Başlık Bulasım Gelmedi
Bazen sanki yaşadığım her şeyden o kadar uzaklaşıyorum ki kendimi tanıyamıyorum. Zaman akıp giderken ben, bir anda sıkışıp kalmışım ve zaman yine de hoyratça üzerimden akıp üstüne de akarken beni benliğimden sökmüş de algımı yitiriyorum gibi. Böylesine günler geçerken ise yüzümdeki o aptal gülümsemeyi kimse sormuyor. Çünkü gülümsüyor, hayat ona ne kadar da güzel kim bilir deniyor. Yanımda huzur bulduğunu söyleyen insanlar beni gamsız olarak etiketliyor. Sessizliğim onlar için bir çöplük görevi görüyor. İyice kayboluyorum ama herkesin tek derdi kendi çöplerinin olduğu çöplüğüm. Çöplüğüm ve gürültüleri. Algısızlığım onların bir nimeti. Bunun adına dertleşmek denir mi? Yoruldum. Ben yoruldum. İçim yoruldu. Ruhum yoruldu. Gönlüm yoruldu. Ne sıkışıp kaldığım ana gidebiliyorum ne de bu zamanda var olabiliyorum. Yoruldum. Nefes nedir bilmeden akıp giden zamanın hızına yetişmeye çalışmaktan yoruldum. Hiçbir şey anlamını bulmuyor ve zihnime güvenemiyorum. Yalanlarıma beni öyle inandırıyor ki bu kadar iki yüzlü olmayı da kaldıramıyorum. Suç ne? Neyin cezası bu? Bilmiyorum.