#celso emilio

[ouhyesh]

Si o noso pobo morre  quedámonos sin patria. 

Celso Emilio Ferreiro

[ouhyesh]

Xa non te quero, abril, camelia murcha sobre as ondas de un mar de escumas lenes. Agora o meu amor ten outro nome e búleme no sangue coma un berro que sin acougo bule, baixa, rube.

(¡Qué sede infinda teño nestas fondas feridas dos meus pulsos!)

Xa non te quero, abril, sombra de un tempo que no tempo morréu e que me chama cun nome que n-é meu, que non entendo, de sílabas espidas que mergullan o lévedo cansancio que me abrangue.

Un nome que n-é meu. Sinto xenreira de aquela mocedade, de aquil sono que vai sobre o meu lombo coma un saco de froles podrecendo.

Celso Emilio Ferreiro, «Primavera inútil», en O soño sulagado

[ouhyesh]

Eu xa te busquei cando o mundo era unha pedra intaita. Cando as cousas buscaban os seus nomes, eu xa te buscaba.

[...]

Cando o silenzo chamaba polas verbas, eu xa te chamaba. 

Celso Emilio Ferreiro, «Eu en ti», en O soño sulagado

[perzeve]

//O meu reinado// -Labregos do Tempo dos Sputniks-

[pepepotamus]

derradeira vontade de Fuco Buxán

Detrás de cada home

está oubeando un lobo.

Un lobo que te come

e ten comesto ó pobo.

Canto pode sofrirse

telo xa ben sofrido

pro non hai que abatirse

nin darse por vencido.

Canto pode chorarse,

telo xa ben chorado

pro non hai que calarse,

nin sentirse abafado.

Canto pode perderse,

telo xa ben perdido.

Pro non hai que doerse

nin rosmar un laído.

Podes todo ganalo

si despertas e loitas.

Co corazón che falo

galego que me escoitas.

A túa hora é esta:

colle a fouce, meu pobo

ergue a testa, protesta,

e dempóis mata o lobo.

Celso Emílio Ferreiro

[pepepotamus]

espranza

Ergueremo-la espranza

sobre ista terra escura

coma quen ergue un facho

nunha noite sin lúa.

Marcharemos cinguidos

polos duros segredos

dunha patria soñada

á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño

que pra entón colleremos.

Longos ríos de brétema,

longos mares de tempo.

Tripulantes insomnes

na libertá creemos.

Viva, viva, decimos

aos que están no desterro

e soñan cun abrente

de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade

que levades a luz polos vieiros.

¡Saúde a todos,

compañeiros!

Celso Emílio Ferreiro

[oatmilkhotel]

Irmaus

Camiñan ao meu rente moitos homes. Non os coñezo. Sonme estranos. Pero tí, que te alcontras alá lonxe, máis alá dos desertos e dos lagos, máis alá das sabanas e das illas, coma un irmáu che falo. Si é túa a miña noite, si choran os meus ollos o teu pranto, si os nosos berros son igoales, coma un irmáu che falo. Anque as nosas palabras sean distintas, e ti negro i eu branco, si temos semellantes as feridas, coma un irmáu che falo. Por enriba de tódalas fronteiras, por enriba de muros e valados, si os nosos soños son igoales, coma un irmáu che falo. Común temos a patria, común a loita, ambos. A miña mau che dou, coma un irmáu che falo.

Celso Emilio Ferreiro

[pepepotamus]

a poesía é verdade

Un procura a verdade

por tódolos camiños, baixo as pedras,

nas raigames escuras das olladas,

máis alá das escumas i os solpores.

Busco a verdade en tí, rexa poesía

dos homes que labouran,

tacto real das cousas

que están e son, anque ninguén as vexa.

Home total,

que vas e vés sin sombra polas rúas

e tes a túa verdade nos curutos

do mundo, no profundo da historia,

na esperiencia de un día calisquera,

e non ves os paxaros nin as nubes

nin as lonxíncoas maus do vento dondo

que acariñan o mundo dende sempre.

Investiga a verdade do teu tempo

i alcontrarás a túa poesía.

Celso Emílio Ferreiro