Klantreview | Canon EOS R: Een grote camera in een kleine behuizing.
Door: Santos van den Berg
“Canon komt met een spiegelloze camera” Ja, dat hebben ze al een aantal keer geprobeerd maar die zijn niet zo goed ontvangen. Dus ik moest even 2x slikken toen ze zeiden dat ze de strijd aan gaan met Sony (A serie) en Nikon (Z Serie).
Canon, Canon, Canon… wat heb je ons verrast. Ik zal eens wat specs roepen. Een kleine 5655 scherpstel punten, 30.3 megapixels, 4K UHD Video en een kantelbaar touchscreen... Op het moment dat ik hem vastpakte, dacht ik alleen maar.. HOE?!
Goed, terug naar het begin, ik ben Santos van den Berg, fotograaf en eigenaar bij Wildest! Fotografie. Van origine een Canon fotograaf en heb de nodige al versleten. Canon 1000D, 70D, 80D, 6D, 5DIII en uiteindelijk de 5D IV. Ik heb ze gehad en dankzij mijn achtergrond bij een grote camera winkel allemaal al eens gezien, gevoeld en getest. Maar dit, dit kleine monster van nog geen 600gram heeft mij letterlijk omvergeblazen.
Een nieuwe revolutie:
RF-Lensvatting met gloednieuwe lenzen, wauw! Maar, ik heb hem getest op een grote fitness en lifestyle beurs met de Canon EF 16-35mm III. Waarom? Omdat ik vooral wilde weten wat hij doet met de adapter ertussen. Al zou je die gauw vergeten. Optische kwaliteit waar je u tegen zegt, dàt is de Canon EOS R.
Zijn kleuren weergave is prachtig, die nieuwe sensor met DIGIC 8 processor doet zijn werk meer dan goed. Ook de 30.3 megapixels is meer dan genoeg! Heldere kleuren en zelfs bij rood, iets waar Canon vaak moeite mee had!
Ook is de scherpstelling flink aangepakt. Door de fasedectectie, DIGIC 8 processor EN Dual Pixel AF stel je scherper scherp, dan ooit! (mooi he! ;)
Canon noemt het de snelste autofocus van de wereld. Iets wat ik niet zou herhalen, als ik het niet had gezien. Overigens is niet elke foto haarscherp, waar hij soms de achtergrond leuker vind dan je onderwerp.
Do we talk movie?!
Yes! Ook met het filmen is dit echt een werkpaard. 10-bits uitvoer via HDMI, onwijs gedetailleerde 4K-Video, 4K Time-lapse èn zelfs 4K-Frame-Graps! Ohja, Microfoon en hoofdtelefoon aansluiting aanwezig!
Minpunten?
Pfoei, das gevaarlijk. Ja, deze camera is niet perfect. Zijn touchscreen is kantelbaar naar de zijkant, dit is voor de meeste toepassingen niet nodig. Nikon’s systeem met omhoog en omlaag klappen werkt vele malen beter. Maar, het touchscreen is wel erg responsive. Ook is de body erg klein en licht! Dat is niet perse een nadeel, behalve als je de 5D IV gewend bent! Èn, hij is niet zo sterk. Tijdens de test heb ik hem meerdere malen voelen buigen in m’n hand als ik hem snel pakte. Het is daarom geen model wat een klap op de grond zou kunnen weerstaan, zoals de 5D IV wel kan.
Pluspunten?
Teveel om op te noemen. De nieuwe processor, de viewfinder is prima, 30.3 megapixels, Dual Pixel AF die achterlijk snel reageert en daarnaast is zijn film kwaliteit waanzinnig.
Conslusie?
Met de Canon EOS R gaan ze de strijd aan met Nikon en Sony. De RF Lenzen zijn snel, accuraat en samen met de Dual Pixel AF, bijna onmogelijk om mis te focussen. Ook met de adapter is hij snel in de autofocus. Alleen de combinatie met grotere lenzen is niet fijn vasthouden omdat de body nog geen 600gram weegt. Hierdoor krijg je al snel een “Kindercamera” gevoel en moet je qua spieren/beweging veel compenseren.
Budgetcam heeft hem in de verhuur, kan je hem mooi proberen voordat je hem koopt!
Huur nu de Canon EOS R in onze webshop. Ook een keer de nieuwste apparatuur testen voor het schrijven van een review? Schrijf je dan in voor de Budgetcam reviewpoule.
Klantreview | Fujifilm GFX 50S: de stap van fullframe DSLR naar middenformaat met elektronische zoeker
Door: Bram Berkien
Hoe is het om de stap te maken van een fullframe DSLR naar een middenformaat camera mét elektronische zoeker? Bram Berkien nam de proef op de som en onderzocht waar de kracht van de Fujifilm GFX 50S ligt.
Al jarenlang stop ik als fotograaf standaard twee fullframe Nikon bodies in mijn cameratas. Ik schiet portretten en lifestyle van sporters, en deze fullframe DSLR's zijn zo veelzijdig dat ik er altijd mee uit de voeten kan. Zeker in combinatie met bijvoorbeeld een Sigma prime-lens ben ik altijd verzekerd van de kwaliteit die ik nastreef. Toch knaagde er al een tijdje iets aan me, onder meer geïnspireerd door de Amerikaanse fotograaf Joey L: hoe zou een middenformaat camera voor mij werken?
Middenformaat 101
Voor wie niet bekend is met middenformaat camera's: dit type body heeft een sensor die nog groter is dan die van een fullframe camera. Wat fullframe is ten opzichte van crop sensors, is middenformaat ten opzichte van fullframe. Bekende merken zijn onder anderen Hasselblad en Phase One, deze camera's zijn echter peperduur. Fujifilm introduceerde een tussenformaatje: de crop medium format camera. De sensor van deze camera is niet zo groot als die van bijvoorbeeld een Hasselblad, maar nog altijd een stuk groter dan die van een fullframe camera.
Leuk en aardig die sensor, maar wat heb je er in de praktijk aan? Meer megapixels uiteraard! De Fujifilm GFX 50S schiet - verrassing - beelden van liefst 50 megapixel. Nu zijn er fullframe camera's die dat ook kunnen, toch zijn deze files niet vergelijkbaar. De pixels van een middenformaat camera zijn erg groot, zodat de informatie die ze opslaan hoogwaardiger is. Dat leidt tot scherpere beelden en een beter dynamisch bereik. Daarnaast zorgt de cropfactor er voor dat de onscherpte nog heftiger is.
Nadelen van deze grote sensor zijn er ook: de camera's schieten vaak traag (denk aan 3 FPS) en doen het op hoge ISO-waarden een stuk minder goed. Na ISO 1600 houdt het wel zo'n beetje op. Deze nadelen leiden ertoe dat middenformaat camera's normaal gesproken vooral gebruikt worden in de studio en voor opgezette shoots. Voor reportages en in lastig licht worden de camera's minder gebruikt.
