Brievenbussen, ik wist niet dat er zoveel soorten waren tot ik post ging bezorgen. Verroeste brievenbussen, besmeurde brievenbussen, brievenbussen die pas na tien minuten wanhopig zoeken hun aanwezigheid prijsgeven. Door bosschages vol kruisspinnen ingesloten brievenbussen, designbrievenbussen die je gesloopt hebt voor je snapt hoe ze open gaan.
Schrik aller postbezorgers is echter de Piranha: deze brievenbus weert alle tocht, vocht en wind zo goed, dat het een gevecht is om er een poststuk naar binnen te schuiven, en je vingers op tijd weg te trekken voor de dichtslaande klep.
Ik heb nooit geweten dat het avontuur om de hoek ligt. Ik trotseer het betoverde bos van Doornroosje, waar ik worstel met reuzen-spinnen die willen landen in mijn haar, ik zit klem in verwilderde rozenstruiken, ik struikel over scheve stoeptegels. Mijn werkgever volgt mij op een scherm in het hoofdkwartier via een app op mijn telefoon. Dit om uit te sluiten dat ik de post niet direct na ontvangst bij het oud papier zou mikken. Op de app zit ook een waarderingscijfer, dat van dag tot dag kan schommelen, zonder dat de reden mij bekend is. Fijn dat er mooie muziek bestaat, daar word ik erg #blij van. De muziek die ik hier plaats, is Braziliaanse muziek, het meeste is samba, mijn favoriet. Wordt vervolgd.
