#alfred grenander

[atlasofforms]

Pill lamps, Märkisches Museum in Berlin

[germanpostwarmodern]

Subway Station “Krumme Lanke” (1929) in Berlin, Germany, by Alfred Grenander

[danismm]

House ‘Wilke’ in Guben, Germany 1903. Arch. Grenander and Spalding.

[danismm]

Alfred Grenander. Dresden exposition 1906

[danismm]

Prof. Alfred Grenander, Deutsche Kunst und Dekoration 1905

[giftoflife1]

Sofa, chairs, table, and sideboard, by Alfred Grenander(Swedish, 1863 – 1931), 1904, for the St. Louis World's Fair.

Диван, стулья, стол и буфет,  отАльфред Гренандер (шведский, 1863 - 1931), 1904, для Всемирной ярмарки Сент-Луиса.

沙发，椅子，桌子和餐具柜， 通过 阿尔弗雷德 - 格林德尔（瑞典人，1863-1931），1904年为圣路易斯世界博览会。 柏林Bröhan博物馆

Bröhan Museum, Berlin

https://pin.it/y6kuvly7zshogb via @pinterest

[mikasavela]

Magazine kiosk by Alfred Grenander.

From Das neue Kunstgewerbe in Deutschland (1908) by Joseph August Lux.

[flaniereninberlin]

U-bahn

Miniatuur Brandenburger Tors sieren de ruiten en beneden sprankelt de Spree, terwijl de U1 over de Oberbaumbrücke dendert. De U-bahn rijst hier hoog boven de Untergrund uit. Achteroverleunend tegen de nepleren bankjes en de nephouten wanden, heb je in het westen zicht op de Fernsehturm en nog een klein stukje Muur. € 2,30 slechts, voor deze toeristische tour. Maar wie Berlijn echt wil leren kennen, moet ondergronds gaan.

Helderblauwe borden wijzen bovengronds de weg. Trappen af, de U-bahn in, zoals de Berlijnse metro wordt genoemd. Herkenbaar zijn de stations aan hun kleur: roze, lichtgrijs, geel of blauwgroen. Vaak is de oude betegeling verdwenen, vervangen voor vandalismebestendige metaalplaten.  Maar de onder monumentenzorg staande stations als Samariterstraße en Alexanderplatz zijn nog zoals metro-architect Alfred Grenander het ooit bedacht: rustgevend lichtgroen.

Eenmaal op het perron, adem je andere lucht. Benauwder lijkt het hier, een warme hap uitlaatgassen in je mond. Een tinteling van de zintuigen, die niet altijd even aangenaam is.  Maar zoals elk station anders is van kleur, zo heeft ook elk van de tien Berlijnse metrolijnen haar eigen geur. Knoflook, döner en kebab dringt je neusgaten binnen, wanneer je met de U8 Hermannplatz passeert, op weg  naar Neukölln. In oostelijke richting, is in de U5 is de zure lucht van bockworst en bier nooit ver weg.

Nog vier minuten wachten, staat er keurig aan gegeven. Vervelen doe je je echter niet. “Die Schweine, die Schweine, Die Schweine”, klinkt het plotseling vanachter een kiosk waar kranten en tabak worden verkocht. De zwerver is alweer verdwenen, maar de spanning hangt nog in de lucht. Het perron is een podium waarop iedereen plaats kan nemen. Glijdend op zijn spliksplinternieuwe sneakers lijkt de puisterige puberjongen wel over het asfalt te zweven, zo doelbewust doet hij zijn dans. Zijn medereizigers zijn het publiek. Nog een minuut.  

Door windvlagen aangekondigd, komt de trein even later met veel gepiep en gesteun tot stilstand. Drommen mensen stromen in en uit. Het is na vijven, en de Untergrund is veranderd in een openbaar terras. Gulzig wordt er zowel door werklui als studenten aan flesjes Berliner Kindl of Club Mate gelurkt. Het is bekijken en bekeken worden. Met de nuchterheid verdwijnt ook alle gène.  Duitse regelmaat wordt ingeruild voor raves en relletjes. 

En dan stap je in, Drie dreigende dreuntonen waarschuwen voor het sluiten van de deur. “Achtung”, let op “die Lücke”, de kloof. Een muzikantentrio weet op het nippertje binnen te glippen. Om straks weer door te hoppen naar de daaropvolgende volgepakte coupe. Een groep beschonken schoolmeisjes zingt mee uit volle borst. Onderweg zijn is in Berlijn ook een bestemming.