Cumôia!
Cúc mol, acóra o chornál den uma mêtchia fassêndo umas rezêida poa, uma vêiz.
E eu, gue cósdo te frêssa, dampên cósdo te lê as goluna te gulinária. E bor falá en gulinária, nêstia a Hulda gombrô un mônde te chocolóda, gasdãnha e ôts telícia numa lócha te brotúts nadurál e tís gue ía fassê uns sorvêt: “hôche vô fassê chicapôn, gue du e os birú cósdan te gomê!”
Maravilha, umas hóra tebôis o gonchelatoa dáva jêio de gáchas te sorvêt te chocolóda.
No ôdro tía, te dárde, tebois tuma zonéc eu adaguêi: beguêi un túsia pên crânde (na vertáde, túsia é begueno, maiz eu bequêi un crôs), enjí te sorvêt e fui brá tipácho te uma árvore brá zaporeá o chicapôn.
Main Cott, dáva túro gue nen zêi e guásse gueprêi os tênde! Taí eu critêi: “Hulda, du non fêis chicapôn, du fêis chicapau!”
Fáis uns drêis tía gue ela zó me ólha adravessáda, aínta máiz gue o pót dá gáda vêz maiz vassío e ela guásse non gôme!