Grote tevredenheid over de editie van dit jaar. Veel Belgen, veel goals!
Maar toch kijken we al uit naar volgend jaar, dit zijn de bands die jullie hier graag zouden zien, aanvullen is de boodschap! (de auteur is niet verantwoordelijk voor alcohol-gerelateerde flaters)
Mintzkov - Birds - Desert Drones - A Fish called Louis - Stromae - Oscar & The Wolf - Tina Turner - Spinvis - The Police (moet kunnen!) - Lana Del Rey - PJ Harvey! - Calexico - Therapy? - Clawfinger - The Wascos feat. Mauro Pawlowski - Django Django - The Nootropil Sessions - Peter Tosh - Christine and the Queens - The Van Jets - The Black Box Revelation - Bart Peeters - Arctic Monkeys - als dat maar zou kunnen: Luc De Vos - Sam Smith - The MG’s - Strand of Oaks - The Ting Tings (yes!) - Arsenal - Blur - The Pixies - De Romeos - Sam Amidon - Sufjan Stevens - Portishead! - The National - Patrick Watson en The War on Drugs!!
Het was alweer een fantastisch Cactusfestival en dat kon enkel en alleen door de inzet van een leger vrijwilligers. Dat was de perfecte mix tussen plezier maar vaak ook hard werken! Het is weer eens bewezen: Zoals een medewerker gepast citeerde “De dikste beiten groeien in de scheifste voren”!
Het is toch wel even wennen, platgedrukt worden tussen tienermeisjes die luid gillend handhartjes maken naar hun idool. Zo dicht bij One Direction ben ik nog nooit geweest. Eén verschil? The Kooks hebben nummers!
Waarom?
The Kooks kennen we allemaal van hun hitjes: Naive, She moves in her own way, Happy (junk of the heart) en Ooh la…
Misschien wat braafjes maar verdomme, hoe heerlijk hikt de stem van Luke Pritchard en wat een funky gitaar speelt die Hugh Harris. Aangenaam luistervoer zonder pretentie.
Wistjudatju?
De band is vernoemd naar een nummer van David Bowie uit het fantastische album Hunky Dory. Beluister het hier
Mount Everest?
The Kooks hebben meer dan genoeg hits om een avond te vullen en dat deden ze dan ook. Het was de eerste keer dat ze op Cactus kwamen en daar hadden duidelijk heelwat mensen op gewacht. Het werd een meebrul- (en gil-)festijn van begin tot einde. Pritchard toonde dat hij ook solo, eigenlijk nog sterker, blijft staan.
Of hij er zelf voor kiest weet ik niet, maar hij is een idool die vele hartjes sneller laat slaan. Hij toont zich dan ook zo en gebruikt gans het podium, soms doet Pritchard me zelfs even denken aan Mick Jagger, hij zoekt uitdagend de interactie en krijgt die massaal.
Toppertje? She Moves in her own way, de eerste uitbarsting van de avond, scoorde als de Rode Duivels in Frankrijk!
Slippertje?
Helaas zat het fundament van The Kooks bij momenten danig in de weg. De gitaar van Harris, op podium al fors ondersteunt galmde over de wei en dit ten koste van Pritchards stem. Jammer!
Goegezegd?
Pritchard, die gillende tienermeisjes toespreekt. “Do I know you”, waardoor … nog meer gillende tiemermeisjes.
Wattezien?
Tja…Neen, los daarvan gebruikten The Kooks ook sterk alle spots aan het plafond van spetterende stroboscopen tot intieme sfeerbelichting die je direct in je huiskamer wil. Daaronder een wild huppelende frontman en een gitarist die in gelijke welke grungeband recht zou blijven staan.
Het oordeel van de jury?
Een hele belevenis zo'n optreden van The Kooks. Hier bewijzen ze dat ze veel meer zijn dan een caramellen softpopgroepje. Dat nu nog wijs maken aan de ouders van hun fans en alles komt in orde!
Heidi en Fleur
staan op de eerste rij omdat ze ‘mega-fan’ zijn en het 2 jaar geleden op cactus ook zo goed was. Ze hopen dat ‘Instant Street’ er zeker bij zal zitten. (een safe bet lijkt ons!)
U was trouwens allen goed in form, er leek wel een heel dEUS spreekkoor in het Minnewaterpark te staan dat alle teksten foutloos meelipte/zong/brulde.
Een jubileumjaar,
daar zit dEUS middenin en ze vieren dat - hoe anders - door te grasduinen in de hits uit hun ondertussen indrukwekkend ogende back catalogue.
15 nummers lang
mag het graaien in platenbak op cactus duren. Van opener Slow tot bisnummer Roses valt op dat het quintet Barman, Pavlowski, Janzoons, Gevaert en Misseghers als een goed geoliede machine de dEUS-motor ongegeneerd kan laten brullen van de pret.
