Bize güçlü olmayı kim öğretti?
Ya da kim güçlü olmaya mecbur bıraktı bizi?Acziyyetti kim unutturdu bize?!
Bunca kibri bize kim öğretti?
Acizliğimizi kim unutturdu?Acizliğimizi hani insan demenin hakikati olan..
Her şeye iyi yönden bakıp,hep dalgaya almaya, sürekli gülmeye başladık.
Ciddiye alsak hayatı,ölümü de hatırlayıp ahiret için birşeyler yapardık çünkü.
İnsanlar ya çok karamsardılar ve bu isyankarlığa kadar gidiyordu.
Ya da çok fazla iyimserdiler,hayatın siyah tarafını yok saymaya çalışıyorlardı.
Ama o siyah tarafı kabullenip,acizliğiyle Yaradanına sığınan,başvuran ve akıllananlar ise pek bi azdı.
Hep gülüyorduk.Ağlamak,sıkıntılarımızın geçmesi için ağlamak,yalvarmak yakarmak bize zor geliyordu.
Her zaman gülmek,yok saymak kaçmak daha kolaydı.Acılarımızı da süpürülürken halı altına saklanan tozlar gibi kıyı köşede saklıyorduk.Canımız yanmasın istiyorduk, bıkmış bir şekilde yaşıyorduk.Her şeyi reddediyoduk.Güçlü duruyorduk çünkü güçlülük esastı.Herkes güçlüydü şimdi.Güçlü olmak önemliydi ama herkes insanın özünün acziyyet olduğunu unutmuştu.Peki bu gücü bize kim öğretmişti?.İnsanlara acizliğini, kulluğunu unutturup güçlü olmayı asıl kılan birileri vardı.Onlar biz farkında olmadan içimizden canımızı çekip çıkarıyolardı.Yaşarken ölüyorduk.Ruhumuzu alıyorlardı sanki.Basitleşiyorduk.Ağlamamaktan katranlaşmış göz pınarlarımız vardı ve biz bununla övünüyorduk.
Olmayın güçlü falan.Aciz olun.Herkes güçlü zaten.Biz güçsüz olalım aciz olalım,Allahı bulalım ve de hiç kaybetmeyelim.Diz çökelim de adam olalım,hakiki kamil insan olalım.Bırakın süslü kibirli lafları.Biz sadece sadelikten yana olalım ve sadece bir kul olalım.
