2 pay alıyor.

Sanayileşmenin, Afrika ülkelerinin yüksek büyüme oranlarını yakalama ve ekonomilerini çeşitlendirerek dış şoklara maruz kalmalarını engelleme yolunda büyük önem taşıdığı belirtiliyor.

Afrika’nın kalkınması için tarıma ve doğal kaynakların işlenmesine dayalı ekonomik yapının, imalat ve turizm gibi endüstriyel sektörlerin ağırlıklı olacağı bir yapıya dönüştürülmesi gerektiği vurgulanıyor.

TÜRKİYE’DEN KITA EKONOMİSİNE “AÇILIMLI” KATKI

Türkiye de Afrika’nın kalkınmasına, 2003 yılı itibarıyla uygulamaya başladığı “Afrika Ülkeleri ile Ticari ve Ekonomik İlişkilerin Geliştirilmesi Stratejisi” ile katkı sunuyor.

Bu strateji doğrultusunda Afrika ülkeleriyle üst düzeyde temaslar ve birçok program gerçekleştiren Türkiye, yaptığı yatırımlarla bölgeyle ticari ve ekonomik ilişkilerinde ilerleme kaydediyor.

DEİK Türkiye-Afrika İş Konseyleri Koordinatör Başkanı Tamer Taşkın, AA muhabirine, Türkiye’nin Afrika’daki gelişim planını, gelecek 50 yılı kapsayacak şekilde, kıtanın sosyoekonomik dönüşümünü sağlamak amacıyla kazan-kazan ilkesi üzerine kurması gerektiğini söyledi.

Sadece verimsiz ve bilgisiz tarımla madenciliğin olduğu, her şeyin ithal edildiği 54 ülkeli kıtada Türkiye’nin çok şey başarabileceğini belirten Taşkın, “1980’lerden sonra Türkiye’de yapılan reformlar ve sanayi hamleleriyle ülkemizin başarı tecrübelerini Afrikalı dostlarımızla paylaşmalıyız. Türkiye’nin sanayileşme tecrübesi Afrika’ya örnek olacaktır.” dedi.

Taşkın, Afrika’da ulaşım ağına yönelik projeler geliştirilmesi gerektiğine işaret ederek, bölgedeki ulaşım problemlerinin ticarette hem zaman kaybına hem de maliyet artışına neden olduğunu, ülkelerin birbiriyle ticaretlerini kısıtladığını bildirdi.

“AFRİKA’DAKİ TÜRK YATIRIMLARI 6.2 MİLYAR DOLAR YÜKSELDİ”

Türkiye’nin Afrika’daki doğrudan yatırımlarının 2003’te 100 milyon dolar seviyesindeyken geçen yıl 6,2 milyar dolara yükseldiğini aktaran Taşkın, bu yatırımlarla 78 bin kişilik iş gücü yaratıldığını ve Türkiye’nin Afrika’da en çok istihdam sağlayan ülkelerden biri haline geldiğini ifade etti.

Taşkın, söz konusu yatırımların tekstil, demir-çelik, tarım, gıda, çimento ve enerji alanlarında yoğunlaştığına dikkati çekerek, “Bu yıl Güney Afrika’da demir-çelik alanında 42 milyon dolarlık yatırım yapıldı. Burkina Faso’da tekstil alanında 500 milyon dolarlık bir yatırım ve Senegal’de de demir-çelik alanında 2 milyar dolar değerinde yatırımın temelleri atıldı. Ayrıca, Türk firmalarının madencilik ve otelcilik alanlarına da ilgisi artmaya başladı.” diye konuştu.

