#cactusfest15

[alyaraneyite]

The Kooks: Forgive & Forget @ Cactus Festival, Belgium

[alyaraneyite]

Saw The Kooks last night at Cactus Festival in Bruges and I’m still on cloud nine! ☺️ I’ll post pics and videos throughout the day!

[cactusfestival]

The Kooks, muziek voor jong en oud!

Het is toch wel even wennen, platgedrukt worden tussen tienermeisjes die luid gillend handhartjes maken naar hun idool. Zo dicht bij One Direction ben ik nog nooit geweest. Eén verschil? The Kooks hebben nummers!

Waarom?

The Kooks kennen we allemaal van hun hitjes: Naive, She moves in her own way, Happy (junk of the heart) en Ooh la…

Misschien wat braafjes maar verdomme, hoe heerlijk hikt de stem van Luke Pritchard en wat een funky gitaar speelt die Hugh Harris. Aangenaam luistervoer zonder pretentie.

Wistjudatju?

De band is vernoemd naar een nummer van David Bowie uit het fantastische album Hunky Dory. Beluister het hier

Mount Everest?

The Kooks hebben meer dan genoeg hits om een avond te vullen en dat deden ze dan ook. Het was de eerste keer dat ze op Cactus kwamen en daar hadden duidelijk heelwat mensen op gewacht. Het werd een meebrul- (en gil-)festijn van begin tot einde. Pritchard toonde dat hij ook solo, eigenlijk nog sterker, blijft staan.

Of hij er zelf voor kiest weet ik niet, maar hij is een idool die vele hartjes sneller laat slaan. Hij toont zich dan ook zo en gebruikt gans het podium, soms doet Pritchard me zelfs even denken aan Mick Jagger, hij zoekt uitdagend de interactie en krijgt die massaal.

Toppertje? She Moves in her own way, de eerste uitbarsting van de avond, scoorde als de Rode Duivels in Frankrijk!

Slippertje?

Helaas zat het fundament van The Kooks bij momenten danig in de weg. De gitaar van Harris, op podium al fors ondersteunt galmde over de wei en dit ten koste van Pritchards stem. Jammer!

Goegezegd?

Pritchard, die gillende tienermeisjes toespreekt. “Do I know you”, waardoor … nog meer gillende tiemermeisjes.

Wattezien?

Tja…Neen, los daarvan gebruikten The Kooks ook sterk alle spots aan het plafond van spetterende stroboscopen tot intieme sfeerbelichting die je direct in je huiskamer wil. Daaronder een wild huppelende frontman en een gitarist die in gelijke welke grungeband recht zou blijven staan.

Het oordeel van de jury?

Een hele belevenis zo'n optreden van The Kooks. Hier bewijzen ze dat ze veel meer zijn dan een caramellen softpopgroepje. Dat nu nog wijs maken aan de ouders van hun fans en alles komt in orde!

Tekst: Kris Logghe / Foto: Bart Werbrouck - Wannabes.be

[cactusfestival]

dEUS - De jubileum-motor

Heidi en Fleur staan op de eerste rij omdat ze ‘mega-fan’ zijn en het 2 jaar geleden op cactus ook zo goed was. Ze hopen dat ‘Instant Street’ er zeker bij zal zitten. (een safe bet lijkt ons!) U was trouwens allen goed in form, er leek wel een heel dEUS spreekkoor in het Minnewaterpark te staan dat alle teksten foutloos meelipte/zong/brulde.

Een jubileumjaar, daar zit dEUS middenin en ze vieren dat - hoe anders - door te grasduinen in de hits uit hun ondertussen indrukwekkend ogende back catalogue.

15 nummers lang mag het graaien in platenbak op cactus duren. Van opener Slow tot bisnummer Roses valt op dat het quintet Barman, Pavlowski, Janzoons, Gevaert en Misseghers als een goed geoliede machine de dEUS-motor ongegeneerd kan laten brullen van de pret. De uitschieters zijn steevast de tripjes waarbij Mauro de kans krijgt te schitteren. (gehoord achter mij: die Mauro, wie is dat?) Heidi en Fleur zullen alvast blij geweest zijn met de manier waarop Mauro tijdens de outlook van Instant Street als een echte sjamaan zijn gitaar bezwoor, met die prachtige riffs die eindigden in een soort ‘tribal dance’ met zijn instrument. Nog meer hoogtepunten? Onze keuze viel op fijnbesnaarde pareltjes als Little Arithmetics en Serpentine, of de stuwende bas die Bad Timing naar het sublieme kookpunt bracht.

Volgend jaar wordt ook overigens een goed dEUS-jaar als we Tom Barman mogen geloven want dan zal immers een ‘modderfokker van een nieuwe plaat’ het levenslicht zien. Intussen doen we het dus met de fijne herinnering aan deze afsluiter! And after all, volgende jaar is er ook weer een Cactusfestival! Tot dan!

