#14.05.2015

[aarondingle]

[aarondingle]

(insp.)

[ad-venturism]

four middle school girls sit at a school cafeteria table

two: with an iPhone each two: with an iPad each

hovering above their trays of cold food one girl exclaims, turns her screen to show her friends a cute outfit online

they share a second of recognition then return to their mini-computers to scroll through the next fashion photos to present to their silent friends

each absorbed in two dimensions of pixels picking at these hungry brains

[ad-venturism]

[28052013justbecauseofyou]

Das ist der letzte Post der um dich handelt. Falls du ihn liest, genieß ihn. Ich schließe mit dir ab. Ich werde das tollste Leben führen, weil ich das verdiene. Ich werde heiraten, NICHT dich, und glücklich damit sein! Es wird jemand da sein der meine ganzen guten Gefühle hervorhebt und nicht die schlechten. Du wirst mich im Fernsehen als Nachrichtensprecherin sehen und eines Tages wirst du heulend vor dem Fernseher sitzen. Alles was dir bleibt ist meine Stimme die aus dem Fernseher kommt mit meinem stärksten Lächeln was dir dein Herz brechen lässt. Wenn du auf die Idee kommst an meiner Haustür zu klopfen, oh Dear, ich wünsche mir so sehr das mein Ehemann dir dann die Tür öffnet und du dir nur denkst, scheiße Alter hat der Muskeln, schnell weg hier :D Fick dich einfach, Fick dich in dein Land zurück und lass uns alle in Ruhe. Ich habe nur das Gute in dir gesehen und dich immer wieder verteidigt. Jetzt wird es Zeit für mich in dir alles schlechte zu sehen was in dir steckt. Ich habe dich nie betrogen, hör auf dir das einzureden damit du ein weniger schlechtes Gewissen hast. Ich werde abschließen, mit dir! Vielleicht nicht jetzt aber das werde ich! Ich bin stark, zumindest wird das behauptet, ich bin viel zu schön für dich. Also leck mich, ciao baby.

(via marei-celine)

[baecordoba-blog1]

#FilosofíaEnRuinas

Ya es verano en Filosofía y Letras.

[cirkinadam]

Hayatımın anlamını bulamıyorum. Sürekli bir tarafa savrulmak kadar kötü bir şey varsa o da artık bu duruma alışmak. İçimde kötü hissettiren her şey neden bir an olsun durmuyor? Ben bunları hak edecek ne yaptım demeye de yüzüm yok artık çünkü biliyorum mücadele etmeyi bıraktım. Bunları yazarken bile o kadar öfke doluyum ki kalemi tutan elimin kasılmaktan ağrımaya başladığını farkettim sanki tüm öfkemi buraya kusabilecekmişim gibi. Tanrım, neden bu kadar nefret ediyorum kendimden? Oysa kendimden ne istediğimden bile emin değilim. Hatta varlığıma bir anlam katabilir miyim bundan bile emin değilim. Eskiden olsa derdim ki durumu dramatize ediyorum, işin duygusal boyutunu abartıyorum. Ama artık hiç de öyle olmadığını biliyorum. Hayat, benliğimi sömürmek için sürekli didiniyor ve ben ona yetişecek, onu durduracak mücadele ruhuna sahip değilim. Bunu arkadaşlarıma söylediğimde neden bana kızgın ve anlamsız gözlerle bakıyorlar? Hayat karşısında herkesin aynı direnci göstermesini nasıl bekleyebilirsin? Konuştuğum birisi demişti ki: “Hayat, uzandığında kaybolan bir ağaç dalı.”

Cennetin Dibi

[hsgucciking]

x