“YATIRIMCILARIN İHTİYACI TÜRK BANKASI”

Son yıllarda Türk müteahhitlik şirketlerinin Sahra altı Afrika ile ilgilenmeye başladıklarını dile getiren Taşkın, şöyle devam etti:

“Müteahhitlik firmalarımızın bu coğrafyadaki en büyük ihtiyaçları finanstır. Afrika’nın artan iş hacmi, ithalat ve ihracatı limanları tıkamıştır. Gemilerin 15-20 gün limanlarda beklemesi müthiş demuraj maliyetleri oluşturmakta, boşu boşuna Afrikalılara maliyeti olmaktadır. Bugün için Nairobi’de 14 milyar dolarlık demir yolu hattı yatırımı, Tanzanya’da 20 milyon konteynerlik Afrika’nın en büyük yatırımı yapılmaktadır. Liman, kara yolu, demir yolu, hidroelektrik santralleri, termik santraller gelecek yıllarda Türkiye olarak en çok önem vermemiz gereken yatırımlardır.”

Taşkın, Türk yatırımcıların bölgedeki en önemli ihtiyacının Türk bankaları olduğunu vurgulayarak, “Yabancı bankalara verdiğimiz komisyonlar çok önemli tarife dışı engellerdir. Afrika ile ihracatı artırmak için kıtaya ihracat yapmak isteyen firmalar, ihracat kredileri ve tercihli krediler aracılığıyla desteklenmelidir.” dedi.

“AFRİKA’DA BAŞARI HİKAYELERİMİZİ ARTIRMALIYIZ”

Türkiye’nin Afrika ülkeleriyle savunma sanayinde de güzel iş birlikleri yapabileceğini belirten Taşkın, bölgedeki turizm fırsatlarının da değerlendirilebileceğini bildirdi.

Taşkın, Afrika’nın tarımsal üretim için ihtiyaç duyduğu teknolojinin Türkiye’de olduğunu dile getirerek, şunları kaydetti:

“Türkiye’nin en büyük gücü sanayisidir. 170 milyar dolar ihracatımızın yüzde 50’sini Avrupa ülkelerine yapmamız Türk sanayisinin en büyük kalite ve verimlilik başarısıdır. Türk mallarının Afrika’daki imajı ‘Avrupa kalitesinde, Uzakdoğu fiyatında’ şeklindedir. Türk malı denildiğinde herkes saygı duymaktadır. 1 milyar insanın yaşadığı, 1 trilyon dolar ticaret hacminin olduğu koca bir kıtadaki 25 milyar dolarlık ticaret hacmimiz hiçbir şeydir. Çok iyi organizasyonlar, verimli ziyaretler, samimi siyasi ilişkilerle çok kısa zamanda Afrika’da başarı hikayelerimizi artırmalıyız.”

Kaynak: HABER7.COM

[malatyasonsoz]

Türk hayırseverlerin kurduğu, Tut Ellerinden, Seyyah Organizasyon ve İsviçre merkezli Tut Elimi insani yardım dernekleri Ramazan ayı boyunca Çad, Kamerun, Etiyopya, Filipinler ile Türkiye’deki İstanbul ve Hatay illeri de dahil olmak üzere yardım paketi dağıtımı yaptı.

Etiyopya’da Somalili mülteci kamplarına yardım ulaştıran dernekler, Filipinler’de de Moro Müslümanlarına yardım dağıttı. Uluslararası İnsani Yardım Derneği “Tut Ellerinden” Yönetim Kurulu Başkanı Turgut Tunç bu ülkelere yapılan yardımlarla ilgili, Osmanlı tarihinde de bazı padişahlar tarafından Bangladeş ve Filipinler’e yardım eli uzatıldığını belirterek, “Biz de onların torunları olduğumuz için devam etmek istedik” dedi.

Çad ve Kamerun’a insani gelişmişlik endeksinin en düşük olduğu ülkeler arasında olduğu için insani yardım yapıldığını dile getiren Tunç, “Ramazan öncesi de Nijer’de faaliyet gösterdik, kuyular açtık kurban organizasyonları yaptık. Bu yıl Kurban Bayramı için daha fazla insana yardım ulaştırmak amacıyla bazı bölgelerde fiyat araştırması yapıyoruz” diye konuştu.