Hands-on met de Fujifilm GFX 50S
Ik heb zelf al jarenlang geen andere body dan een Nikon gebruikt. Het is dan ook flink wennen als ik door de knoppen en menu's van de body navigeer. Toch is de interface eigenlijk heel intuïtief en aangenaam veel functies beschikken over een eigen knop of zelfs draaischijf, zoals voor ISO. Een innovatief handigheidje is dat de draaiknoppen voor sluitertijd en diafragma ook ingedrukt kunnen worden, waarmee een aanverwante functie geactiveerd kan worden. Ook de menu's voelen na de eerste gewenning eigenlijk heel logisch. Al met al doet de complete interface voor mij niet onder voor Nikon of Canon.
In de categorie glas had ik een 110mm en 63mm tot mijn beschikking. Deze brandpuntsafstanden zijn min of meer de Fujifilm-equivalenten van 50m en 85mm. Eerste ding dat opvalt: omdat de sensor groter is hebben deze objectieven ook een grotere diameter. Ze zijn dus groter en ook zwaarder. De 63mm voelt als een net iets grotere 50mm prime en is fijn handelbaar. De 110mm is echt een lompe lens en oogt meer als een zware 70-200mm. Dergelijke objectieven zijn echter inherent aan middenformaat, en mijn hoop is uiteraard dat de resulterende beeldkwaliteit de kilo's rechtvaardigt.
Middenformaat in de praktijk
Zoals gezegd is mijn fotografie een mix van opgezette portretten, en lifestyle/reportage met sporters, veelal achter de schermen. Om de camera te testen schakelde ik een collega-fotograaf, zijn huisgenootje, en een oud-klasgenoot die inmiddels aan de weg timmert als rapper in. Met hen plande ik een sessie, gewoon op straat en bij natuurlijk licht. Dit is de benadering waarvoor ik bij dergelijke portretten meestal kies.
Het eerste dat opvalt is dat focussen even wennen is. Bij mijn Nikon-bodies ben ik compleet vertrouwd met de snelheid en manier waarop de camera focust en voel ik wel wanneer de focus goed is. Bij de Fujifilm voelt het als een gok. Dat ligt echter niet aan de camera, maar meer aan mijn onervarenheid ermee. Dit wordt als ik de beelden op mijn computer bekijk ook bevestigd: praktisch alle beelden zijn heerlijk in focus. De succesratio is misschien zelfs wel hoger dan op mijn Nikon. Wel belangrijk om te vermelden is dat mijn modellen stil stonden. Het is niet ondenkbaar dat een fullframe DSLR beter overweg kan met dynamische onderwerpen. Ook de snelheid van 3 FPS is voor mij bij deze shoots geen beperking. Voor het fotografen van actie zal dit echter tekort schieten, is mijn verwachting.
Dit was overigens ook de eerste keer dat ik met een elektronische zoeker werkte. Het is af en toe even maf om de kleine vertraging te zien als je je oog naar de zoeker brengt, maar de voordelen wegen daar wel tegen op. Direct het resultaat zien van je belichtingsinstellingen is een ongekende luxe. Ook is de vertraging tussen wat zich in de echte wereld afspeelt en wat je in je zoeker ziet minimaal te noemen.
Beeldkwaliteit
Dé voornaamste reden om een middenformaat camera te gebruiken is de sublieme beeldkwaliteit en de high-end feel die de beelden hebben. Levert deze camera die verwachtingen in?
Kleine disclaimer: ik beoordeel de beelden op basis van wat ik zie, niet op basis van objectieve metingen en vergelijkingen. Mocht je keiharde cijfers willen zien dan kun je uiteraard terecht op DxOMark of DPReview. Voor het beoordelen van de scherpte en definitie van de beelden heb ik naar de ogen gekeken, de meest logische plek om te focussen en het belangrijkste deel van een gezicht in een portret. Van bijvoorbeeld de Nikon D850 ben ik al gewend dat het detail prachtig is. Toch lijkt de Fujifilm daar doodleuk een schepje bovenop te doen. Zelfs bij een extreme crop van de ogen blijft detail zichtbaar en kun je zelfs iets nuttigs zeggen over de wereld die in de iris gereflecteerd wordt. Ieder portret wordt zo in zekere zin een selfie. Wat in bijgevoegd beeld (dat overigens onbewerkt is) ook opvalt, is het dynamische bereik. Dit beeld is geschoten aan de rand van een tunnel. Het gezicht en de borst van het model bevinden zich in de schaduw, terwijl het onderste zichtbare deel van zijn lichaam direct licht van de zon vangt. Toch is nog heel aardig veel detail zichtbaar in beide delen van zijn jas - terwijl nog niet eens is begonnen met het terughalen van schaduwen en highlights.
Conclusie
De vraag is nu: wat is het nut van deze camera? Wie kan hem gebruiken, en in welke concrete situaties? Voor mij persoonlijk is deze camera een interessante aanvulling op mijn bestaande Nikon bodies. Ik zou hem bijvoorbeeld kunnen huren voor een specifieke shoot als een bijzondere beeldkwaliteit nodig is. Dat zal in de praktijk vrijwel altijd om portretten of andere geënsceneerde fotografie gaan. De Fujifilm GFX 50S is ideaal voor als een hoge resolutie noodzakelijk is en ook prachtige beeldkwaliteit en tonen, en een groot dynamisch bereik een vereiste zijn. Voor reportage-werk in lastige lichtomstandigheden en met dynamische onderwerpen zullen veel fotografen blijven vertrouwen op hun fullframe DSLR. Fujifilm brengt overigens binnenkort de GFX 50R uit, een kleiner en compacter broertje dat zich vermoedelijk veel beter zal lenen voor bijvoorbeeld straatfotografie of reportages
Huur nu de Fujifilm GFX 50S in onze webshop. Ook een keer de nieuwste apparatuur testen voor het schrijven van een review? Schrijf je dan in voor de Budgetcam reviewpoule.
Normaal gesproken draai ik veelal gescripte projecten waarbij het merendeel van de shots vooraf is uitgedacht. Nu heb ik de afgelopen tijd een aantal mini docu’s mogen draaien waarbij de content niet geregisseerd is.
Logischerwijs is een van de grootste verschillen dat je constant op scherp moet staan om belangrijke gebeurtenissen direct vast te leggen. Een spontaan moment kan namelijk niet (of moeizaam) opnieuw plaatsvinden met dezelfde energie. Voor mij als filmmaker betekende dit dat ik vooral anders moest gaan denken. ‘Anticiperen’ is daarbij voor mij het sleutelwoord geweest. Proberen vooruit te denken en te voorspellen wat er gaat gebeuren. Dit kan door jezelf te verdiepen in het onderwerp, de draaidag, de locaties enzovoorts, maar betekent bovendien dat je een bepaald gevoel moet ontwikkelen om op de juiste tijd op de juiste plaats te staan.
Bovendien is het dan wel zo handig als jij en je apparatuur er klaar voor zijn. Het is niet altijd mogelijk om controle te hebben over een moment, wel is het mogelijk om controle te hebben over je apparatuur.