De uitschieters zijn steevast de tripjes waarbij Mauro de kans krijgt te schitteren. (gehoord achter mij: die Mauro, wie is dat?) Heidi en Fleur zullen alvast blij geweest zijn met de manier waarop Mauro tijdens de outlook van Instant Street als een echte sjamaan zijn gitaar bezwoor, met die prachtige riffs die eindigden in een soort ‘tribal dance’ met zijn instrument.
Nog meer hoogtepunten? Onze keuze viel op fijnbesnaarde pareltjes als Little Arithmetics en Serpentine, of de stuwende bas die Bad Timing naar het sublieme kookpunt bracht.
Volgend jaar
wordt ook overigens een goed dEUS-jaar als we Tom Barman mogen geloven want dan zal immers een ‘modderfokker van een nieuwe plaat’ het levenslicht zien.
Intussen doen we het dus met de fijne herinnering aan deze afsluiter! And after all, volgende jaar is er ook weer een Cactusfestival! Tot dan!
Tekst: Bram De Meyer - Foto: Bart Werbrouck (Wannabes.be)
56 lentes telt hij al, Thurston Moore, en toch blijft hij die eeuwige tiener-slacker. Maar dan wel een slacker die op ongedwongen wijze zijn muzikale bagage in een meesterlijke set aan het talrijk opgekomen cactuspubliek voorschotelde.
ow yeah
Er werd vooral getapt uit Moore’s laatste worp The Best Day - aanrader trouwens - maar onstage blijft die echo van Sonic Youth nog net iets feller plakken dan op plaat. Niet dat dat erg is want zijn totaalsound doet nog steeds het hart van iedere Sonic Youth fan sneller slaan. Zoals bij speak to the wild, zo’n nummer dat je live quasi meeneemt op een reis. Het ontspringt, kabbelt en knispert en meandert langs alle uithoeken van het minnewaterpark om dan bijna moeiteloos in zijn defiintieve plooi te vallen helemaal terug aan de bron waar het begon..
De band waarmee Thurston Moore zich live omringt mag ook op het minst indrukwekkend genoemd worden, stuk voor stuk eigenen ze zich gretig hun deel van de soundscapes toe. De prominente baslijnen van My Bloody Valentine’s Debbie Googe vormen de ideale voedingsbodem voor de woekerende uithalen die verder in de set steeds nadrukkelijker werden.
Met enkele poltieke songs - waarin Moore zich de anarchist toont die hij na al die jaren nog steeds is - en een belofte van een nieuw album dat Rock ‘n’ Roll Consciousness zal gaan heten, wordt het orgelpunt gezet van een erg gesmaakte passage!
Offstage
Misschien niet ieder zijn meug (sorry aan sommige kooksfans!) maar een groot deel van het park smulde toch gretig van zoveel kwaliteit.
De uitzinnige fan die de plankenvloer vooraan als urinoir gebruikte wensen we ter bezinning een voettocht naar het schrijn van de heilige Gervasius, patroonheilige der incontinenten. (props voor de organisatie want een emmer zeepsop was snel ter plaatse met applaus van de omstaanders!)
Quote
Ook als laconieke comedian laat hij zich opmerken. Naar een enthousiaste fan in het publiek. “Foreplay? Is that your bandname? Ladies and gentlemen, here’s Foreplay!”
Tweet
DIT is de enige waarheid over het concert v Thurston op #cactusfest15 Niet minder dan de geschiedenisboeken wachten. https://t.co/hwXDOwrxwZ
— Pieter D'Hooghe (@PieterDHooghe)
July 12, 2015
Tekst: Bram De Meyer - Foto: Karen Vandenberghe (Wannabes.be)
Het is een heuglijke dag: vandaag bewezen Anna Calvi en band dat den duivel niet bestaat. Ze haalden namelijk alles uit de kast om de Satan in persoon op de roepen. Het zou ons niet verbaasd hebben als ergens halverwege het concert de grond voor het podium was opengescheurd en alle festivalgangers in de onderwereld werden verzwolgen. Maar het heidense gekletter resulteerde enkel in een orgastische muziekervaring.
Check. Anna Calvi heeft het laatste oordeel niet nodig om te weten wat haar troeven zijn. Ze zingt met een beiaard van een stem, ze zwiert met haar gitaar alsof het betrof een wierookvat, en ze pent nummers die haar donkerblijde boodschap hoogst efficiënt verspreiden.
Blikvanger. Ze wordt daarin bijgestaan door drie apocalyptische ruiters. De opvallendste onder hen is een muzikante wier eigenaardig instrumentarium bestaat uit ontrafelende cymbalen, een liggende trekzak, iets met veel snaren en een antiek ogend klokkenspel. Die dingen hebben allemaal vast échte namen, maar een uitgebreide instrumentenkennis is niet één van de selectiecriteria om de Cactusredactie te mogen vervoegen.
