Je bent niemand iets verschuldigd (behalve jezelf)
3 min read
Het is een trieste en zeer harde waarheid, maar een die moet worden verteld: niemand is je iets verschuldigd behalve degenen die je al om iets hebben gevraagd. En afhankelijk van het geval, is misschien zelfs deze persoon je niet verschuldigd.
Je ouders zijn je niets verschuldigd omdat je je op de wereld hebt gezet. Ze hebben hun deel gedaan, nu is het aan jou. Trouwens, je bent ook niets aan je ouders verschuldigd, omdat je niet hebt gevraagd om geboren te worden. Het is allemaal nul tot nul, weet je? Het een voor het ander? Het is eerlijk en waardig om op oudere leeftijd voor je ouders te zorgen, maar je kunt je leven niet op hun wensen baseren. Je hoeft geen arts, advocaat of ingenieur te worden, als u kunstenaar, kapper, taxichauffeur wilt worden ... het is jouw keuze en niemand mag voor jou beslissen. De gevolgen zijn ook van jou, van niemand anders. Geen enkele vriend is je iets verschuldigd, de wereld is je niets schuldig, je vijand is je niets verschuldigd (maar hij denkt dat je hem schuldig bent, nog een reden om anders te zijn).
Trouwens, er is iemand die je iets verschuldigd is. Jezelf. Ja jij ! Doe iets voor jezelf, niet voor anderen. Ik zeg niet egoïstisch te zijn, altruïsme is goed voor de ziel. Laat je echter niet tot slaaf maken door de verwachtingen van iemand anders voor jou, leef wat je nodig hebt om te leven. Het is heel belangrijk om na te streven wat we willen, niet wat anderen op ons hebben geprojecteerd. We zijn ze ook niets verschuldigd, weet je nog?
Natuurlijk spreek ik van "plicht" in algemene zin. Wat ik bedoel is dat we niets automatisch verdienen. Ons bestaan zelf is geen verdienste. Je bent niet, zoals de Amerikanen zouden zeggen, een unieke en speciale sneeuwvlok die alle goede dingen ter wereld verdient. Niemand is het, en alles is goed. Wetende dat je niets te danken hebt, kan bevrijdend zijn, betekent dat je leven de regels van anderen niet hoeft te volgen. Maar houd je aan de wetten, alsjeblieft, je leven zal moeilijk genoeg zijn zonder ze te overtreden (behalve als je veel geld hebt of politiek bent, wat de meesten van ons niet zijn). Ik maak me veel zorgen telkens als ik mensen, volwassenen zie die nog niet volwassen zijn geworden en denken dat de wereld zich naar hun wil moet buigen... Deze mensen, die niet emotioneel zijn opgegroeid, worden gebroken volwassenen die in de toekomst nog meer gebroken volwassenen zullen produceren in een vicieuze en eindeloze cyclus. Stel je een wereld voor met steeds meer kinderen in volwassen lichamen, met mensen die geen nee accepteren, zelfs als dat woord een duidelijk gewicht heeft. Imagined? Zo'n wereld is niet ver van het gebeuren. Het is zelfs binnen handbereik en we moeten voorkomen dat het bestaat.
Dus ik doe een beroep op degenen die volwassenen als volgt opvoeden: stop. Wie je ook bent, stop. De wereld heeft zulke mensen niet nodig en de kans is groot dat we zullen imploderen onder het gewicht van zoveel onvolwassenheid. Mensen die denken dat de wereld hun verschuldigd is, stellen onrealistische verwachtingen, raken gefrustreerd en werken niet samen voor een fatsoenlijke samenleving. Als ze in machtsposities komen gaan ze snel beslissingen nemen voor hun eigen welzijn, nooit het collectief. Bedorven, worden ze gevaarlijk en zetten mannen die ze nog nooit hebben gezien in de frontlinie om in oorlogen te lijden die ze nooit met hun juiste verstand zouden bestrijden. En dit alles waarom? Om te denken dat ze het recht hebben. Aan deze mensen en aan jij die mij leest, laat ik deze eenvoudige laatste gedachte achter: niemand is je iets verschuldigd, dus stop met handelen alsof u dat zou moeten doen.