Stern 2: De stad van de wilden
Frédéric Maffre / Julien Maffre
De eerste Stern verscheen gelijk met het eerste deel van Undertaker. Beide zijn westerns over een doodgraver, maar hemelsbreed verschillend. Waar Undertaker een klassieke western is die het gemis van Blueberry probeert op te vangen—en daar goed in slaagt—lijkt de westernsetting in Stern eerder een excuus om de meest maffe personages en situaties te verzinnen, zonder dat het verhaal te onwaarschijnlijk wordt. En alhoewel Undertaker een uitstekende reeks is die ik tot nog toe met zeer veel plezier gelezen heb, gaat mijn hart meer uit naar Stern.
In het eerste deel deed Stern zijn werk als doodgraver en loste hij en passant een moord op, met een vuurgevecht aan het eind. Zo bleef de strip nog redelijk trouw aan het genre. In het tweede deel wordt dit losgelaten. Stern heeft boeken besteld, maar krijgt er geen en besluit ze te gaan kopen in de dichtstbijzijnde stad. Kort na aankomst wordt hij beroofd. Als hij op pad gaat om zijn geld terug te eisen, ontspoort de situatie als een omvallend dominospel.
De broertjes Maffre hebben weer een heerlijk bont gezelschap aan personages uit de hoed getoverd. Een oud besje met een jachtgeweer en een kort lontje, een ex-vriendin met een vrouwencafé, een tank van een vrouw die haar mannetje staat in de boksring, een burgemeester die snabbelt als organisator van bokswedstrijden en ook van Stern krijgen we onverwachte nieuwe kanten te zien. Alle personages zijn stuk voor stuk uniek, heerlijk menselijk, een genot om in actie te zien en een aanwinst voor het plot, dat zich wispelturig en onvoorspelbaar ontwikkelt en eindigt met een apotheose in een tot bokshal omgewerkte loods.
Stern is niet voor mensen die gewoon een western zoeken, maar voor hen die kunnen genieten van aimabele buitenbeentjes en een avontuur op drift. En in dat 'genre' is Stern een hele goeie.
