#corinneheyrman

[wintertuin]

Post van Corinne Heyrman - deel 3

In deze rubriek lees je de posts van een van onze schrijvers. Ditmaal is de beurt aan Corinne Heyrman. Corinne is een van de schrijvers in het agentschap van Wintertuin. Ze maakt theater en schrijft poëtische bedenkingen, die de komende weken over verzet gaan. Het tweede deel van dit drieluik lees je hier.

2010 Drie minuten lang staart hij naar de lucht. “Ik geef je mijn koeien, mijn kippen, voeg daar mijn erf aan toe en nog steeds wil je niet met me trouwen?” vraagt hij met opgetrokken wenkbrauwen. We staan in de schaduw van een boom in Benin, West-Afrika, op het erf van zijn vader. “Nee,” antwoord ik, “sorry.” Hij barst in lachen uit. Ik probeer de jongen in mijn beste Frans uit te leggen dat wij, in het land waar ik vandaan kom, niet op zestienjarige leeftijd trouwen. En sowieso zelden nadat we iemand slechts een keer gezien hebben. Hij zou graag naar België komen. “Dat begrijp ik,” antwoord ik, “maar je zou ook hier kunnen blijven en de toestand van je land mee helpen veranderen.” Het is wat de ngo waarmee ik in Afrika ben zegt. Hij begint opnieuw te lachen. Ik zeg dat je niet zomaar kan vluchten voor iets wat niet gaat zoals je zou willen dat het gaat. We zwijgen en kijken uit over het erf van zijn vader. Op het erf lopen zijn 23 broers en zussen, drie moeders, en het vee rond. Zijn vader komt naar ons toe. Hij vertelt dat hij al zijn kinderen, op advies van de ngo, naar school gestuurd heeft. Daardoor zal hij nu arm, maar later heel rijk zijn, zegt hij. Zijn dorpsgenoten verklaren hem voor gek, hun kinderen helpen steevast mee op het erf of op de markt in de verkoop, zegt de vader, maar hij is een man van de vernieuwing. Daarop lacht hij de weinige tanden die hij heeft bloot. De jongen vraagt me nog eens ten huwelijk. De chauffeur van ons busje claxonneert. Ik wens de jongen veel succes met zijn vee. Ik meen het oprecht, maar het klinkt niet zo. Ik krijg een colafles cadeau.

2012 Ik hou me goed vast aan een spijl in de bus. De mensen rondom me plakken tegen me aan. Ze zijn gekleed in het rood of in het groen en praten uitgelaten en luid. De bus maakt een scherpe bocht en we buigen allemaal zo goed mogelijk met de beweging mee. Een groene man valt op een rode, zittende vrouw. Hij excuseert zich en raapt de kartonnen bordjes die tijdens zijn val op de grond terechtgekomen zijn op. Al deze mensen gaan naar de betoging. Ik ook. Ik ben er niet op gekleed en heb ook geen bordjes. De bus stopt en we dringen met z’n allen voor de uitgang. Vlaggen en bordjes prikken en porren in mijn zij. In het busstation kijk ik om me heen of ik mijn vrienden zie. We zouden van hieruit samen met de betoging mee lopen. Ik kijk op mijn telefoon, die niets meer doet omdat de batterij leeg is. Het busstation is afgeladen en ik schuif aan om naar de betoging te gaan. Gaandeweg wordt me duidelijk dat de rij waarin ik aanschuif de betoging is. Mensen roepen en de bordjes gaan omhoog. Een kind op de schouders van de man naast me kirt. Ik loop mee. Ik schreeuw niet. Wanneer we halverwege de af te leggen weg zijn, van het busstation tot aan de Groenplaats, sla ik linksaf. Ik heb nog veel schoolwerk te doen.

2016 Ik loop door Brussel, mijn schoenen tikken over zijn lege straten. Ondertussen herstelt een groep werkmannen de vliegtuighal. Middenin de hal staat een van hen bovenop een ladder en plakt zorgvuldig de panelen, die hij van zijn collega onderaan de ladder aangegeven krijgt, een voor een weer op het plafond. Hij puzzelt ze allemaal netjes in elkaar. In de hele hal staat een vijftal gelijksoortige duo’s. De beweging gaat geometrisch en alles gaat in een beheerst ritme. Een gezamenlijke ademhaling. De collega’s schudden elkaar stevig de hand wanneer het plafond hersteld is en ze bij de draaideuren afscheid nemen. Ik sla een hoek om. Dit is het beste wat ik kan doen, denk ik bij mezelf, blijven lopen over de lege straten onder het stille alarm van code rood. Ik ga tot aan de stadsrand, vind daar mijn geparkeerde auto. Op de weg naar huis sta ik in file op de Brusselse ring. Ik sta naast, voor en achter honderden mensen op gelijke afstand van elkaar. Stapvoets schuiven we aan, als een heel trage polonaise. Ik wil de volgende afslag nemen. Groot-Bijgaarden, lees ik. Daar moet ik niet zijn, dus haal ik diep adem, leun achterover in mijn stoel en blijf op mijn rijstrook. Ik zet de muziek luider. Ik ga mee.