Türk Hayırseverlerden Afrika’ya Ramazan Ayı Yardımı Türk hayırseverlerin kurduğu, Tut Ellerinden, Seyyah Organizasyon ve İsviçre merkezli Tut Elimi insani yardım dernekleri Ramazan ayı boyunca Çad, Kamerun, Etiyopya, Filipinler ile Türkiye’deki İstanbul ve Hatay illeri de dahil olmak üzere yardım paketi dağıtımı yaptı.

[haberihbarhatti]

Diyarbakırlı öğrencilerden proje: Su satalım, Afrika'ya içme suyu kuyusu açalım

Tüm haber ve son dakika gelişmelerini Haber İhbar Hattı ile anlık takip edin! Haber için önce http://www.haberihbarhatti.com/2018/diyarbakirli-ogrencilerden-proje-su-satalim-afrikaya-icme-suyu-kuyusu-acalim/4342/

Diyarbakırlı öğrencilerden proje: Su satalım, Afrika'ya içme suyu kuyusu açalım

Haber ve Video: Hatice Kamer”Bizim için altın ne kadar değerliyse, onlar için su da bu kadar değerli.” Diyarbakır Sosyal Bilimler Lisesi öğrencilerinden Devrim Aygün, bu sözler, Afrika’da temiz içme suyuna ulaşamayan insanlar için ifade ediyor. Öğrencileri, öğretmenleri ile birlikte Genç Başarı Vakfı tarafından düzenlenen bir yarışmaya ilginç bir projeyle katıldılar. Projenin amacı, öğrenciler yarattıkları su markasının geliri ile Afrika’da suya ulaşamayan insanlar için su kuyusu açmak. Bu proje ile öğrenciler hem girişimciliği öğreniyor hem de bu girişimi ihtiyaç sahibi insanların yararına sunuyorlar. Tabi bunun için proje kapsamında şirket kurmaları, kendi marklarını yaratmaları ve bu markayı piyasaya sunmaları gerekmiş.

Telif hakkı Hatice Kamer

22 Masi – 22 Mart Dünya Su GünüÖğrencilerin bu proje kapsamında açtıkları şirketin adı 22 Masi, suyun markası da Kuyu.Piyasa dediğimiz büyük pazar piyasası değil elbette, önce kendi okullarında, sonra da mümkün olursa ildeki diğer okullarda suyu satmak ve elede edilecek geliri bu güzel amaç için kullanmak istiyorlar.Okul binasının girişine açılan stand, projenin amacını destekleyen görsellerle donatılmış. Üç öğrenci, masaya koydukları su şişelerini derslere girip çıkan öğrenci arkadaşlarına ve öğretmenlerine satıyorlar. Ama su sattıkları herkese hiç sıkılmadan, projenin amacını anlatarak hem duyarlılık hem de farkındalık kazandırmak istiyorlar. Öğretmen ve öğrenciler projeden oldukça hoşnut kalmış görülüyor. Su alan herkes bu öğrencilerin çabasını takdir ediyor. Proje yürütücülerinden biri olan öğretmenlerden Atilla Altındağ, Afrika’ya kuyu açabilmek için farklı ürünler satma fikri oluştuğunu ama beyin fırtınası yaparak en uygun ürünün su olduğuna karar verdiklerni anlatıyor. Tabi hem ürünü hem de markayı vakıfta onaylatmaları gerekmiş. Kuyu markası ve suyun satışa uygunluğu onaylandıktan sonra proje hayata geçmiş. Dünyada içilebilir temiz su kaynakları giderek azalıyor. Bu soruna dikkat çekmek, içilebilir su kaynaklarının koruması, çoğaltılıp bunun için somut adımlar atılması adına 1992 yılında yapılan Birleşmiş Milletler Çevre ve Kalkınma Konferansı’nda, 22 Mart tarihinin Dünya Su Günü olarak kabul edilmesi önerilmişti. Bu öneri, 1993 yılında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda kabul edildi ve 22 Mart tarihi “Dünya Su Günü” olarak ilan edildi. Buna göre her üç yılda bir Dünya Su Konferansı gerçekleştiriliyor, 2009’daki konferans İsanbul’da yapılmıştı. Diyarbakır Sosyal Bilimler Lisesi öğretmenleri ve öğrencilerinin hareket noktası da içilebilir temiz su kaynaklarının giderek azalması ve dünyada, özellikle de Afrika’da temiz içilebilir su kaynaklarına ulaşımın çok zor olduğu.

