İnsan bazen sevgiyi abartarak değil, olması gereken yere koyarak gösterir. Birini hayatının merkezine koyan da vardır, kapısının eşiğinde bekleten de. O yüzden değer, söylenen sözlerde değil; verilen yerde saklıdır. Çünkü insan karşısındakini nereye koyuyorsa, aslında kalbinin sınırlarını da orada çizmiş olur. Ne fazlası gerçektir, ne de eksiği samimi.
Eskiden bazı adamlar sevdikleri kadınlara şiir yazarmış. Çünkü bazı kadınlar kelimelerden fazlasını hak edermiş. Bir bakışlarıyla bir mısra başlatan, bir susuşlarıyla sayfalar dolduran kadınlar… Ama şiir de öyle herkese yazılmaz. Bir kadının ruhunda incelik, duruşunda zarafet ve kalbinde sana ayrılmış bir yer olmalı. Çünkü şiir dediğin şey; rastgele dizilmiş kelimeler değil, hak edilmiş bir anlamdır.
Eskiden bir kadının adı düşerdi şiirlere, Bir bakışı mısra olurdu, Bir gülüşü kitap. Şairler durduk yere yazmazdı, Bir kadının varlığı değmeli önce kalbe. Çünkü bazı kadınlar vardır; Sessizliği bile şiir gibi. Ama şiir dediğin de kolay değildir, Herkese yazılmaz. Bir kadın seni hayatında nereye koyuyorsa Şiir de tam orada başlar. Ne bir kelime fazla, Ne bir anlam eksik. Çünkü bazı kadınlar Bir şiiri değil, Bir ömrün en güzel mısrasını hak eder.
