#bizardoordewar

[bizardoordewar]

Elke keer weer blijf ik hopen op een beetje van jou tijd, want je hebt wel tijd, alleen niet voor mij. Maar je moet weten dat ik je niet achterna kan blijven lopen als jij mij blijft vergeten, of keer op keer laat afweten. Het maakt me boos dat ik zoveel om je geef, want keer op keer ben en blijf ik jou plan B.

[bizardoordewar]

Ik wacht niet af, maar ik wacht op je

[bizardoordewar]

Lief, ik wil jou niet voor even, ik ben exclusief, maar vind het zo moeilijk om toe te geven dat ik mijn tijd met jou wil verspillen. Dat wil ik zo graag, maar jij moet het ook willen. Maar zolang jij niks zegt, en zolang ik niks vraag blijven de dagen vaag maar dat is draagbaar, dus ik draag het maar, als een echte vragenverzamelaar.

[bizardoordewar]

Soms ben ik bang voor alles wat er komen gaat, soms ben ik bang voor alles dat nooit komen zal

[bizardoordewar]

In de kast, uit de kast, ik kan je geen duidelijkheid geven waar ik sta, al sta ik nu wel sterk in mijn schoenen. Waarom zou ik een keuze maken terwijl dat niet nodig en zelfs een beetje overbodig is? Waarom zou ik een doordacht stappenplan maken over de toekomst, als ik de stappen toch niet maken ga? Nee, ik zie geen logica, al denk ik logisch na, maar sommige dingen moet je gewoon laten gaan. Inplaats van zoeken in wel hokje je past, want vind je dan een hokje, zit je voor altijd aan dat hokje vast. Al geef ik toe dat deze warboel in mijn hoofd verwarrend kan zijn, en ik wil niemand aan het lijntje houden dus hou ik mezelf maar aan de zijlijn. Maar goed, beetje bij beetje ken ik mezelf steeds beter en beter en je moet weten dat ik mezelf niet verbeter als er niks te verbeteren valt, want waar ik ook op val, het is oké. Nogal raar dat er toch nog zoveel mensen zijn die in hokjes denken, maar ik zit daar niet meer mee.

[bizardoordewar]

Met die mooie woorden die allemaal schijn lijken te zijn, ik was heel groot, maar nu heel klein. Maar ik ben sterker dan de muur woorden die jij in mijn hoofd hebt opgebouwd, en onthoud, een muur van leugens is makkelijker te doorbreken dan een plak van rot hout.

[bizardoordewar]

Van het padje af

Ik verdwaalde in het bos vol van keuzes die ik maken moest. Er waren zoveel paden die ik in kon slaan maar ik koos ervoor om van het pad af te gaan. Steeds verder en verder tot dat ik geen pad meer zag, tot dat ik niet meer wist waar ik was. Alsof ik op een boot kon stappen die alleen zou varen over een oneindige zee, het leek allemaal zo fijn, zo zorgeloos, varen zonder tempo maken dus ik wilde mee. Ik verloor mezelf in de drukte van de chaos in mijn hoofd, daarom voelde de keuze om geen keuze’s meer te maken als een last die van mijn schouders viel. En ook al was alles zo anders dan beloofd, van de gedachten om de boot weer te verlaten kreeg ik schrik, het was als een verslaving waar je niet zomaar van afkickt. Maar nu ik lang genoeg heb gevaren, heb ervaren dat mijn dagen zo vol met niks waren, ben ik toch weer keuzes gaan maken op terug op het pad te geraken. Nu blijf ik lopen en zie wel wat er op mijn pad komt, maar ik ga niet meer van het padje af.