Max de Radigues / Wauter Mannaert
Weegee was het pseudoniem van Arthur Fellig. In 1935 begon hij voor zichzelf als persfotograaf in New York. Drie jaar later mocht hij als eerste fotograaf een kortegolfradio in zijn auto plaatsen, waarmee hij de politieberichten kon afluisteren en snel ter plekke kon zijn. Hij werd beroemd vanwege zijn rauwe, nietsverhullende foto's.
Ik ben van mening dat veel biografieën de fout maken om alles te willen vertellen. Dan krijg je een en-toen-en-toen-verhaal zonder richting of spanningsboog. Beter kies je één aspect om uit te lichten en daar bouw je je verhaal omheen. De reden om specifiek die persoon als onderwerp te kiezen, zou zodoende uit het boek naar voren moeten komen.
Max de Radigues is het duidelijk met mij eens. Hij doet geen moeite om Weegees levensloop uit de doeken te doen, maar richt zich op twee periodes in zijn leven. De eerste is het begin van zijn bestaan als freelance persfotograaf. Weegee werkt als een bezetene, slaapt nauwelijks, is doorlopend op zoek naar nieuw fotomateriaal (slachtoffers van verkeersongelukken en criminele afrekeningen) en is geobsedeerd door de upper class waarmee hij zich graag zou verhouden. Hij vindt zichzelf een kunstenaar en hunkert naar erkenning. Als hij niet fotografeert, of wacht op een klus beklaagt hij zich tegenover zijn vrienden. In het tweede deel heeft Weegee succes geboekt. Zijn eerste boek is gepubliceerd, hij is beroemd en mag foto's maken van filmsterren in Hollywood. Maar de onderbuik van New York blijft trekken en lid van de upperclass wordt hij nooit.
Weegee is broeierig, onrustig, bijna manisch. Het tekenwerk van Wauter Mannaert draagt daar volop aan bij. Vergeet zijn potloodwerk van El Mesías, Weegee is getekend met eenvoudige inktlijnen, zwarte volvlakken, zuinig arceerwerk en rijkelijk gebruik van een grijze steunkleur. Weegees werkterrein is de Lower East Side, een wijk van migranten, arbeiders en nachtclubs. Als we al bekende New Yorkse aanzichten te zien krijgen, dan zijn ze – op één scène na – ver weg. Dat levert prachtige doorkijkjes op. Zo weet Mannaert wet weinig middelen een vuige kant van New York op verleidelijke wijze neer te zetten.
Wie een doorwrochte biografie van Weegee zoekt, koopt beter een ander boek, maar wie iets wil begrijpen van de bezetenheid van deze fotograaf aan de zelfkant van de samenleving, maakt met Weegee geen slechte keus.