CHECK JE APPARATUUR
Het lijkt vanzelfsprekend maar toch gaat er in de praktijk vaak genoeg iets mis. In veel gevallen had dit eenvoudig voorkomen kunnen worden door een goede voorbereiding. Of je nu apparatuur huurt of gebruik maakt van eigen gear, loop altijd even je setup na voor je draaidag begint. Liefst een dag vooraf zodat je bij problemen nog tijd voor een oplossing hebt. Mijn vaste lijstje is als volgt:
Check je accu’s
Check je kabels (kabelbreuken etc.)
Controleer je geheugenkaarten (goed geformatteerd + voldoende ruimte)
Check je sensor (stof)
Zijn je lenzen vet en stofvrij (beide kanten)
Bouw je setup een keer compleet op (gimbals)
Doorloop in je hoofd (of op papier) stap voor stap je draaidag. Let daarbij op details.
Heb een backup plan voor als er onverhoopt iets met je basis gear mis gaat
PLAN JE INSTELLINGEN
Vaak weet je de grote lijnen van het project wat je gaat doen al. Baseer de gear op je project en denk na over de instellingen die je gaat gebruiken. Welke resolutie, framerate en kleurprofielen ga je gebruiken? Wil je droppen, ga je slowmo’s gebruiken, wil je wel of geen tijd in kleurcorrectie steken? Allemaal vragen die je vooraf al beantwoord kunt hebben. Nogmaals het spreekt eigenlijk voor zich maar wordt in de praktijk toch vaak vergeten. Het kan simpelweg een hoop tijd (en geld) schelen als dit secuur wordt gedaan. De aanleiding van dit artikel is dan ook als volgt:
SAME DAY EDIT
Eén van de klussen die ik onlangs draaide was een same day edit welke binnen 2 uur na het evenement opgeleverd diende te worden voor een live TV uitzending. We draaiden dit met 2 personen om snel te kunnen schakelen. Samen deden we de voorbereiding en zetten we het gehele project al klaar op locatie. Vooraf maakten we een muziekselectie, checkten we de internetverbinding op locatie en wisten we in grote lijnen de sfeer die we neer wilden zitten en wat voor shots daar bij zouden horen. We zijn gestart met 2 camera’s te draaien. Na verloop van tijd is een van ons begonnen met inladen van de eerste beelden en daarmee aan de edit gestart. De andere bleef draaien waardoor we veel snelheid konden winnen zonder iets te missen. We draaiden op een FS7 en A7SII (gymbal) zodat de kleurprofielen goed te matchen waren. Dit werkte goed en maakte het eenvoudig met een simpele lut in één klap alles aardig te matchen. Dit project is prima geslaagd dankzij voorbereiding en workflow.
[Sameday edit video]
VS
[Compleet item met totaal verschillende gear]
Later is ons gevraagd de volledige docu van deze dag grotendeels te editten. Hiervoor ontvingen we materiaal van 10+ verschillende camera’s in stuk voor stuk verschillende bestandsindelingen, framerates, resoluties en kleurprofielen. Buiten het enorme spotwerk is het zachtuitgedrukt een ramp om dit alles lekker met elkaar te matchen. Het verschil is dan ook duidelijk zichtbaar wat ons betreft. Zeker wanneer je dit vergelijkt met de mini-docu die wel volledig op dezelfde (matchende) gear is gedraaid.
Ook een keer de nieuwste apparatuur testen voor het schrijven van een review? Schrijf je dan in voor de Budgetcam reviewpoule.
Canon EOS R Klantreview | Een week wildlife fotografie in Kenia
Door: Evert Doorn van The Wild Site: Instagram / Facebook
Begin november vertrok ik voor een week wildlife fotografie naar de Masai Mara in Kenia om de pracht van dit befaamde Afrikaanse natuurreservaat vast te leggen. Het doel hiervan was uitbreiding van mijn portfolio wildlife beelden.
Behalve mijn gebruikelijke Canon gear zat er dankzij Budgetcam een extra tool in de tas: de gloednieuwe Canon EOS R spiegelloze camera, samen met de bijbehorende RF 24-105 f/4L lens en een EF-RF adapter. In deze impressie lees je hoe ik Canon’s eerste stap in full frame mirrorless territorium heb ervaren.
Introductie: een nieuw tijdperk voor Canon
In navolging van Sony, wat al geruime tijd heel goed bezig is, hebben Nikon en Canon nu ook hun eerste stappen gezet in dit segment. Canon begint met de EOS R, een camera waarmee het bedrijf mikt op fotografen die een full frame mirrorless als aanvulling op hun bestaande spiegelreflex kit willen gebruiken. Qua positionering en mogelijkheden is het eigenlijk een soort 6D-plus.
De eerste impressie is dat het een solide en prettig vast te houden camera is, met goed te bedienen knoppen. Er zit een fijne grip op (een extra additionele verticale grip is mogelijk), een display op de bovenkant en een volledig kantelbaar lcd scherm. Qua ‘footprint’ is het verschil in grootte en gewicht zeker wel te merken met de DSLR’s.
Met de RF 24-105mm op de camera valt dat voordeel een beetje weg; deze lens is niet echt compact of ultralicht te noemen, maar op de camera gemonteerd is hij wel prima hanteerbaar.
Samen met deze zoomlens introduceert Canon ook een RF 50mm f/1.2 lens, een 28-70 f/2 lens (f/2 inderdaad, je leest het goed) en er komt nog een klein compact 35mm f/1.8mm objectief (erg fijn voor reizen en straatfotografie lijkt me).
Uit de eerste tests van de 50mm (ook te huur bij Budgetcam) en de 28-70mm blijkt dat Canon hoog inzet met de nieuwe RF mount, en dat was ook het doel: door de kortere afstand tussen lens en sensor (door het ontbreken van een spiegelconstructie) kunnen barrières op het gebied van beeldkwaliteit en lensontwerp worden doorbroken. Zo is er al een patent opgedoken voor een 14-22mm f/1.4 lens. Ook is het communicatiesysteem verbeterd doordat RF lenzen 12 contact pinnetjes gebruiken in plaats van de gebruikelijke 8. Dit moet onder andere de focus snelheid ten goede komen.
Aan de ene kant zullen bezitters van EF lenzen getreurd zijn dat hun lenzen niet direct op de camera werken; aan de andere kant lanceert Canon hiermee wel een platform met toekomstperspectief. En het goede nieuws is dat met adapter (die vrij compact en licht is) de EF lenzen uitstekend werken, zo is mijn ervaring.
Features van de camera
De specificaties van de EOS R steken op papier op sommige vlakken wat mager af tegen de concurrenten in deze prijsrange (de Sony A7III en Nikon Z6). Zo is het aantal frames per seconde wat aan de lage kant, is er geen tweede cardslot en ontbreekt de ‘joystick’.
Daarentegen zijn er een paar features die de anderen weer niet hebben.
