Rollercoaster 2016
2016 begon met klinkende ruzie. Een representatief moment voor de pussende etterbuil die een half jaar later eindelijk ontplofte. Ik liep maandenlang vrijwillig rond in een mijnenveld. Ongelukkig en miserabel. Tot ik in juni besliste om mijn leven te resetten en mijn relatie volledig te ontmantelen.
Ontmantelen is niet het juiste woord. Dit was geen mooi einde. Het was lelijk. Mijn relatie eindigde zoals alleen de meest labiele relaties eindigen. Met een bom. Ik heb er absoluut geen spijt van. Het was de beste beslissing die ik in 2016 genomen heb. Mijn jaar kon, een half jaar te laat, eindelijk beginnen.
Ik was vrij. Vrij om mezelf te zijn. Om Sandro te zijn. Met al zijn imperfecties en stommiteiten. Remmen was niet meer nodig. Ik heb twee maanden geleefd op een dieet van Rock ’n Roll, zuippartijen en het gezelschap van mijn beste vrienden. Omdat het kon. De dag dat mijn relatie zichzelf aborteerde met sirenes en veel kabaal nam ik een beslissing. Deze rotzooi nooit meer. Never again. Ik ging vrijgezel blijven. Misschien wel voor altijd.
En toen stond ze daar. De vrouw van mijn leven. Frea. Het meisje dat er voor heeft gezorgd dat ik terug positief in het leven sta. Muziek klinkt beter met haar naast mij. Eten smaakt beter met haar aan tafel. Uitgaan is leuker als ze lacht met mijn flauwe zever. Dankzij Frea is 2016 een topjaar. Ik hou van je, beesje
