Werkloos door de crisis deel 1
"Ja ik zal maar direct met de deur in huis vallen. Je contract wordt helaas niet verlengd. Ik vind het heel vervelend maar het gaat slecht met het bedrijf, en we moeten harde maatregelen nemen. Dit is zo’n harde maatregel, waar ik zelf ook erg van schrik en wat ik niet leuk vind je mede te delen."
Zo gaat dat dus. Ik vroeg of het wellicht aan mijn capaciteiten lag. " Nee, sterker nog, we zijn gedwongen toptalenten zoals jij te ontslaan" . Hoe egostrelend die woorden ook waren, het betekende ook dat ik nul controle had over de situatie. Ik voelde de doemdenker in mezelf alweer een betoog afsteken: " Je kunt net zo goed niks doen, want na cum laude af te studeren, een prestigieus traineeship te hebben afgerond en als junior bij een innovatief groot onderzoeksinstituut te worden aangenomen, krijg je alsnog helemaal niks!"
Na een tijdje te zwelgen in zelfmedelijden begon ik een verandering van binnen te voelen. Heel mijn leven heb ik hard gewerkt. Maar ik heb nooit nagedacht over wat ik ECHT wil. Waar word ik nu echt blij van? Mijn overtuiging is dat je iets met je passie moet doen, want dat is werk wat je lang volhoudt en waar je leven het rijkst van wordt. Ik heb deze overtuiging zo sterk dat ik actief ben gaan zoeken naar mijn passie.
Ik werd erg ongelukkig van mijn werk bij de overheid. Zo'n gigantisch bureaucratisch systeem, dat is niets voor mij. Waar ik nu blij van word? Iets wat ik in geen jaren meer heb gedaan, iets wat ik eigenlijk nooit deed maar wat me heel erg veel begint op te leveren: niets doen.
Door te luieren en mezelf tijd te gunnen begonnen er puzzelstukjes op z'n plek te vallen. Terwijl ik werk aan mijn CV denk ik ook na wat ik echt leuk vind. Ik maakte lijstjes. Stukje bij beetje begin ik er een beeld over te krijgen. Stukje bij beetje begin ik weer enthousiast te worden. Ik geniet van het feit dat ik niet meer in dienst ben bij een groot bedrijf (schijnbaar is ZZP of klein bedrijf iets wat bij me past; zie daar een puzzelstukje!).
De komende tijd moet ik hard gaan nadenken. Daarbij hoort veel praten en flink relaxen. Niks doen is de sleutel tot zelfinzicht. Daarnaast ga ik met mensen in gesprek die mij inspireren. Die een bezigheid hebben waar ik meer over wil weten. Die mij meer inzicht in mezelf kunnen geven.
De eerste les is geleerd. Wanneer je vastloopt: doe een tijdje helemaal niets! En voel de creativiteit opborrelen!
Nu heb ik iets om op voort te borduren J, ik ben benieuwd waar dit op uit gaat lopen…