Tekst: Bram De Meyer - Foto: Bart Werbrouck (Wannabes.be)

[cactusfestival]

Foto’s dEUS online! Bekijk ze hier!

[cactusfestival]

Foto’s The Kooks online! Bekijk ze hier!

[cactusfestival]

Thurston Moore - Ongedwongen meesterschap

56 lentes telt hij al, Thurston Moore, en toch blijft hij die eeuwige tiener-slacker. Maar dan wel een slacker die op ongedwongen wijze zijn muzikale bagage in een meesterlijke set aan het talrijk opgekomen cactuspubliek voorschotelde.

ow yeah

Er werd vooral getapt uit Moore’s laatste worp The Best Day - aanrader trouwens - maar onstage blijft die echo van Sonic Youth nog net iets feller plakken dan op plaat. Niet dat dat erg is want zijn totaalsound doet nog steeds het hart van iedere Sonic Youth fan sneller slaan. Zoals bij speak to the wild, zo’n nummer dat je live quasi meeneemt op een reis. Het ontspringt, kabbelt en knispert en meandert langs alle uithoeken van het minnewaterpark om dan bijna moeiteloos in zijn defiintieve plooi te vallen helemaal terug aan de bron waar het begon..

De band waarmee Thurston Moore zich live omringt mag ook op het minst indrukwekkend genoemd worden, stuk voor stuk eigenen ze zich gretig hun deel van de soundscapes toe. De prominente baslijnen van My Bloody Valentine’s Debbie Googe vormen de ideale voedingsbodem voor de woekerende uithalen die verder in de set steeds nadrukkelijker werden.

Met enkele poltieke songs  - waarin Moore zich de anarchist toont die hij na al die jaren nog steeds is - en een belofte van een nieuw album dat Rock ‘n’ Roll Consciousness zal gaan heten, wordt het orgelpunt gezet van een erg gesmaakte passage!

Offstage

Misschien niet ieder zijn meug (sorry aan sommige kooksfans!) maar een groot deel van het park smulde toch gretig van zoveel kwaliteit. De uitzinnige fan die de plankenvloer vooraan als urinoir gebruikte wensen we ter bezinning een voettocht naar het schrijn van de heilige Gervasius, patroonheilige der incontinenten. (props voor de organisatie want een emmer zeepsop was snel ter plaatse met applaus van de omstaanders!)

Quote

Ook als laconieke comedian laat hij zich opmerken. Naar een enthousiaste fan in het publiek. “Foreplay? Is that your bandname? Ladies and gentlemen, here’s Foreplay!”

Tweet

DIT is de enige waarheid over het concert v Thurston op #cactusfest15 Niet minder dan de geschiedenisboeken wachten. https://t.co/hwXDOwrxwZ

— Pieter D'Hooghe (@PieterDHooghe)

July 12, 2015

Tekst: Bram De Meyer - Foto: Karen Vandenberghe (Wannabes.be)

[cactusfestival]

Anna Calvi: de gitaar als wierookvat

Het is een heuglijke dag: vandaag bewezen Anna Calvi en band dat den duivel niet bestaat. Ze haalden namelijk alles uit de kast om de Satan in persoon op de roepen. Het zou ons niet verbaasd hebben als ergens halverwege het concert de grond voor het podium was opengescheurd en alle festivalgangers in de onderwereld werden verzwolgen. Maar het heidense gekletter resulteerde enkel in een orgastische muziekervaring.

Check. Anna Calvi heeft het laatste oordeel niet nodig om te weten wat haar troeven zijn. Ze zingt met een beiaard van een stem, ze zwiert met haar gitaar alsof het betrof een wierookvat, en ze pent nummers die haar donkerblijde boodschap hoogst efficiënt verspreiden.

Blikvanger. Ze wordt daarin bijgestaan door drie apocalyptische ruiters. De opvallendste onder hen is een muzikante wier eigenaardig instrumentarium bestaat uit ontrafelende cymbalen, een liggende trekzak, iets met veel snaren en een antiek ogend klokkenspel. Die dingen hebben allemaal vast échte namen, maar een uitgebreide instrumentenkennis is niet één van de selectiecriteria om de Cactusredactie te mogen vervoegen.

Tweet. @ThomasDebonne zegt het correct wanneer hij tweet: “Als Anna Calvi op haar tenen staat kan ze net boven haar gitaar kijken. Kleine dame. Groots geluid.” En dat alles ook nog eens afgewerkt met zware, harde make-up.

Jammer. Na de favoriet van ondergetekende (‘Je-ze-bé-è-é-è-eeel’) houdt Anna het helaas voortijdig voor bekeken. Ze had nochtans een kwartiertje over om ons in de hel te doen geloven.

© Pieter Duysburgh / Foto’s: Karen Vandenberghe