Telif hakkı HATICE KAMER

‘Hem öğrencileri hem de öğretmenleri mutlu ediyor’Stantta su satan öğrencilerden Zelal Senap, 11. sınıf öğrencisi. Kuyu marka suyun üretildiği 22 Masi şirketinde pozisyonu genel müdür. Masi kelimesinin Afrika’da çok konuşulan Zulu dilinde Mart ayı anlamına geldiğini belirtiyor.Yani öğrencilerin kurduğu şirketin adı Dünya Su günü olarak kutlanan günün tarihi olan 22 Mart’ı işaret ediyorZelal, neden Afrika’da içe suyu kuyusu açmak istediklerini de şu sözlerle açıklıyor:”Bizim burda israf ettiğimiz ancak elimizde bolca bulunan bu su, Afrika’da yalaklarda yani ineklerin ve diğer hayvanların içtiği yerden içiliyor ve bu sular kirli. Ancak biz burada bu temiz suyu israf edyoruz. Buradan aldığınız her su, orada açılacak bir kuyu için destek olacak.”Zelal, bu tür sosyal sorumluluk projelerine verilen desteğin hem öğrencileri hem de öğretmenleri mutlu ettiğini söylüyor. 22 Masi şirketinde halkla ilişkiler müdür görevindeki Cansel Decevi de bu projenin bir diğer amacının da yarının büyükleri olacak gençlere ticaret hayatını tanıtmak olduğunu söylüyor.Cansel heyecanlı bir şekilde bu projenin geleceği için TİKA (Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı) ile iletişime geçerek işbirliği yapmak istediklerini anlatıyor. Bunun için de il Milli Eğitim Müdürü’nün katkısının büyük olduğunu aktarıyor. Suyun satış bölümünde görevli Devrim Aygün de suyun Afrika’da altın kadar değerli olduğunu ve Afrika’daki insanların temiz suya ulaşmasının bir hak olduğunu ifade ediyor.Stanttan su alan üç öğrenci de projeden etkilenmişe benziyor. Bu projenin Afrika’da susuzluktan ölen insanlara bir umut kaynağı olmasını umduklarını söylüyorlar. İki gün önce Diyarbakır Sosyal Bilimler Lisesi’nde başlayan Kuyu marka su satışları önümüzdeki hafta diğer okullarda da gerçekleşmeye başlayacak. Öğrenciler ve öğretmenler bu projeyi ilk etapta Diyarbakır’da sürdürmeyi planlıyor ama bunun Türkiye’ye yaygınlaşmasının önünde bir engel görülmüyor. Hayalleri kadar amaçları da güzel olan bu öğrenciler, bu projeleriyle birçok sosyal sorumluluk projesine umut olacağa benziyorlar.

kaynak: Diyarbakırlı öğrencilerden proje: Su satalım, Afrika’ya içme suyu kuyusu açalım

Anadolu Ajansı, DHA, İHA tarafından geçilen tüm yerel haberler bölümünde Haberihbarhatti.com editörlerinin hiçbir editoryal müdahalesi olmadan otomatik olarak ajans kanallarından geldiği şekliyle yer almaktadır. Bu alanda yer alan haberlerin hepsinin hukuki muhatabı haberi geçen websiteleri ve ajanslardır.

Görüş, öneri ya da şikayetiniz paylaşmak isterseniz, İletişim Formunu doldurarak bize ulaştırabilirsiniz. En kısa sürede değerlendirip size geri döneceğiz.