Corinne Heyrman (1994) maakt theater en schrijft poëtische bedenkingen. In 2016 studeerde ze af aan de opleiding Woordkunst in Antwerpen met een beeldende collagevoorstelling met bewoners van de wijk Luchtbal. Ze vindt het belangrijk om als maker een verhouding aan te gaan met de maatschappij. Momenteel is ze leerkracht Woord aan de Academie van Ekeren, werkt ze voor Radio Begijnenstraat in de gevangenis van Antwerpen en schrijft ze aan de theatervoorstelling This Trumpet waarvoor ze met een trompet door Antwerpen trekt.

[wintertuin]

Post van Corinne Heyrman - deel 2

In deze rubriek lees je de posts van een van onze schrijvers. Ditmaal is de beurt aan Corinne Heyrman. Corinne is een van de schrijvers in het agentschap van Wintertuin. Ze maakt theater en schrijft poëtische bedenkingen, die de komende weken over verzet gaan. Het eerste deel van dit drieluik lees je hier.

2001 Al weken zeur ik erom en vandaag mag het. Ik sta in de badkamer in mijn oranje legging met daarop verschillende hondenrassen – teckels, labradors, maltezers, dalmatiërs, golden retrievers, cocker spaniëls – en als bovenstuk draag ik mijn roze T-shirt met een tijger in glitter erop. Mijn haren heb ik in een staart. Ik sta voor de spiegel. Mijn moeder staat achter me. Ze heeft beloofd niets te zeggen. Ze doet het toch. Of beter: ze schiet in de lach. Ik kijk nog eens in de spiegel. Ik draai me naar haar om. “Mama,” zeg ik, “zo is het helemaal goed, dit wordt het.” Ze zei dat het vandaag mocht, dus ga ik in de outfit naar beneden en wacht om naar school te gaan.

2003 Op televisie is een man met een hoofddoek. Mijn moeder zit naast me op de bank te kijken. De man ziet er moe uit, hij kan amper lopen. Ik vraag mijn moeder wie het is. “Saddam Hoessein,” antwoordt ze. Ze vertelt dat de Amerikanen hem gevangen hebben genomen omdat hij zijn land niet goed heeft geleid en sommige van de inwoners zelfs heeft vermoord. Ik vraag waarom. “Omdat hij denkt hij gelijk heeft,” antwoordt mijn moeder. “Maar dat is dus niet zo,” zeg ik. “Nee,” zegt mijn moeder. Ze pakt de afstandsbediening en zet de televisie op een ander kanaal. Vier mensen op een lange rode bank discussiëren met elkaar. “Dus het zijn de Amerikanen die gelijk hebben,” merk ik op. Mijn moeder loopt naar de keuken. “We gaan eten,” zegt ze, en ze zet broccolischotel op tafel.

“Gaan ze het hem dan zeggen?” vraag ik aan tafel. Mijn moeder kijkt op. “Gaan de Amerikanen het hem zeggen, dat hij geen gelijk heeft?” verduidelijk ik. “Ja,” zegt ze, “dat gaan ze zeker doen.” “En zal hij dan weer een betere leider zijn?” vraag ik. “Dat denk ik niet,” antwoordt mijn moeder. Ze schept nog wat van de schotel op haar bord. “Wat gaan ze er dan aan doen?” vraag ik. Ik voel een lichte misselijkheid opkomen. Mijn moeder ziet er moe uit en eet verder. Ik leg mijn bestek op mijn bord.

2008 Voor een schoolopdracht moet ik mijn lievelingsberoep voorstellen. We moeten allemaal een powerpoint maken met als eerste slide ‘Later word ik’ en dan het beroep dat je zou willen hebben. Ik sta voor de klas, achter me is de slide te zien waarop staat: Later word ik politica. Mijn leraar grinnikt. Ik presenteer mijn programmapunten. Ik heb speciaal een mantelpakje gekocht in de tweedehandswinkel en mijn bril opgezet. “Mijn partij staat voor gelijkheid, iedereen gelijk voor de wet,” zeg ik. Na de presentatie krijg ik een applaus.

