De ijsberg van angst!
Die ijsberg is zo'n mooie metafoor. Het topje is dat wat we kunnen laten zien, horen, voelen zowel vanuit onszelf, maar ook dat wat we bij de ander met onze zintuigen kunnen waarnemen. Het topje is dat waarvan we ons bewust zijn en alles wat daaronder ligt kan een afspiegeling zijn van ons onbewuste.
Ik ben me ervan bewust dat ik een aantal angsten heb en ik heb altijd gevoeld dat er nog meer is, maar waar ik niet achter kon komen. Voor de bewuste angsten ben ik antwoorden gaan zoeken door boeken te gaan lezen over psychologie, communicatie, verandermanagement, leiderschap aangevuld met diverse trainingen zoals een 2-jarige opleiding NLP, cursussen, management developmenttraject en diverse coachingstrajecten gehad enzovoort. Het waren allemaal rationele oplossingen die me inderdaad van de oppervlakkige angsten afhielpen. Het 'trucje' of inzicht wat ik verkreeg, hielp me om de angst actief aan te pakken en het op te lossen.
Echter bleef er nog een groot onbekend, onbereikbaar stuk. Dat wat onderwater ligt, dat wat in flitsen in dromen zichtbaar wordt, dat wat je voelt dat er is, maar zo diep in je onbewuste ligt dat je er rationeel niet bij kunt komen. En mocht er iets door omstandigheden, door diepere vragen geraakt worden, dan had ik in de loop der tijd 1001 strategieën ontwikkeld om de angst te camoufleren, zoals continue bezig zijn, nooit thuis te zijn, veel feesten, vluchten en vooral veel lawaai om me heen. Echter werd de 'schade' die deze onbewuste angst mij leverde, naarmate de jaren vorderden steeds groter en kwam ik erachter dat al die rationele 'oplossingen' slechts ten dele hielpen voor dat deel dat te pijnlijk was om naar de oppervlakte te brengen.
Door vrienden kreeg ik gedurende de tijd verschillende 'cadeautjes' aangereikt die mij op het spoor zette van een andere mogelijkheid om in de diepte te gaan duiken. Het eerste geschenk was een bezoek aan een haptonoom en vervolgens kreeg ik het tweede aangereikt in de vorm van een retraite. Deze retraite bestond niet uit 2 weken afgezonderd op een matje mediteren, maar we gingen actief aan de slag met mijn lichaam, geest en gevoel in een veilige en beschermde omgeving, waarbij ik niet afgezonderd was van de buitenwereld. Ik kon in mijn tempo contact maken met het onbewuste deel en open en ontvankelijk dat wat er was onder ogen zien, voelen, ervaren, horen.
De retraite heeft me geholpen om de transitiesprong waar ik al zo lang voor stond te kunnen maken. Met de handreikingen die ik nu heb gekregen kan ik oefenen en leren om open en ontvankelijk om te gaan met dat wat ik tegen kom op mijn nieuwe pad.
Dat wat ik nu ervaar is zo krachtig en mooi, maar niets gaat vanzelf en het is hard werken om niet in oude patronen te vallen. Ze liggen overal op de loer. Daarom ben ik begonnen met erover te schrijven, want schrijven geeft woorden aan wat ik meemaak en wat veel mensen niet begrijpen als ik het probeer uit te leggen. Misschien zijn er meer mensen of organisaties die een transitie hebben doorgemaakt en hun ervaring met mij willen delen?