Canon heeft een nieuwe multi-function touch bar aan de achterkant gemonteerd, waaraan je diverse functies kan toevoegen. In de praktijk werkte dit naar mijn mening niet heel ideaal: hij is erg gevoelig en soms per ongeluk te activeren (je kan ook een ‘lock’ functie toevoegen, maar daarmee verlies je de snelheid van het gebruik). Ik heb deze daarom uitgezet en niet verder gebruikt. Canon kan bij toekomstige camera’s de touch bar wellicht verder verbeteren, of anders vervangen voor een normale dial.
De RF lenzen bevatten aan de voorzijde een draairing, waarbij hetzelfde mogelijk is. Zo kun je met één draai aan de ring je ISO waarde aanpassen of belichtingscompensatie activeren. Dit nieuwe slimmigheidje is in de praktijk een stuk bruikbaarder. Deze functie blijft behouden met EF lenzen, als je tenminste de EF adapter gebruikt die deze ring ook heeft (er zijn overigens drie adapters verkrijgbaar: de normale, die ik ook meehad, de adapter met draairing en een adapter met een houder voor drop-in filters zodat je bijvoorbeeld een polarisatie filter op een tilt shift lens kan gebruiken).
Een handige toevoeging is de bescherming van de sensor: zodra je een lens eraf haalt, wordt deze automatisch door de camera afgedekt. Erg praktisch en zeker in de Masai Mara in november: dit is een vrij droge tijd en we hebben dan ook enorme hoeveelheden stof voorbij zien komen!
Het focussen wordt gedaan door middel van de touch pad op de achterzijde: terwijl je door de zoeker blijft kijken, kun je met je duim op de achterzijde een gewenst focuspunt selecteren. Dat kan in principe ook met de D-pad, maar aangezien de EOS R maar liefst 5655 focuspunten gebruikt is dat niet heel handig.
De R is qua bouw voldoende stevig. De sealing en bouw zijn misschien niet van hetzelfde niveau als de professionele familie leden, maar hij hield zich goed staande in een vijandige (lees: extreem stoffige) omgeving voor een camera.
Verwachtingen
Ik maak normaliter gebruik van de 5D mark IV, een goede allround camera die eigenlijk van alles kan. De live view modus van deze camera laat al zien wat de mogelijkheden zijn van het direct focussen op de sensor; vaak presteert deze focus in weinig licht beter dan de normale focus. Ik heb zelf ook een Canon M5 in mijn bezit als compacte camera voor persoonlijk gebruik en op reis.
Verder heb ik bij een Sony event vorig jaar de snelheid van de Sony A9 kunnen ervaren, en dat was wel het moment dat ik me realiseerde dat mirrorless camera’s in de komende jaren dominant gaan worden.
Doordat wildlife vaak wat verder weg zit, is het gebruik van telelenzen noodzakelijk. Dat betekent dus: de huidige EF telelenzen met de adapter gebruiken, en voor landschappen of overzichten de RF 24-105mm erbij pakken. Mijn verwachting vooraf was dat met name bij bewegende onderwerpen de adapted telelenzen het vrij lastig zouden krijgen, en dat ik daardoor de EOS R vooral zou gebruiken in combinatie met de 24-105mm lens.
Ik fotografeer vooral, dus de insteek was fotografie en niet zo zeer video. Heel sporadisch heb ik een kort filmclipje geschoten (waarbij de veelbesproken 1,7x crop eerder een voordeel was met wildlife dan een nadeel), maar een review van de videomogelijkheden laat ik graag over aan een expert!
Gebruik van de EOS R in de praktijk
Als eerste heb ik de camera qua instellingen zoveel mogelijk naar wens aangepast. Dat is goed mogelijk omdat de menu’s en opties erg herkenbaar zijn voor Canon gebruikers en binnen een uurtje kon ik al redelijk goed werken met de camera.
Deze instelmogelijkheden gaan net wat minder ver dan de 5D mark IV die ik normaal gebruik. Zo had ik graag de mogelijkheid gezien om een bepaalde focusmethode aan een knop toe te voegen die dan direct kan worden geactiveerd – daarmee is het heel makkelijk om bijvoorbeeld in één keer van single shot met een enkel AF-punt over te gaan naar servo tracking focus met meerdere punten. En je ziet het ook terug bij de zogenaamde AF cases, waar je de gevoeligheid en snelheid van de focus tracking kan instellen: de R heeft slechts 1 instelling, waar de 5D IV meerdere cases kan opslaan.
De camera is goed te gebruiken zonder in de menu’s te duiken of je oog van de elektronischer zoeker weg te halen. Die is overigens erg scherp en accuraat waardoor het erg makkelijk was direct in te schatten of de belichting goed was. Wel moest ik even wennen aan de posities van de knoppen en dials; die zitten soms op een wat andere plek dan je misschien bent gewend van de spiegelreflexen van Canon. Een enkele knop zou van mij wel een wat intuïtiever bereikbare positie mogen krijgen, met name de AF-on knop die te diep begraven ligt in de grip
Een sterk punt van Canon is hun Dual Pixel techniek om direct op de sensor te focussen. Dat resulteert in een zeer snelle en accurate focus, ook bij erg weinig licht. En aangezien het licht in de vroege ochtend of einde van de dag het mooiste is voor natuurfotografie, kwam dat erg van pas.
Niet alleen de 24-105 lens presteerde goed (een prima allround zoom met goede scherpte, snelle focus en een mooi contrast) maar ook de adapted telelenzen, zelfs de 500mm f/4 met 1.4 extender (700mm dus). Bij deze combinatie is het geheel wel wat uit balans natuurlijk. De andere telelens die ik meehad was de 100-400 II zoomlens en ook deze werkte uitstekend. Ik heb ‘m niet gebruikt met 1.4 extender, maar ik heb zo’n vermoeden dat ook deze combinatie prima werkt op de EOS R.
Bij gebruik van de camera in single shot mode met een enkel punt pakt de R vrijwel altijd snel en direct het onderwerp. Heel sporadisch heeft hij het even moeilijk, maar dan heb je het over extreme situaties zoals direct fel tegenlicht.
Meestal gebruikte ik de camera in de tracking mode met continu focus: met een punt lock je op een onderwerp, die dan door het hele frame gevolgd kan worden. Dit werkt doorgaans erg goed, maar soms – als de actie erg snel is of als de scene wat complex - verliest de focus het onderwerp. Eye tracking is beschikbaar en werkt goed, maar vooralsnog enkel in single shot mode. Er komt over enige tijd een firmware update waarmee het mogelijk is deze in servo te gebruiken. Datzelfde geldt ook voor de silent shutter mode, die nu nog enkel in single shot mode werkt. Dankzij deze modus is de camera bij een opname volledig stil.
Wat ik erg miste, is de multi controller (joystick) zodat je hiermee bijvoorbeeld snel een gelimiteerde set AF punten (9 of 15) kan selecteren die goed over het frame zijn verdeeld (bij spiegelreflex camera’s kunnen de AF punten niet zo wijd verspreid zijn door de methode van focussen). Bovendien: als het scherm is dichtgeklapt, kun je de camera wel gebruiken, maar dus geen focus punten selecteren met de touch optie op het lcd.