Tweet. @ThomasDebonne zegt het correct wanneer hij tweet: “Als Anna Calvi op haar tenen staat kan ze net boven haar gitaar kijken. Kleine dame. Groots geluid.” En dat alles ook nog eens afgewerkt met zware, harde make-up.
Jammer. Na de favoriet van ondergetekende (‘Je-ze-bé-è-é-è-eeel’) houdt Anna het helaas voortijdig voor bekeken. Ze had nochtans een kwartiertje over om ons in de hel te doen geloven.
Adams Stephens en Tyson Vogel spelen al samen sinds hun twaalfde. Op Cactusfestival kregen we te horen hoe deze twee bloedbroeders doorheen al die jaren hun eigen stijl en geluid hebben ontwikkeld, met een rauw allegaartje van garagerock, punkblues en wrange ballades.
onstage/offstage – In de songs van Two Gallants zijn kwetsbaarheid en kracht nooit ver uit elkaars buurt. Dat zorgde ook op Cactusfestival voor een guur podiumsfeertje, met songs over verschoppelingen, of het soort gemiste kansen en verloren liefdes die mensen kunnen blijven achtervolgen, totdat het eindelijk is gestopt met jeuken. Maar hoe hopeloos ook (”Fools like us just don’t belong”), die felle kracht van de typische verbeten zang, jachtige gitaar en levendige drums van Two Gallants, maakten weer alles net verteerbaar. De onderhuidse spanning en rusteloosheid bleef tijdens het optreden wel voortdurend hangen, ook tijdens de ingetogen passages, toen er bijvoorbeeld werd overgeschakeld op vleugelpiano, voor de meest rauwe versies van ‘Invitation to the funeral’ of ‘Crow Jane’. Hoe grimmig ook, het was opvallend hoeveel Cactusvolk de songs van deze twee heren kon meebrullen. Een jongere kerel die hen pas vandaag had leren kennen, kwam me achteraf enthousiast vertellen dat dit een echte ontdekking was voor hem - ik kende hem niet, but it looks like he just had to tell someone. Ik heb hem meteen al hun platen aangeraden. Na al die oudere en nieuwe songs vandaag nog eens zo beklijvend te hebben mogen meemaken, was elke andere keuze een misdrijf geweest.
quote – “What a beautiful context to make our bunch of noise today”
Tekst: Dag Van Wetter - Foto’s: Bart Werbrouck - Wannabes.be
De langste naam van het festival heeft hij al. Waarschijnlijk zal ook geen enkel parkvogeltje er het volgend jaar in slagen om een hoger noot te kwelen. Na zijn passage op Werchter en Les Ardentes JVM vandaag te gast op het beste kleine festival van Europa!
Ik weet niet hoe het verder afgelopen is met Federer en Djokovitch op Wimbledon. Hopelijk meer info straks van Chris Dusauchoit. Nu nog de duivenberichten en het weerbericht en we zijn weer helemaal mee. JVM laat het allemaal aan zichzelf voorbij gaan. Tijd voor muziek.
Waarom?
Iemand die vergeleken wordt met Bon Iver en James Blake is altijd het checken waard. Ook de truc van het je volledig terug te trekken uit de bewoonde wereld, om dan terug te keren met een chef d'oeuvre is al door een aantal grote namen voordien met succes uitgeprobeerd.
Wistjudatju?
JVM’s track “Glacier” werd gebruikt voor de advertentiecampagne van de Spaanse Kerstmis Loterij in 2014. Altijd prijs!
Mount Everest?
Het zal aan mij liggen maar de muzikale Mt Everest heb ik vandaag bij JVM niet gezien. Het probleem ligt hem bij JVM volgens mij net in dat frêle stemgeluid. Op z'n intiemst slaagt hij er niet in een song de volledige tijd spannend te houden, op z'n hardst gaat die stem verloren en hoor je hem enkel nog op de achtergrond.
Een aantal nummers slagen er toch in om uit deze impasse te geraken:
“If I had a boat” drijft op zachte melancholie maar ontploft schitterend naar het einde toe. Ook “We don’t eat” heeft diezefde opbouw, de extra trom doet er zelfs nog een schepje bovenop.
“Breaking Hearts” zet voor het eerst aan tot meezingen, een melodie die net iets meer tempo in zich heeft.
“From the woods” maakt door zijn schitterende outro dat je echt met kippenvel zit te wachten op wat er uit “The Woods” zal tevoorschijn komen. En ook “Higher Love” toont dat een volledig gestripte song nog meer blinkt.
Wasegtèm?
“I like trees”, JVM geniet van het mooiste decor van Europa, ook Les Ardentes vond hij wel chill, misschien volgend jaar in uw boomgaard?
Het oordeel van de jury?
Vlak voor me stond een jong paar innig elkaars amandelen te verkennen, JVM blijkt de ideale soundtrack voor dit soort sportevenementen. Voor mij alsnog een Bon Iver en/of James Blake in de kinderschoenen, maar wie ben ik als ik al die tevreden gezichtjes rond me zie?