Tüm gelişmelerden haberdar olmak için Facebook sayfamızı takip edin!

Kaynak: http://www.haberihbarhatti.com/2018/diyarbakirli-ogrencilerden-proje-su-satalim-afrikaya-icme-suyu-kuyusu-acalim/4342/

[sonhaberim]

Kimya Sektörü Yönünü Afrikaya Çevirdi

Kimya Sektörü Yönünü Afrikaya Çevirdi Son Haber

Bursa Ticaret ve Sanayi Odası (BTSO) tarafından yürütülen Ur-Ge projesi kapsamında kimya sektöründe faaliyet gösteren firmalar, Güney Afrika ve Kenya’da düzenlenen yüze yakın iş görüşmesinde yeni iş birliklerinin yollarını aradı.

Kimya Sektörü Yönünü Afrikaya Çevirdi Son Haber

Devamını Gör http://ift.tt/2va9HUF via SonHaber.im http://ift.tt/eA8V8J

[afrikayaleisuretravel]

  OUR DIVERSE CULTURE Paarl is the third oldest European Settlement in South Africa and is home to a culturally diverse community – the product of a unique history.

The people of Paarl are descendants of the Khoisan, slaves from African and Asia, Dutch settlers, French Huguenots, Jewish immigrants, Italian Prisoners of War, and Xhosa migrant labourers.

The Khoikhoi

The Khoikhoi and San were the first people to utilize the area and original San rock art can still be seen at nearby Wemmershoek and Bainskloof. Originally, Paarl Mountain was named “Tortoise Mountain” by the Khoikhoi.

The Berg River Valley formed the traditional border between the Peninsular Khoikhoi (the Gorachoqua and the Goringhaiqua) and the Cochoqua. The latter group moved their cattle around the various grazing areas of the Berg River and Drakenstein valleys.

The approximately 18 000-strong Cochoqua was one of the richest and strongest of the Khoi tribes, but they were eventually defeated during the second war between the colonists and Khoikhoi and most of their livestock looted.

On the death of their leaders, the tribe dispersed, with some trekking towards the Orange River, while others were in the service of colonists.

EUROPEAN SETTLERS

The Dutch

The original purpose of the Dutch settlement in the vicinity of latter day Cape Town, was to provide fresh food and water to the ships of the Dutch East India Company, on their way to the East. Founder of Cape Town, Jan van Riebeeck, built up fresh meat stock by bartering livestock from the local Khoikhoi.

In 1657, Abraham Gabbema led an expedition to find more Khoi groups to barter with and to search for the legendary treasures of Monomotapa. On the day that they arrived in the Berg River Valley, the granite boulders, towards the west side of our town, glistened in the sun and this inspired Gabbema to name this mountain “the Diamond and Pearl Mountain” from which the name Paarl was later derived.

In October 1687, thirty years after the Gabbema expedition, Governor Simon van der Stel granted the first farms to Free Burghers. Twenty-one of these farms were in Drakenstein (Paarl), and five were on the foothills of Paarl Mountain.

The French

When the French Huguenots arrived in the Cape in 1688, some were granted land in the Drakenstein area.

Their intimate knowledge of the wine industry would be instrumental in establishing the now internationally-renowned wine industry of South Africa.

The headquarters of the South African wine industry, the KWV, is situated in Paarl, on one of the earliest farms (La Concorde, as it is known today) to be granted by Governor Simon van der Stel.

Conflict

The traditional European practice of private land ownership soon clashed with  the communal land use of the Khoikhoi. Land was now granted to the French Huguenots and this meant that water was limited and the wild animals that were hunted by the Khoisan, systematically disappeared from the area.

European diseases, such as small pox, further decimated the indigenous peoples. Many of the Khoisan were forced to move to the interior or became labourers for the colonists.

The Slaves

Between 1658 and 1808, some 63 000 slaves were brought to South Africa from different parts of the world, to sow, harvest, and thresh the wheat and also to load wagons, weed the owner’s fields, and look after the livestock. On wine farms they harvested and pressed grapes. Women did housework and in some cases acted as wet nurses for their owner’s children.