Ik loste dat op door de knop met prullenbak icoon de functie te geven van het centreren van het AF punt, waarna ik steeds een onderwerp ‘oppikte’ en met de tracking verder kon volgen of een compositie kon maken. Heel ideaal is dat natuurlijk niet, als je graag het lcd dichtgeklapt wil houden.
Dat de EOS R wat minder snelheid levert dan sommige concurrenten zie je aan het maximaal aantal frames per seconde (5 in servo modus) maar ook aan de heel korte bevriezing van het beeld die je ziet in de viewfinder na het maken van een foto. Bij een enkel beeld, of een paar achter elkaar, is dat niet zo vervelend maar als je bijvoorbeeld een lange burst wil schieten van snelle actie met spelende cheeta’s verlies je op een gegeven moment je onderwerp uit het oog. Dit heeft er ongetwijfeld mee te maken dat de uitlees snelheid van de sensor niet zo hoog is als bij sommige concurrenten.
Die lichte vertraging merkte ik soms ook in de bediening; bij het aanpassen van de iso waarde moest ik soms heel even wachten totdat de camera klaar was met het wegschrijven van de foto. In de praktijk kon ik er desondanks toch redelijk actie mee fotograferen, hoewel echt serieuze actiefotografen meer snelheid zeker zouden waarderen. Daarnaast is de reactie bij aanraking van het scherm niet altijd even responsief. Wellicht dat dit door middel van een firmware update nog kan verbeteren.
Lang doorschieten is geen probleem, want de R heeft een behoorlijk diepe buffer (het is dan wel aan te raden snelle SD kaarten te gebruiken). Wat vast helpt hierbij is het nieuwe C-RAW formaat (CR3), waarmee gecomprimeerde raw bestanden worden weggeschreven die pak ‘m beet 40% kleiner zijn dan het oude CR2 formaat. Ik zag in de nabewerking eigenlijk geen nadelige gevolgen hiervan. Een groot voordeel: je kan opeens veel meer bestanden kwijt op een geheugenkaartje. Hierdoor kon ik de hele week op één kaart schieten. Omdat de camera slechts een enkele slot bevat, heb ik tussendoor wel voor de zekerheid backups gemaakt.
De camera schiet beelden van ongeveer 30 megapixel groot, wat niet zo verrassend is, aangezien de sensor nagenoeg hetzelfde is als die van de 5D mark IV. Ook in de nabewerking zag ik weinig verschil. De batterij duur is prima te noemen; met 1 batterij (de R gebruikt de standaard LP-E6 batterijen die ook in de 5- en 7 serie gaan) haalde ik makkelijk de 1000 opnames.
Eindconclusie
Canon maakt met met de EOS R en de nieuwe RF lenzen een mooie start in een markt die de toekomst heeft.
Als ik heel eerlijk ben, had ik verwacht de EOS R vooral ‘ernaast’ te gebruiken met de 24-105mm of enkel bij statische onderwerpen met de adapted lenzen. Maar in de praktijk zag de camera net zoveel actie als de 5D IV. Ik heb hele dagen de 100-400 II met adapter op de camera gebruikt, ook bij bewegende onderwerpen.
Tijdens de week in Kenia presteerde de R dan ook verrassend goed als camera voor wildlife fotografie. Alleen bij heel snelle of langdurige actie, of situaties waarbij ik snel andere instellingen of focuspunten moest selecteren, liep ik tegen de limiet van de camera aan.
Zelf zou ik de EOS R niet direct voor mijn werk aanschaffen vanwege het ontbreken van een extra kaartslot en de wat tragere interface (zoals het touchscreen), maar voor portretten, reisfotografie en persoonlijk gebruik lijkt me dit een hele fijne camera. En eerlijk is eerlijk, ik heb er erg veel plezier aan beleefd tijdens mijn week in Kenia.
Hoewel de EOS R nog geen professioneel alternatief biedt voor de 5D of 1D camera’s en er voldoende ruimte voor verbetering is, scoort hij op een aantal punten erg goed. Het is een camera met een erg fijne ergonomie en bediening, een uitstekend focussysteem en een paar handige nieuwe features. Niet alleen is die basis goed, ook de lenzen maken indruk.
Het wachten is eigenlijk op de volgende toestellen waarmee Canon komt. Als we de geruchten mogen geloven, komen er in 2019 al nieuwe bodies op de markt, waaronder een professionele optie. Daar kijk ik zeker naar uit, en in de tussentijd zal ik de EOS R ongetwijfeld nog wel een aantal keer huren bij Budgetcam. Schiet je zelf met Canon en wil je de EOS R ervaren, dan kan ik je van harte aanraden dat ook een keer te doen!
Voornaamste pro’s en cons
Pro’s:
Dual Pixel focus zorgt voor snelle en accurate focus
Goede ergonomie en bediening
Volledig kantelbaar lcd scherm en uitstekende EVF
Enkele interessante nieuwigheden als de draairing en afscherming tegen stof bij lenswisseling
Goede batterijduur
EF lenzen werken uitstekend met adapter
Con’s:
Multi touch bar voegt niet heel veel toe
Ruimte voor verbetering op het gebied van bediening en instelmogelijkheden
Ten opzichte van de concurrentie in deze prijsklasse mist de camera dual slots voor geheugen, in-body beeldstabilisatie en een multi controller
Snelheid van de camera (frames per seconde, uitleessnelheid en bediening) komt wat tekort voor snelle actie of plotselinge wijziging van situaties
Gebruikte apparatuur:
Canon EOS R (met EF-RF adapter)
Canon RF 24-105mm f/4L IS
Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6L II
Canon EF 500mm f/4L IS II
Canon EF 1.4x Extender III
Bio Evert:
Evert Doorn is in het dagelijks leven freelance fotograaf voor bruiloften, zakelijke events en portretten. In zijn vrije tijd fotografeert hij het liefst wildlife, en dan met name de grote katten in Afrika. Zijn werk is al enkele malen geëxposeerd en als sponsor van Stichting SPOTS doneert hij de opbrengst van print verkopen aan organisaties die grote katten in Afrika helpen conserveren. Ook organiseert hij op verzoek begeleide fotografie workshops in Afrika.
Benieuwd hoe de Canon EOS R bevalt? Reserveer 'm dan direct via de Budgetcam website. Ook een keer de nieuwste apparatuur testen voor het schrijven van een review? Schrijf je dan in voor de Budgetcam reviewpoule.
#Budgetgang | Behind the Scenes faux-commercial Nike
Mijn naam is Max Droog en ik werk inmiddels ruim een jaar bij Budgetcam als transporteur en uitgiftemedewerker. Naast mijn werkzaamheden bij Budgetcam ben ik druk bezig als zzp-er voor mijn bedrijfje Droog Video. Één van mijn dromen/ambities is om ooit mee te werken aan een commercial voor Nike. De content die Nike creëert heeft me namelijk altijd erg geïnspireerd en gemotiveerd.