Corinne Heyrman (1994) maakt theater en schrijft poëtische bedenkingen. In 2016 studeerde ze af aan de opleiding Woordkunst in Antwerpen met een beeldende collagevoorstelling met bewoners van de wijk Luchtbal. Ze vindt het belangrijk om als maker een verhouding aan te gaan met de maatschappij. Momenteel is ze leerkracht Woord aan de Academie van Ekeren, werkt ze voor Radio Begijnenstraat in de gevangenis van Antwerpen en schrijft ze aan de theatervoorstelling This Trumpet waarvoor ze met een trompet door Antwerpen trekt.

[wintertuin]

Post van Corinne Heyrman - deel 1

In deze rubriek lees je de posts van een van onze schrijvers. De komende weken drie verhalen van Corinne Heyrman. Corinne is een van de schrijvers in het agentschap van Wintertuin. Ze maakt theater en schrijft poëtische bedenkingen, die de komende drie weken over verzet gaan.

CARROUSEL

1997 Ik word steeds misselijk op de draaimolen. Het ligt aan de draaiing die ik niet zelf maak, de beweging waarvoor ik niet zelf kies. Ik ben daar gevoelig voor. En word er bang van. Ik begin te schreeuwen naar mijn moeder aan de kant. Zij gebaart dat ze niets kan doen. Ik roep dat ze de kraamhouder moet vragen het toestel stil te leggen. Ze maant mij aan stil te zijn, daarbij brengt ze haar vinger naar haar mond. “Shht,” doet ze zo onopvallend mogelijk. Ik huil. Ze zegt dat ik niet het enige kind ben op het toestel. Dat ik niet voor de anderen kan kiezen. Ik blijf huilen. Ze probeert me te sussen door te zeggen dat de kraamhouder de carrousel niet eeuwig draaiende kan houden, dat hij ooit wel eens zal stoppen. “Alle kraamhouders houden ooit wel eens op!” schreeuwt ze naar mij, zittend op een paard dat op en neer gaat. Eén keer lukte het me om zo veel kabaal te maken dat de man de carrousel vroegtijdig stillegde en me liet gaan. De kraamhouder trok zijn wenkbrauwen op en ik glimlachte naar hem. De volgende keer wil ik weer een ritje op de draaimolen.

1999 Elke middag moeten we een uur slapen op een turnmatje in de turnzaal. Ik ben nooit moe, ik heb plannen. Ik moet de haren van mijn poppen vlechten, hinkelpatronen uitdenken, mijn lievelingskleur kiezen, niet slapen. Niet nu, ik ben nog niet klaar, het is nog maar pas begonnen. Toch lig ik op een blauw, koud, naar ander kleuterzweet stinkend turnmatje te wachten tot het eeuwigdurende slaapuur over is. Met zo’n dertigtal kleuters liggen we elk apart op een matje, op een gelijke afstand van elkaar. In rijen van dezelfde lengte als op een kerkhof, elk z’n grafzerk, iedereen gelijk voor de wet. Daar tellen wij afgemeten de tijd. Je zou het kunnen zien als ‘oefenen in de dood voor kleuters’, elke middag een uur.

Ik lig daar en houd mijn ogen dicht, om de twee kolossale vrouwen boven mijn hoofd niet te moeten zien. Hun knoestige ellebogen en hun spitse kinnen, maar vooral hun neuzen die me angst inboezemen. Hun snuivende, dan weer blazende neuzen. Hoog boven ons, helemaal aan het uiteinde van de sportramen, gaan hun neusvleugels open en dicht. Het lijkt alsof ze elk moment kunnen uitslaan en wegvliegen door het vensterluik. Maar dat doen ze niet, ze blijven ter plaatse klapwieken. Ze blazen ons tegen onze matjes. Ze snuiven ons angstzweet op. Ze ruiken wat we denken, wat ze zouden willen vragen: “Waarom?” Ik ben de kleuter die rechtop op z’n matje gaat zitten en het aan de toezichtsters vraagt. De andere kleuters kijken verbaasd, ik ben op de speelplaats niet het meest assertief. Maar het voelt als een onweerstaanbare drang tot iets, ik weet nu dat het dialoog is. “Waarom?” vraag ik dus. “Het is de regel,” antwoordt een van de toezichtsters. De andere komt erbij staan. “Wat is de regel?” vraag ik. “Het is de wet die geldt,” antwoordt de andere. Ik vraag wat het woord ‘wet’ wil zeggen.