Het Gesticht (a small unbaked brick church) was built in 1813 to provide slaves with a place of worship. From 1820, onwards it became known as the Zion Church and is the fourth oldest church building in South Africa.

After being emancipated in 1834, slaves in Paarl were awarded property in the vicinity of modern-day Berg Street and School Street.

Paarl History OUR DIVERSE CULTURE Paarl is the third oldest European Settlement in South Africa and is home to a culturally diverse community – the product of a unique history.

[afrikayaleisuretravel]

Republic Day South-Africa

Becoming a Republic and withdrawal from the Commonwealth in 1961

Celebrating Republic Day 1961 © Bailey’s Archives

In 1958 after the voting age was decreased to 18, the National Party (NP) was able to increase their majority again, this time to 108 seats. Verwoerd, like his predecessors, was convinced that unity between the English and the Afrikaner could be achieved only within a new…

View On WordPress

[afrikayaleisuretravel]

My town of birth in 1969-12-16. Rustenburg – North-west Province – South Africa.

Have you tried to learn more about your own town and maybe some mystery there?

FROM:                   https://en.wikipedia.org/wiki/Rustenburg

  Rustenburg is prominent in Afrikaner history. The town was established in 1851 as an administrative centre for a fertile farming area producing citrus fruit, tobacco, peanuts, sunflower seeds, maize, wheat and cattle. On 10 February 1859, the local Dutch Reformed Church community was established. One of the oldest Boer settlements in the north, Rustenburg was the home of Paul Kruger, president of the South African Republic, who bought a 5 square kilometer farm to the north-west of the town in 1863. The homestead on his farm, Boekenhoutfontein, is now the Paul Kruger Country Museum. When the Boer and the British came to blows in the Second Boer War (1899), the territory around Rustenburg became a battlefield. The two sides clashed famously at nearby Mafikeng, where the British garrison found itself under siege for months. These battle sites can be explored from Rustenburg.

Before European settlers arrived, the area had been settled by agrarian Setswana speaking tribes for several hundred years after colonising the native pastoralist Khoikhoi people. Rustenburg’s population is primarily Tswana people. Many belong to the Royal Bafokeng Nation, extensive landowners earning royalties from mining operations. The Royal Bafokeng are descendants of Sotho settlers who displaced the local tribes from the region, which they came to call ‘place of dew’ (Phokeng). In the early 1800s, the Bafokeng and other Tswana communities were conquered in a series of devastating wars launched by an offshoot of the Zulu kingdom, called the Matabele. The Boers had also fought the Zulu and Matabele, and so the Boers and Tswana found in the Matabele a common enemy. The Tswana and Boers planned together and worked toward defeating the Matabele from a Sotho-Tswana kingdom to the south, and together, they defeated the Matebele. As the Boers settled in the area, called their settlement Rustenburg because they had relatively friendly relations with their Bafokeng allies in the area, and after the many violent military conflicts with other African chiefdoms, such as the Matabele, they believed they could rest (“rusten” in Dutch) in this settlement, whose name literally means “Resting Town.” Although had already long lived in the area when the Boers arrived, the Bafokeng bought land rights from the Boers, and they purchased their first tracts of land in the late nineteenth and early twentieth century from the colonial rulers, some in exchange for serving in the Boer Wars. Although these land purchases were technically illegal, Paul Kruger, who would become a president of the Transvaal Boer Republic, but was then a veld kornet, was friendly to the Bafokeng and helped arrange many of these purchases. The majority of people in the region 20 years after the fall of apartheid still live in abject poverty despite the massive profits yielded by the platinum royalties. This has led in recent years to claims of kleptocracy against the ‘royal’ family and land claim disputes.

Among the first residents of Rustenburg were settlers of Indian origin. One of the first families of Indian origin was the Bhyat family, whose contribution to the city’s history was marked by the renaming of a major streetname to Fatima Bhayat Street in honour of Fatima Bhyat who arrived in Rustenburg with her husband in 1877.