Onlangs vroeg een oud klasgenoot om een video voor hem te draaien in ‘traditionele’ Nike stijl. Uiteraard was ik enthousiast! Het leek me een mooi begin om naar mijn droom toe te werken en mezelf uit te dagen. Ik moet en wil tenslotte nog veel leren en de beste manier is natuurlijk door veel te draaien. Samen met collega Douglas Robson besloot ik dan ook aan de slag te gaan.
Omdat we de video een filmische/cinematografische look wilden geven, hebben we veel gebruik gemaakt van licht. In dit artikel zal ik kort proberen te beschrijven hoe we belichting hebben ingezet tijdens onze draaidag en wat de plus- en minpunten zijn geweest. Omdat we geen tijd hebben gehad voor BTS materiaal zal ik dit doen aan de hand van een aantal gebruikte technieken en stills.
Gebruikte belichting:
Aputure Light Storm LS C120d LED lamp
Aputure Light Dome
Litepanels Astra 6X Bi-Color LED Panel
Litepanels Astra 1x1 Softbox
Bounce
Kinoflo 4 Bank
Vlaggen
Boomstatief
Grip
Tegenlicht
Een veel gebruikte en eenvoudige techniek is het gebruik van tegenlicht. Kort samengevat zorg je dat je onderwerp tussen je camera en lichtbron komt te staan, waarbij de lichtbron tegen de camera in schijnt. Wanneer je geen andere lichtbronnen gebruikt creëer je hiermee een silhouet wat vaak voor een mysterieuze of sferische look zorgt.
In dit geval hebben we gebruikt gemaakt van een Aputure Light Storm LS C120d LED lamp. Het fijne van deze lamp is dat je het licht kunt bundelen tot een harde spot maar ook kunt kiezen voor gebruik als wijde lichtbron. Tevens is de kleurtemperatuur variabel instelbaar en is het mogelijk gebruik te maken van een Aputure lightdome. Wij hebben het tegenlicht tot een harde spot gebundeld in onderstaande shots. Daarnaast hebben we gebruik gemaakt van een hazer om nog meer sfeer en nadruk voor het licht te creëren.
Bovenlicht/Toplight
Één van mijn favoriete lichttechnieken is het gebruik van bovenlicht. Dit is natuurlijk licht wat van boven op het onderwerp schijnt. Wanneer een zachte lichtbron gebruikt wordt, zorgt dit voor een mooi effect. De techniek is niet ingewikkeld echter zijn er wel een aantal zaken waarmee je rekening dient te houden:
In veel gevallen heb je een boomstatief nodig om je lichtbron boven je onderwerp te kunnen plaatsen. Je wilt natuurlijk geen zichtbare grip in je kader.
Zorg dat je lichtbron zacht is. Dit kan bijvoorbeeld eenvoudig door het gebruik van softboxen.
Maak het licht controleerbaar/stuurbaar. Het mooiste is namelijk dat je enkel het onderwerp van boven belicht zonder dat er te veel licht op de omgeving valt. Dit kan door een ‘rok’ om je lichtbron te maken of gebruik te maken van een zogeheten ‘honingraat’. (deze zit volgens mij bij de dedolight set)
Het gebruik van bovenlicht kan soms voor schaduw/donkere kringen onder de ogen zorgen. Vindt je dit niet mooi is het uiteraard mogelijk om dit bij te lichten of het bovenlicht te bouncen met een reflectiescherm.
Aanwezige lichtbronnen
Vrijwel altijd zijn er lichtbronnen aanwezig op de plaats waar je filmt. Dit kan zowel natuurlijk (daglicht/zon/maan) als kunstmatig (lampen, beeldschermen, etc) zijn. Het kan zijn dat deze lichtbronnen bruikbaar zijn maar het kan ook zo zijn dat deze storend zijn. Het is dan ook aan te raden om iedere lichtbron zo controleerbaar mogelijk te maken. Dat klinkt makkelijker dan het is want de zon kun je uiteraard niet zomaar aanzetten of uitschakelen.
Wel kun je gebruik maken van zwart doek (vlaggen), reflectieschermen en diffuus schermen. Op deze manier kun je ongewenst licht blokkeren of sturen in de gewenste richting. In het geval van kunstmatige lichtbronnen is het natuurlijk een stuk eenvoudiger omdat je deze volledig naar eigen wens kunt plaatsen en instellen.
Het gouden uurtje
Jawel, natuurlijk hebben we gebruik gemaakt van het beroemde gouden uurtje. Helaas kunnen we de zon zelf niet sturen. Wel kunnen we onze planning afstemmen op de stand van de zon. Dit is het geval tijdens het zogeheten gouden uurtje. Dit zijn de eerste en laatste uren wanneer de zon op of onder gaat. Het licht komt dan van de zijkant en heeft vaak een zachte, ietwat warmere gloed. Schaduwen vallen hierdoor mooi en ook de kleuren kunnen prachtig zijn.
We hebben er veel plezier aan beleefd en zoals verwacht veel van geleerd. Hopelijk heeft het ons dichter bij ons gezamenlijke doel gebracht!
Voor diegene die opgroeien in het Westen, is de natuurlijke connectie tussen mens, dier en milieu vaak onbekend terrein. Een paar weken ‘back to basics’ in de Afrikaanse jungle liet me inzien dat dit heel erg zonde is. Ik zal uitleggen waarom.
We kennen ze allemaal. De BBC-documentaires waarin Sir David Attemborough gepassioneerd vertelt over het leven diep in de Afrikaanse binnenlanden. Als kleine jongen droomde ik er al van. Maar aan dat dromen kwam vorig jaar een einde, ik ging de grootse ‘fresh water’ Delta ter wereld namelijk zelf bezoeken. De Okavango Delta. Eén groot mysterieus doolhof van papyrusriet, kleine water kanalen gevuld met prachtige lelies en moerassen vol met krokodillen, nijlpaarden, olifanten en leeuwen.
We starten ons avontuur vanuit de lucht. In een Robinson R44 scheren we 2 uur lang ‘doors-off’ over de natte vlaktes van centraal Botswana. Met beide benen hangend over de rand, schieten we langs kuddes olifanten, giraffes en kudu’s. Onderweg ‘ditchen’ we de ene hoosbui na de ander en zorgt de piloot telkens voor verrassende wendingen. De schaal en grootsheid van deze zompige moeraslanden is ongekend. Natte vlaktes vol met leven zo ver als het oog reikt, de jaarlijkse stroom van miljoenen, miljarden liters water en het dagelijkse drama van leven & dood. Deze plek is de definitie van wildernis. In zijn meest pure vorm.
