…vindt het heerlijk vertoeven in de schaduw van de BG’s, BV’s, BB’s.…
Wat schijnt de zon heerlijk over het Gentse landschap als ik een oude bekende tegen het lijf loop. Hij heeft het ondertussen van BG naar BV en BB geschopt, Bekende Gentenaar, Bekende Vlaming, Bekende Belg. Alsof de tijd is blijven stilstaan slaan we een babbeltje en lachen om wat het leven ons op het ogenblik biedt, daarna ga ik terug naar mijn kroost en hij naar zijn ambitie…
Ik ben in mijn nopjes, als het halve vertrouwde gezicht van diezelfde BG, me op zaterdagochtend van op de deurmat tegemoet kijkt. Sinds De Oudste iedere maandagochtend een krantenartikel dient te bespreken, hebben wij, lucky bastards, terug een krant. De Krant wordt eerlijk verdeeld: het overgrote deel gaat naar Manlief en De Oudste. De Dochter en Het Krullebollekind schuiven hun beboterde pistolets opzij en storten zich op de woordzoeker, die uiteindelijk na het niet vinden van de laatste woorden volledig ingekleurd zal worden met stylo. De BG blinkt op de bijlage en die neem ik in beslag. De vaste ingrediënten zijn aanwezig, een leuke column, wat fashion, wat food,… en ook zij staan er weer…twee prille dertigers, met een leuke job in een origineel gerenoveerde woning met een of meerdere koters opgetuigd in de laatste mode… Nu heb ik, een niet zo grote vriendenkring, maar wel heel ver reikende kennissenkring en dit soort koppels zijn daarin echt wel uitermate zeldzaamheden. Dus vraag ik me af of er iemand doelbewust op creatieve welstellende dertigers jaagt voor deze bijlage… Ik voel een tikkeltje jaloezie opborrelen. Het lijkt zo perfect dat, het bijna in scéne gezet moet zijn: nergens een vuile sok, een rondslingerend speelgoedje of een ontbrekende plint…soms droom ik daar van, maar of het echt zo in hun dagelijks leven is, I wonder…
Maar terug naar onze BG. Hij doet het goed in Hollywood en ik moet glimlachen om de blonde gast van twintig jaar terug, met zijn rode auto, waarin ik voorzichtig mijn voeten probeerde neer te planten tussen de lege blikjes, petflessen en een reeds bruin gekleurde bananenschil…..
Een paar pagina’s verder kijkt een andere bekende BB me aan. Vijftien jaar in het vak nu, and still counting… Dat de Kask-bubble niet gemaakt is voor vreemde eenden, het goed is op te komen voor jezelf en waar je voor staat, leerde ik van haar. Waar ik angstvallig in het rijtje probeerde te lopen om zo waardering voor mijn werk binnen te halen, stak zij resoluut en hoog haar middenvinger in de lucht. F*** off! Lingerie met een grote L, die haar steentje bijdroeg om mijn nogal grote kinderwens in vervulling te laten gaan en daarna: leve de anti-conceptie! Zo niet werd een vondelingenschuif in het Gentse hoogst wenselijk.
En dan bijna op de laatste pagina van de bijlage, my personal hero for one day. Hij bevrijdt De Dochter uit een fietswiel, schrikt er niet voor terug zijn afspraken te reorganiseren, zodat ik met mijn krijsend kind over de mooie witte tapijten van zijn showroom kan strompelen, een plekje zoekend tussen prachtig design tot ons transport naar de spoed arriveert...een BG.
Het geeft me een warm gevoel te weten dat ik met enkel BG’s een leuke verstandhouding heb, wat niet wil zeggen dat ik behoor tot hun circle of innerfriends, maar wel kan terugkijken op de korte tijd die we samen doorbrachten en weet dat ik nooit verlegen hoef te zitten om een leuke babbel. Het stemt me goed gezind.
Dat ze hier in Gent zo down to earth blijven, is een zegen. Muzikanten die openstaan voor de beginnende drummer in ons gezin en het niet erg vinden dat hij spontaan een praatje met hen maakt, ook al slaat hij bij de kennis van hun oeuvre de bal volledig mis.
Die stoere rockabilly, die altijd bevestigend goeiedag knikt met bijhorende knipoog, wetend dat we beiden denken, aan die totaal onverwachte en toch wel licht gênante ontmoeting in mijn piepkleine keukentje die ochtend…
De actrice, wiens volledige clan thuis geveld ligt met buikgriep en zich even opoffert om naar de winkel te fietsen in haar roze training, zal het toch niet laten nog snel even een vrolijk woordje in mijn richting te sturen, alvorens terug huiswaarts te keren.
Het zijn er maar enkele van de vele die van het Gentse dorp een warm gat maken en het doet deugd die kleine tekentjes van erkenning.
Er is echter eentje, die we blijven missen in het straatbeeld. Hoe diep verdoken ook, in de kap van zijn hoodie, klaar om levende tetris-blok te spelen, te big-jumpen of op record-storeday een praatje met De Kinders te maken, die nog steeds elke zomer de volledige Gorky meebrullen, een grapje, een glimlach, een goedendag, een godverdomme.
Vos-verdomme!
Yours truly,
MissMamaMie
