Ang tagal ko magiging tambay dito sa bahay ah.
walaeh. july 14 pa ang pasukan.
seen from United States
seen from China
seen from Malaysia

seen from Mexico
seen from Italy

seen from United States
seen from South Korea
seen from France
seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from India

seen from United States

seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Saudi Arabia
seen from Côte d’Ivoire
Ang tagal ko magiging tambay dito sa bahay ah.
walaeh. july 14 pa ang pasukan.
Good morning everyone!
have a nice day :)
Dadating ang araw mawawala ang lahat.
Hindi lahat ng bagay permanente sa mundong ibabaw.
Gagong kaibigan
Marami ako niyan. Sa totoo nga nandito sila sa bahay ngayon eh. Di ko alam kung bakit napunta sila dito. Basta narinig ko na lang may tumatawag ng pangalan ko sa labas ng gate...Ayun nagmo-movie marathon kami ngayon.
Isang matinding realization ko sa aking buhay
Kanina habang naglalakad ako pauwi may isang bagay ako na na-realize ko na mali pala pero patuloy kong ginagawa. Ito ay yung pagtatanim ng sama ng loob. Mejo mahilig kasi ako mag-tampo sa kahit anong bagay maliit man o malaki. Madalas ko rin ito nagagawa sa tuwing hindi nabibigay ang gusto ko. Pero kanina habang naglalakad ako may nakita akong mga batang naglalakad mga nakayapak at may bitbit na sako sa likod nila. Iniisip ko na lang "paano kaya kung ako yung naging ganito?". Sa tingin ko hindi ko kakayanin ang ganon klaseng pamumuhay lalo na sa nakasanayan ko na buhay ngayon. So ayun nga naglalakd ako sa gitna ng initan tapos may nakasalubong pa akong matanda na sumisilong at dala siguro ang halos lahat ng gamit niya. Gusto ko man tulungan pero wala akong maibigay sa kaniya kasi wala na akong pagkain nung mga oras na yun. Unang tingin ko pa lang sa kaniya, bigla agad akong naawa. Nagsisisi ako kung bakit hindi ko nagawang tulungan si tatang. So ayun nakauwi na ako at nakapagpahinga, tapos bigla na lang nag-sink in sa utak ko nun na bakit ang lakas ng loob ko humingi ng mga bagay na alam kong mabubuhay ako kahit wala yung mga yun? Kaya ayun simula nung pumasok sa kokote ko yun parang ayoko na maging materialistic parang mas gusto ko na lang i-share kung anong meron ako sa ibang tao.
Let's call it a day, goodnight!
:))
Isang malaking pagsisi sa buhay
Ga-graduate na ako ngayong taon, kailangan na namin kumuha ng iba't ibang college entrance exams para may mapasukan kami sa kolehiyo. Sinubukan ko ang lahat para man lang magkaroon ako ng experience. Oo, experience lang ang habol ko hindi yung makapasa o ano man. Sinubukan ko una sa U.P. Inaamin ko nahirapan ako sa exam na iyon. Lumabas ang result at ayun ayos lang sa akin na hindi ako nakapasa kasi alam ko na ang kapalaran ko. Sumunod ay sa Ateneo, Nung lumabas ang results, mejo na-disappoint na ako kasi confident na ako sa kalalabasan eh. But my expectations turned nothing. Hindi ako nakapasa, at ngayon yung latest, Sa DLSU. Noong araw ng examination, easy-easy lang ako kasi madali lang yung test, etc. at higit sa lahat wala akong paki-alam kung makapasa ba ako o hindi. TO MAKE THE LONG STORY SHORT, hindi ko inayos ang exam na iyon. Yun yung tipong kahit math problem na madali hinulaan mo kasi tamad na tamad ka na. Pero ngayong lumabas yung results dun ko lang narealized na mali pala ang ginawa ko. Dun pala talaga dapat ako pag a-aaralin kaya lang di ko pinasa eh. Antanga ko talaga. Pero sabi nga nila mag-move on ka. Marami pang school yan. Pero nakakapanghinayang talaga
School Year 2013-2014
I have lots and lots and lots of things to expect this upcoming school year. I don't know why but it seems this year would be so much fun and exciting well I guess because this will be my last year on my school. I'm excited because I will take college entrance examinations so I need to prepare and study.