Eenmaal aan de grond en nog steeds vol van adrenaline horen we dat, in tegenstelling tot de grote commerciële parken in Kenya en Tanzania, de Botswaanse regering duidelijke regels heeft opgesteld als het gaat om het aantal voertuigen en het aantal bezoekers per dag per park. Dat betekende dat we gedurende het vervolg van onze 14-daagse reis door het hart van de Delta nauwelijks andere mensen tegenkwamen. Het was ons, en de ‘Bush’. Geen andere auto’s, geen andere toeristen. Een ander groot verschil met safari zoals ik het gewend was, is dat veel West-Afrikaanse parken de Big Five (leeuw, olifant, buffalo, luipaard en neushoorn) proberen te ‘tracken’ via radiogolven die reageren op halsbanden die de dieren dragen. Maar de Okavango maakt in plaats daarvan gebruik van eeuwenoude methodes die ver teruggaan tot in de tijd van de bosjesmannen. Trackers en gidsen zijn jarenlang getraind en maken gebruik van hun zintuiglijke intuïtie. Een van de meest gerenommeerde gidsen die hier gebruik van maakt is Kane Motswana, geboren onder een boom aan de rand van de Delta en opgegroeid als San bosjesman. De personificatie van ‘bushkarma’. Een man die de bush ruikt, leest en voelt. Waar andere gidsen op zoek gaan naar verse sporen lijkt het wel of de dieren hem zoeken in plaats van andersom. En laat hem nou net onze gids zijn voor deze trip.
Al snel bleek dat het ons westerse verstand volledig te boven ging dat het lezen van sporen je meer kan vertellen over bijvoorbeeld het geslacht, de leeftijd, de snelheid, de fysieke conditie en zelfs het tijdstip van voorbijgaan of dat het betreffende dier honger had, eenzaam of agressief was. “Alle activiteiten die om ons heen gebeuren vertellen een verhaal mijn vriend” verteld Kane. “Of het nou het gedrag van vogels is, de vreemde geur van een karkas, de richting van de wind, de staat van de vegetatie of de sporen van prooidieren. Praat tegen de bush, en de bush praat terug”.
Dagen later zitten we in een traditionele houten mokoro voortgeduwd door Kefentse, een van de lokale dorpelingen en tevens voormalig jeugdvriend van Kane. Als kleine jongens was dit hún terrein. Hier groeiden ze op en joegen ze samen op Buffalo’s. Een mokoro rit van nog geen 2 uur is voldoende bewijs dat de connectie met de dieren en hun leefgebied heel diep zit bij deze mannen. Muisstil manoeuvreert Kefentse de mokoro door het riet tot op 25 meter afstand van een grote mannetjes olifant. Je ziet en voelt dat er sprake is van wederzijds respect. Kane gebaart ons doodstil te blijven zitten. “De minst of geringste ‘verkeerde’ beweging is je dood”, fluistert hij. Als de kust veilig is haal ik de telelens uit mijn tas en schiet ik een paar close-up beelden. Maar later blijkt dat geen enkele foto ook maar in de buurt komt van de intense ervaring om oog in oog te staan met het grootste landzoogdier. In het hart van zijn eigen leefgebied.
Na de Delta uit de lucht en vanaf het water gezien te hebben, was het tijd om voet aan land te zetten. Mijn eerste ‘walking safari’ werd daarmee een feit. Kane moet lachen als we onze twijfels uitspreken of dit wel zo een goed idee is, te voet op pad in big-5 territory. Maar na een uitgebreide safety briefing, is het tijd om die twijfels op zij te zetten. Wat er daarna gebeurd is erg bijzonder. Een soort van prehistorische staat van alertheid die ik nog niet eerder heb meegemaakt. Stap voor stap analyseren we onze omgeving, ruiken we aan bomen en takken en voelen we de richting van de wind. Kane dwingt ons om de controle los te laten en blind te vertrouwen op onze zintuigen. “Voordat je een leeuw ziet, heb je zijn aanwezigheid al gevoeld”, fluistert hij. “Ohja, en vergeet niet dat elk dier jou vele malen eerder gezien heeft dat jij hun”. En hij heeft gelijk. Na een tijdje laten we de angst los en ontstaat er een magisch gevoel van eenheid tussen onszelf, onze omgeving en de dieren die we onderweg tegen komen. Ik realiseer me dat vertrouwen en geduld ervoor zorgen dat ik accepteer dat sommige dingen nu eenmaal zo gaan omdat ze zo gaan. Een zoveelste ‘lesson from the bush’.
En dan zijn er de nachten. Het voelt alsof de gehele Delta elke avond de ‘mid-day heat’ van zich af laat glijden. Alles en iedereen wordt alert en predators maken vanaf nu de dienst uit. Je ruikt en hoort meer want je ziet minder en het moment dat het laatste beetje zon onder de horizon verdwijnt, wordt het een paar minuten muisstil. Paradijs veranderd in Pre-historie. Dag veranderd in nacht. Als ik een paar uur later, midden in den echt wakker schiet van plotseling geritsel rond onze mobiele tent en direct naar mijn zaklamp grijp om te kijken of het tentzeil goed dicht is, schrik ik van de donkere schimmen die op en neer gaan door het kamp. Ik kan niet helemaal plaatsen wat er gebeurd maar de zware ademhaling van deze nachtelijke bezoekers verteld me dat het in ieder geval geen muizen zijn op zoek naar kaas. Met slechts een dunne laag canvas die ons scheidt van de donkere Delta, probeer ik de slaap weer te vatten maar nog geen 2 uur later schrik ik wederom wakker, de zaklamp nog steeds ferm in mijn hand. De hele tent vibreert en ik voel de trillingen tot in mijn tenen. Een brullende leeuw, voor mijn gevoel 10 meter naast onze tent. Het lijkt alsof we geroepen worden uit een verre ijstijd. Ik lig stijf in bed en durf niet meer te bewegen. Het is 04.00 uur. De rest van de nacht staar ik naar de ingang van de tent en doe ik geen oog meer dicht. Als we de volgende ochtend aan het ontbijt zitten, wordt er hard gelachen door Kane, “How did you like your first real night in the bush my friend?”. Ik neem snel een slok van mijn rooibos thee en probeer te schaamte weg te lachen.
De rest van de week blijft de spanning en sensatie elke minuut van de dag voelbaar en komen we steeds meer los van onze drukke, snelle, vluchtige bestaan thuis in Nederland. Langzaam passen onze systemen zich aan, aan het ritme van de bush. Met als gevolg dat we beginnen in te zien wat de magische, helende kracht is van een periode ‘totally disconnected’. Alles wordt terug in perspectief geplaatst, daar waar dingen horen. De kwetsbaarheid, de kracht van het oerinstinct, de aanwezigheid van ‘purpose’ in alles wat we doen en het immense plezier in de kleine dingen, en dat alles in een wereld die continu groter is dan onszelf. Africa you did it!
En al snel blijkt dat Kane gelijk krijgt. “You can shake the sand from your shoes my friend, but not from your soul”.
Voor deze reis maakte ik gebruik van de Rental services van Budgetcam Amsterdam. Naast mijn eigen Canon 600mm F/4 objectief koos ik er dit keer voor om een Canon 100-400mm F/5.6 mee te nemen en tevens een Canon 1.4 extender. Een verstandige keuze bleek later. Op deze manier was ik met 2 camera bodies in staat om de gehele range van 100mm tot 840mm te coveren en op die manier geen moment te missen.
