#alert camus

[returningtothecave]

From that point on, it could be said that the plague became the affair of us all. Up to then, despite the surprise and anxiety that these unusual events had brought us, everyone had gone on with his business, as well as he could, in the usual place. And that no doubt  would continue. But, once the gates were closed, they all noticed that they were in the same boat, including the narrator himself, and that they had to adjust to the fact. This is how, for example, a quite individual feeling such as being separated from a loved one suddenly became, in the very first weeks, the feeling of a whole people and, together with fear, the greatest agony of that long period of exile.

Albert Camus, The Plague

[21rahmanasr]

Bu dünya tanıdık, ben yabancıyım

Garibim ve yapayalnız

Ve öyle acımasız ki bu yalnızlık

Bırak da büyülü bir dünya düşleyeyim

Şimdiye kadar hiç görmediğim

Sihirli bir dünya ve esrarengiz yaratıklar

Bir yabancıyım bu dünyada

Ailemin yanında, arkadaşlar arasında

Kimdir o? Diye soruyorum

Ve neden  onunlayım

Neden yanında duruyorum onun

Bırak  beni, bir yabancı olayım

Kendi bedeninde bir  garip

Fukara, öyle fakir ve kederli

Yabancıyım bu dünyaya

Yabancı, çünkü yurdum yok

Yok beni bilen

sesimi duyan yok

Yok, bulamam olmayanı

Yabancıyım bu dunyada

Bir yabancı, kimse anlamaz

Lisanımı

[dodochido]