With the arrival and successful farming practices of the Afrikaners (Boers) in the nineteenth century, Rustenburg became a primary agricultural region with vast citrus estates due to the favourable climate and abundant water supply.

Platinum mining in Rustenburg began in 1929, shortly after the discovery of the Platinum Reef by Hans Merensky, later named the Merensky Reef. The town has been transformed from a region recognized around the world since the 19th century for its natural springs and healing environment, as eloquently described in the book ‘Rustenburg Romance’ by author and poet Eric Rosenthal into one of the most polluted environments in the late 20th and early 21st century South Africa. The wanton despoliation of the environment through mining has drawn comparisons to the Norilsk complex in Russia, one of the ten most polluted cities in the world.

With the implementation of apartheid after 1948 life became more severe for ‘non-whites’ with 9 pm curfews and the most stringent enforcement of pass laws in the country. This was welcomed by the mining industry as it gave them a tighter grip on the migrant labour which was the backbone of their operations. Ethnic groups were moved forcibly from the center of town to the Indian, Coloured or Black areas, Zinniaville, Karlien Park and Boitekong respectively. The pass laws were abolished with the fall of apartheid.

The township of Boitekong on the northeast side of Rustenburg has one of the highest incidence of AIDS orphans in South Africa Boitekong was the venue for World AIDS Day commemoration in December 2010. The township is in a geographical area which bears the brunt of the catchment area of the toxic effects of the mining industry coupled with a very poor quality of water supply from the local Bospoort Dam, the water from which was for decades considered too toxic for human consumption until water shortages in the nineties compelled the purification and supply to Boitekong. Life for the majority under the rule of the ‘Royal Bafokeng’ has parallels to the apartheid era. In the Apartheid era, forced removals of old settlements were on the basis of racial divide whereas now it is done for installation of massive mining operations sometimes engulfing entire villages. (see ‘Rasimone’ on Google Earth)

The Royal Bafokeng own the stadium selected as a World Cup 2010 venue, the only ‘private’ stadium that hosted games in the 2010 World cup. The Royal Bafokeng regard themselves as a ‘separate nation’ which is in contradiction to the Rainbow nation espoused by Desmond Tutu and Nelson Mandela. This ‘nationhood’ is regarded by many today as a divide and rule tactic orchestrated by the mining conglomerates which has subsequently led to the calls for nationalization of the mining industry by the ANC Youth League.

Agriculture in the region has been in constant decline since the decimation of the vast citrus estates of Rustenburg in the 70’s and 80’s due to pollution from increased smelting and beneficiating processes by mines. There are only a fraction of the original citrus farms remaining.

Comparisons can be drawn between the Klondike gold rush and the events in Rustenburg in the late 20th and early 21st century which led to it becoming one of the fastest growing cities in South Africa.

In 1990, the first post-Apartheid conference between the Nederduits Gereformeerde Kerk (the Dutch Reformed Church in Africa) and the South African churches was held in Rustenburg. During this conference, professor Willie Jonker of the University of Stellenbosch made this confession on behalf of the entire DRC:

“[I] confess before you and before the Lord, not only my own sin and guilt, and my personal responsibility for the political, social, economic and structural wrongs that have been done to many of you and the results [from] which you and our whole country are still suffering, but vicariously I dare also to do that in the name of the NGK [the white DRC], of which I am a member, and for the Afrikaans people as a whole.”

The conference finally resulted in the signing of the Rustenburg Declaration, which moved strongly toward complete confession, forgiveness, and restitution.

In August 2012, South African police fatally shot 34 miners and wounded 78 more during an industrial dispute Marikana miners’ strike near Rustenburg, it was the most lethal use of force by South African security forces since the end of the apartheid era.

Rustenburg History My town of birth in 1969-12-16. Rustenburg - North-west Province - South Africa. Have you tried to learn more about your own town and maybe some mystery there?