Discover Top Posts Tagged with #bugünlerde

Popular Recent

Bir kadının yaşı neden hala toplumun ortak tartışma konusu?

Gökçe Bahadır’ın hamilelik haberiyle birlikte sosyal medyada yine aynı cümleler dolaşmaya başladı:

“45 yaşında nasıl hamile kalır?”

“Bu yaştan sonra çocuk mu olur?”

“Çocuğun enerjisine nasıl yetişecek?”

Ama kimse dönüp şunu sormuyor:

Bir kadın neden yıllarca acele etmek zorunda bırakıldı?

Uzun yıllardır kadınlara aynı korku fısıldanıyor:

“Yaşın geçiyor.”

“Geç kalacaksın.”

“Anne olmak için elini çabuk tut.”

Bu baskı yüzünden nice kadın, hazır olmadığı evliliklere sürüklendi. Nice kadın yalnız kalmaktan korktuğu için yanlış insanlara “evet” dedi. Sırf toplumun takvimine yetişebilmek adına hayatının en büyük kararlarını kaygıyla almak zorunda kaldı.

Oysa artık dünya değişiyor.

Kadınlar kendi hayat planlarını kurabiliyor. Kariyer yapıyor, ekonomik özgürlüğünü kazanıyor, kendini tanıyor, isterse yumurtalarını donduruyor ve gerçekten hazır hissettiği zaman anne olmayı seçiyor.

Ama toplumun bakışı çoğu zaman aynı yerde kalıyor.

Kadının yaşı konuşuluyor, seçimleri sorgulanıyor, hayatına dışarıdan yorum yapılıyor.

Belki de artık biraz şunu konuşmamız gerekiyor:

Neden bu kadar çok kadın yanlış ilişkilerin içinde kayboluyor?

Her yıl onlarca kadın; sevmediği, ayrılamadığı ya da şiddet gördüğü erkekler yüzünden hayatını kaybediyor. Buna rağmen hala kadınlara “yeter ki genç yaşta evlen, çocuk yap” baskısı yapılabiliyor.

Oysa herkesin karşısına doğru insan aynı yaşta çıkmıyor.

Bazıları genç yaşta gerçek sevgiyi buluyor, bazıları yıllar sonra…

Ve hiçbir kadın, sırf “biyolojik saat” korkusuyla yanlış bir hayatın içine girmek zorunda değil.

Belki de şaşırmamız gereken şey 45 yaşında anne olan kadınlar değil; hala kadınların hayatına toplum adına yön vermeye çalışan bu eski zihniyet.

Kahve, sadece bir içecek değil, bir dosttur. Yanında sevdiklerin varsa, her yudum daha değerli hale gelir. Dostla içilen kahve, sohbetlerin en güzel halini alır, sırlar ortaya dökülür. Kahve, hayatın koşturmacasına ara vermek için bir fırsattır; içtikçe keyfini, huzurunu daha çok hissedersin.

Gösteriş İçin Din mi, Yoksa Gerçek Deneyim mi?

Son günlerde, 81 ildeki okullara gönderilen “Ramazan Ayı Etkinlikleri” rehberi, sosyal medyada tartışma konusu oldu. 4–6 yaşındaki çocukları öğretmenleri eşliğinde camiye götürmek, aileleriyle dua ederken fotoğraf çektirmek, iftar sofrası kurmayı öğretmek… Tüm bunlar, dini öğretmekten çok göz boyamaya benziyor.

Ben çocukken mahallemizde çoğunluğu gayrimüslim insanlar yaşardı. Ramazan geldiğinde işletmeler öğle saatlerinde kapalı olur, oruç tutanlara saygı gösterirdi. Bu, resmi bir talimat ya da rehberle değil, tamamen doğal bir toplumsal saygı ve empatiyle gerçekleşirdi. O zaman anlamıştım ki, dini yaşamak sadece bir etkinlik listesiyle değil, günlük hayatta birbirine saygı göstermekle de mümkün.

Bugün gönderilen rehber ise çocukları “Ramazan’ı öğrenmeye zorlamak” gibi görünüyor. Fotoğraf köşeleri, görseller ve etkinliklerle dolu bir plan… Peki, çocuklar bunu içselleştirebilecek mi, yoksa sadece yapmaları gereken bir görev olarak mı algılayacak? Görünürde dini yaşamak yerine, bir gösteri havası yaratılıyor gibi.

Din, kitaplardan, görsellerden ve zorunlu etkinliklerden ibaret değildir. Onu anlamak ve hissedebilmek için yaşamın içinde deneyimlemek gerekir: komşuların empatisi, sofraların paylaşılması, küçük bir “bunu yaparken başkasına saygı gösteriyorum” bilinci… İşte gerçek öğretici örnekler bunlardır.

Elbette rehberler ve etkinlikler faydalı olabilir. Ancak tek başına gösterişli etkinlikler, çocuklara dini yaşatmak yerine onu bir görev veya şov hâline getirebilir. En doğru yol, resmi planlarla birlikte doğal deneyimleri desteklemek, toplumsal örnekleri göstermek ve çocukların kendi ritüellerini keşfetmelerine alan açmaktır.

