#cennetindibi

[cirkinadam]

Zaman, ona öfke duyana karşı korur kendini. Ölüm, baştacıdır kendini zamana bırakanın. Yalnızlıklar hiç değişmez oysa kum tanesinde bulursun kendini. Kalbinin yitirdiğini aklın bulur. Yüzüne çarpan dalga değil, gerçektir. Gerçek, seni özgür kılmaz her zaman; çünkü kum tanelerine sorsan savrulmakta bir çeşit hapishanedir aslında. İçinden hiç çıkamayacağın, zamanla çıkmamakta direneneceğin ve artık nihayetinde çıkmayı unutacağın.

Zaman, hapishanedir dostlarım. Gözlerimizin görmediği, aklımızın o nadir anlarda bildiği ve kalbimizin her daim hissettiği. Bir yumruk kadardır zaman. Durur göğsünün sol yanında. Acıtır, ağrıtır, kimi zaman yaşadığına inandırır hatta. Ölmek korkusu bu yüzden anlamsızdır bir kum tanesi olana. Savrulur durur hep içinde olup, hiç bilmediği kıyılarda. Açsa gözlerini, biliyor kendisi de göremeyeceğini asla. Bu yüzden hep kapalıdır gözleri yaşamak korkusunu içinde barındıranın da. Oysa topu topu bir yumruk kadardır zaman. Belki avucunda biriktirdiğin sudur. Ne kadar içsen de hep susuz kalacağın... Kendine bile karşı koyamaz yitip gider o yavaşça. Bilmezsin ki insandan farksızdır o an. Tükenenlere selam olsun; oysa tükettiğini hep yeni baştan bulmaktır yaşam.

Cennetin Dibi

[cirkinadam]

Hayatımın anlamını bulamıyorum. Sürekli bir tarafa savrulmak kadar kötü bir şey varsa o da artık bu duruma alışmak. İçimde kötü hissettiren her şey neden bir an olsun durmuyor? Ben bunları hak edecek ne yaptım demeye de yüzüm yok artık çünkü biliyorum mücadele etmeyi bıraktım. Bunları yazarken bile o kadar öfke doluyum ki kalemi tutan elimin kasılmaktan ağrımaya başladığını farkettim sanki tüm öfkemi buraya kusabilecekmişim gibi. Tanrım, neden bu kadar nefret ediyorum kendimden? Oysa kendimden ne istediğimden bile emin değilim. Hatta varlığıma bir anlam katabilir miyim bundan bile emin değilim. Eskiden olsa derdim ki durumu dramatize ediyorum, işin duygusal boyutunu abartıyorum. Ama artık hiç de öyle olmadığını biliyorum. Hayat, benliğimi sömürmek için sürekli didiniyor ve ben ona yetişecek, onu durduracak mücadele ruhuna sahip değilim. Bunu arkadaşlarıma söylediğimde neden bana kızgın ve anlamsız gözlerle bakıyorlar? Hayat karşısında herkesin aynı direnci göstermesini nasıl bekleyebilirsin? Konuştuğum birisi demişti ki: “Hayat, uzandığında kaybolan bir ağaç dalı.”

Cennetin Dibi

[cirkinadam]

Günlerdir, aylardır belki de yıllardır beni huzursuz eden bir soru var. “Bizi asıl korkutan şey ne?” Geçen zaman zarfında bu konunun üstüne düşüp özellikle bir sorgulama yapmışlığım belki sadece ufak birkaç ana denk gelir fakat bildiğim şey şu: her ne kadar bu konu üstünde özellikle zaman harcamıyor gibi görünsek de hislerimiz durup dinlenmeden bu konu üzerinde bir bilinmezlik yaratıyor. Çünkü bir cevap aramıyor sadece soruyoruz. İçsel bir hesaplaşma var ortada ve farkında değiliz. Üstelik farkında olmak da istemiyoruz çünkü bizi asıl korkutan şey anlamak ve anlaşılmak. Üzerinde kafa yormamız gereken bir kitap okurken içgüdülerimize ters davranmış oluyoruz aslında. Eğer kendimizi anlarsak (anlamaya yakınlaşırsak) zaaflarımızı ve zayıflıklarımızı da anlarız. Bir konu için geçerli olan anlama ve çözüm süreci çoğu zaman doğru orantılı ilerlemediği için kendini anlama yolunda ilerleyenler zaafları ve zayıflıklarıyla ortada kalır. Bu insanın kişiliğini değiştirebileceği nadir anlardan biridir ve ne yazık ki hayat konusundaki beceriksizlğimiz tam da bu anda en şiddetli haliyle gösterir kendini.

[gokkusagiekspresi]

11.yüzyilda yaşayan Halepli şair Al-Maari'ye göre cennetin dibinde yaşadığı söylenen ve Menerbesli Mehmet'in aşkıyla yanıp tutustuğu aģitlariyla ünlü Hansa hatun o kadar dibinde yaşıyormuş ki cennetin, ona yol kenarinda rastlayan Al-Maari'nin bir arkadaşı "Egildiğimde cehennemi gördüm" diyor. #cennetindibi #gunduzvassaf #Galata #moment

[kharaland]

Long Nights ...