Wil je, net als Pie, een keer schieten met de Canon 100-400mm F/5.6? Reserveer dan direct via de Budgetcam website. Ook een keer de nieuwste apparatuur testen voor het schrijven van een review? Schrijf je dan in voor de Budgetcam reviewpoule of stuur een mailtje naar [email protected].
Filmen in Zuid-Afrika voor documentaire ‘WHEELS OF CHANGE’
Door: Ralph Boenschoten
Begin 2018 kreeg ik de kans om als kersverse ZZP-er naar Zuid-Afrika te gaan om te filmen. RECit Ralph voor het eerst op klus in het buitenland!
Samen met Get Your Shit Together-crew gingen we op pad met een kist skateboards om kinderen in gevaarlijke situaties(oftewel at-risk youth) de mogelijkheid te bieden om te skateboarden. Daarnaast spraken we met organisaties die kinderen helpen uit de criminaliteit te blijven, beschermen tegen kinderprostitutie en helpen met educatie.
Het was direct duidelijk dat we ook op een aantal locaties gingen draaien waar onze veiligheid niet gegarandeerd was. Bijvoorbeeld midden in Khayelitsha, de grootste achterstandswijk van Kaapstad. Of een het skatepark dat zich tussen twee gang areas bevond waar geregeld shoot outs waren. Kortom; plekken waar rondlopen met een dure camera niet zo’n slim idee is.
Wat waren de eisen qua gear?
De set moest onopvallend zijn
Makkelijke set om mee te nemen of weg te kunnen stoppen in een normale rugtas
Lenzen die bestand waren tegen de felle zon
Lens voor low light situaties
Audioset voor interviews en omgevingsgeluid
Wat was mijn uiteindelijke keuze?
Panasonic GH5 set met Panasonic 12-35mm Lumix G X Vario f/2.8 II MFT als main lens
Panasonic 35-100mm Lumix G X Vario f/2.8 II MFT voor alle fly on the wall momentjes,
Voigtlander Nokton 10.5mm f/0.95 MFT voor alle low light situaties.
2x ND filter zodat ik in de felle Zuid-Afrikaanse zon ook gewoon op een F/4 kon draaien
SMALLHD Focus Monitor
DMW-XLR 1 Microfoon adapter
Sennheiser AVX ME2
SGM1 Richtmic
Manfrotto monopod
Busje Pepperspray
Met de smallrig behuizing kon ik de SMALLHD focus monitor naar de zijkant van de camera verhuizen om zo ook nog de Microfoon Adapter kwijt te kunnen.
Het busje pepperspray is verder niet te verkrijgen bij Budgetcam. Dit werd min of meer op onze eerste draailocatie in mijn zak geduwd om mijzelf en mijn camera veilig te houden.
Dankzij de 5 axis stabilisatie en combinatie van de LEICA lens stabilisatie kon ik zeer stabiel draaien vanuit de hand, zonder het gebruik van een shoulder rig.
We hadden reisdagen van 8 uur of langer in een busje en er was niet veel tijd voor tussenstops en scenery shots. Hierdoor was ik genoodzaakt om veel travelshots te maken vanuit de auto. Vooral op dit soort momenten toonde de GH5 zijn kracht op stabilisatie gebied.
Ook de mogelijkheid om verschillende profiles onder de c1. c2. c3. knoppen te plaatsen was een grote uitkomst, hierdoor kon ik snel switchen tussen mijn favoriete settings zonder te moeten stoeien met het menu.
Mijn favoriete custom profiles:
4k 25p 10bit; voor interviews
4k 50p 8bit; voor registratie
1080p 120fps 8bit; voor slowmotion
Aan de hand van deze settings kon ik bij de interviews in de grading er zoveel mogelijk uit halen. Ik leverde hier bewust in qua framerate omdat ik voor de meeste registratie shots meer flexibiliteit wilde hebben in de montage.
Ondanks dat het LEICA glas zorgt voor prachtige kleuren en een zeer fijne minimale scherpte afstand, liep ik wel tegen het fly by wire systeem aan. Hierdoor was het soms lastig om de focus distance te bepalen op gevoel doordat je oneindig kan door draaien met dit systeem.
Overal was ik zeer blij met de set als run and gun docu kitje! Maar als je ook nog zelf je audio moet regelen is een shoulder rig zeker aan te raden. Zo heb je toch een handje vrij hebt en kan je de camera stabiel houden bij het aanpassen van je audio.
De documentaire ‘Wheels of Change’ zal tijdens het SCENECS festival in juni in première gaan. Wij houden jullie op de hoogte van de première!
Benieuwd geworden naar de set? Reserveer dan direct via de Budgetcam website. Ook een keer de nieuwste apparatuur testen voor het schrijven van een review? Schrijf je dan in voor de Budgetcam reviewpoule of stuur een mailtje naar [email protected].
Nikon AF-D 80-400 mm f/4.5-5.6 ED VR review by Picarus Photography
It was love at first sight. Just at the point when we had given up hope of finding the perfect scenery, we drove around a corner and could not believe our eyes. The magic of South Moravia is something I’ve been dreaming of for over a year since my first visit to the Czech Republic. At the time I was mostly in Prague and other parts of Bohemia. I made up my mind after seeing images of South Moravia that I needed to come back and I would need the proper equipment.
This is where the Nikon AF-D 80-400 mm and Tamron 70-200 mm come into the story. It may seem odd that in the end despite offering more light (the Tamron comes in at f2.8 vs a range of f4.5-5.6 on the Nikon lens), I found myself shooting exclusively with the Nikon lens. Two factors helped – reach and weight. The first meant I had the freedom to get the kind of dreamy landscapes I had in mind, I present exhibit A:
The second, was critical as we needed to be relatively efficient with time and dwelling in a location – frantically adjusting for the best light and composition. I didn’t have much experience wielding such a heavy lens and since my trusty Nikon D7500 (a crop sensor and full frame lens, criminal to some I know) could provide sufficiently fast focus and dynamic range to compensate for the lack of f2.8 shooting I settled on the lighter choice.
Range is critical when shooting in this kind of setting, it can convey surreal scale as illustrated below:
In frame above is my good friend Ngoc (@nappyc on Instagram) – she did quite the trek to get to the right spot on the hills – this type of image would not be possible shooting at my usual max range of 50 mm. Long lenses with a tight aperture range also provide some creative flexibility to draw viewers into your composition:
Overall it was a magical experience and helped me express myself visually in a completely different way than I have been until now – from now on, I plan to focus on shooting landscapes to capture scale and layers with this kind of technique and see where the journey takes me. Hopefully it will bring more scenes like this:
Benieuwd geworden naar de Nikon AF-D 80-400mm f/4.5-5.6 ED VR? Reserveer ze dan direct via de Budgetcam website. Ook een keer de nieuwste apparatuur testen voor het schrijven van een review? Schrijf je dan in voor de Budgetcam reviewpoule of stuur een mailtje naar [email protected].