Unutmayalım: Gerçek öğretici deneyim, camiye götürmek değil; sofraları paylaşmak, başkasına saygı göstermek ve dini günlük yaşamda yaşamakla başlar.

O gece bütün hikâyeler yarım kaldı…

Adını bilmediğimiz ama acısını yüreğimizde hissettiğimiz binlerce can…

6 Şubat 2023

Unutmadık, unutmayacağız.

Bir Çağın Aynasında Kendimize Bakmak

“İnsanlar görüyorum ama akıl göremiyorum. Sesler duyuyorum ama konuşacak birisini bulamıyorum. Dilleri güzel ama kalpleri boş…”

Hasan Basri Hazretleri’nin bu sözü, asırlar öncesinden bugüne uzanan bir not gibi. Okuyup geçmek mümkün değil; insanı durduruyor, düşündürüyor.

Bugün etrafımıza baktığımızda insan eksikliği yok. Her yer kalabalık, her yer ses. Konuşan çok, anlatan çok, fikrini söyleyen çok. Ama anlayan az. Dinlemek yerini cevap vermeye, düşünmek yerini tepkiye bırakmış durumda.

Akıl var ama hikmet yok. Bilgi var ama feraset yok. Her konuda fikrimiz var ama kendimizle yüzleşmeye zaman bulamıyoruz.

“İletişim çağındayız” deniyor; oysa hiç bu kadar iletişimsiz olmamıştık. Mesajlar hızlı, cümleler kısa, duygular yüzeysel. Kalpten kalbe giden yollar kapalı. İnsan, derdini açacak bir yürek bulamıyor; bulsa da yük olmaktan korkuyor.

“Dilleri güzel ama kalpleri boş” sözü belki de en ağırı. Güzel konuşuyoruz, doğru cümleler kuruyoruz, yerinde alıntılar yapıyoruz. Ama sözlerimiz kalpten gelmiyorsa sadece gürültüye dönüşüyor. Kalbi doldurmayan her söz, zamanla insanı da boşaltıyor.

Bu çağın en büyük yoksunluğu belki de şudur: Sahicilik.

Herkes bir şeyler söylüyor ama kimse gerçekten orada değil.

Herkes görünüyor ama az kişi “var”.

Bu söz, başkalarını işaret etmek için değil, aynaya bakmak için söylenmiş gibi:

Ben dinliyor muyum?

Ben anlıyor muyum?

Benim dilim mi güzel, kalbim mi dolu?

Belki dünyayı değiştiremeyiz. Ama bir insanı, bir sohbeti, bir kalbi… boş bırakmamayı seçebiliriz.

Ve belki de bugün, en büyük direniş budur.

İslam denilince akla türban, sakal, sarık, cübbe geliyor. Oysa ki, ilk emri 'oku' olan Kuran-ı Kerim'in anlattığı İslam denilince akla ahlak, adalet, akıl ve ilim gelmeli.

Sessizliğin Gücü, Bazen Susmak En Cesur Harekettir

Hiç enerjinizi boşuna harcadığınızı hissettiniz mi? Bazı insanlar, bazı tartışmalar, bazı yanlış algılar… Hepsi üst üste geldiğinde insan farkında olmadan tükeniyor. Oysa bazen en cesur hareket; tartışmayı sürdürmek değil, geri çekilmek ve sessiz kalmaktır. Çünkü herkesle mücadele etmek, her yanlış anlaşılmayı düzeltmeye çalışmak insanı yorar ve çoğu zaman hiçbir şeyi değiştirmez.

Bazı insanlardan uzaklaşmak, cevap vermemek ya da yanlış anlaşılmaları düzeltme çabasından vazgeçmek bir güçsüzlük göstergesi değildir. Aksine, zihninizin artık aynı döngüde kalmak istemediğinin, kendini korumaya geçtiğinin bir işaretidir. Herkesi anlamak zorunda değilsiniz. Her yanlış algıyı düzeltmek sizin sorumluluğunuz değil. Bazen en doğru hareket, sessiz kalmak ve enerjinizi kendi içinize saklamaktır. Bu bir kaçış değil; bilinçli bir tercihtir.

Zihin sürekli tetikte kaldığında yorulur. Kendimizi savunmaya, açıklamaya ve ispat etmeye harcadığımız enerjiyle ne gelişebiliriz ne de huzur bulabiliriz. Bu yüzden bazen cevap vermemek, açıklama yapmamak ya da sadece susmak, kendimize yaptığımız en büyük iyiliktir. İnsan herkesi kurtarmaya çalıştığında, en çok kendini kaybeder.

Hayatta her savaşa girmemek, boşuna çabalamamak ve enerjimizi gerçekten değer verdiğimiz şeylere saklamak özgürleştiricidir. Kendinize yapabileceğiniz en büyük iyiliklerden biri, sınırlarınızı korumayı öğrenmektir.

Çünkü bazen en güçlü savaş; sessiz kalmak, geri çekilmek ve kendi sınırlarını savunmaktır. Ve bu, dünyayı kurtarmaya çalışmaktan bile daha cesur bir adımdır.