Wanneer ik ’s avonds thuis ben verzamel ik al mijn poppen en leg ze een voor een op een andere tegel van mijn kamervloer. Elke pop op precies een tegel van de andere. Ik ga bovenop een stoel staan en ik roep heel luid ‘wet’.

Corinne Heyrman (1994) maakt theater en schrijft poëtische bedenkingen. In 2016 studeerde ze af aan de opleiding Woordkunst in Antwerpen met een beeldende collagevoorstelling met bewoners van de wijk Luchtbal. Ze vindt het belangrijk om als maker een verhouding aan te gaan met de maatschappij. Momenteel is ze leerkracht Woord aan de Academie van Ekeren, werkt ze voor Radio Begijnenstraat in de gevangenis van Antwerpen en schrijft ze aan de theatervoorstelling This Trumpet waarvoor ze met een trompet door Antwerpen trekt.

[wintertuin]

Corinne Heyrman: this trumpet

this trumpet is een voorstelling met muziek, beeld en tekst over de stad. Voor die voorstelling ging Corinne Heyrman samen met de trompettist Henri Ardui en een cameravrouw, Judith Herman, naar verschillende plaatsen in Antwerpen om daar de gang van zaken even stil te leggen en de mensen trompet te laten spelen. Zo maakten de mensen een soort ode of klaagzang aan de stad. Daarna interviewde Corinne iedereen over het leven in de stad. Deze ontmoetingen met stedelingen dienden als inspiratie voor de tekst, die Corinne Heyrman brengt, en de muziek, die een jazz-trio, bestaande uit Karel Cuelenaere, Kobe Boon en Simon Raman, speelt. De scenografie doet Marrigje Spoelsta.

De voorstelling speelt op 6 en 7 januari in Rataplan in Antwerpen. Meer info kan je vinden op www.thistrumpet.wordpress.com, tickets (€7/€9) zijn hier te bestellen.

Ik ga door mijn stad. Een Syrisch meisje vraagt me wat ik in haar tijdelijke verblijfplaats kom doen. ‘Trompet spelen, of toch proberen,’ antwoord ik. ‘Hier is een plek waar je niet kan proberen,’ zegt ze. Ik weet niet wat erop te antwoorden, dus geef ik haar gelijk.

Voor Rik zijn er te veel verleidingen. Hij dronk vroeger heel veel. Hij woont nu buiten de stad, in een beschutte woonplaats onder strikte regels. Aan de bushalte sta ik naast een kauwgum kauwende man. ‘Die donkere mannen zouden zich moeten aanpassen aan ons,’ roept hij. Er valt speeksel uit zijn mond. Iets verder staat een blond meisje. Ik schat haar zeventien jaar oud. Ze legt voor de vijfde keer haar pony goed.

Mehdi vertelt me in het asielcentrum dat hij nergens voor gekozen heeft. Dat het ene systeem hem weggejaagd heeft, het andere hem heeft geplaatst, dat er niets van hem is. Ik vraag hem hoe hij de stad vindt. ‘Nice and beautiful,’ antwoordt hij.

In een koffiehuis vertelt Lut over een documentaire die ze de dag ervoor zag over de metrolegging in New York. Ze vindt het gek dat een stad beslist een tunnel te bouwen, waar iedereen vervolgens door moet. Ze gaat af en toe naar de stad voor een etentje op één van haar rustige pleinen, een bioscoopbezoek of een concert. ‘De rest is structuur, infrastructuur.’ Ze zegt dat ze zich moe voelt na een bezoek aan de stad. ‘De stad is voor mij als een mierenhoop, waar ik wel even in ondergedompeld wil worden, de mooie dingen meepikken, maar ik wil niet permanent meedraaien in het systeem.’ ‘Ik kom na vier uur niet meer buiten,’ zegt Nadia. ‘Ik zou nu nooit meer alleen over straat gaan,’ zegt Linda tegen haar, ‘De jeugd moet het moeilijk hebben.’ Ze beginnen een gesprek over hoe het vroeger was. Ik kan het niet goed volgen. ‘Ik was liever op de buiten’, zegt Maria, ze drinkt van haar koffie. Ik vraag haar waarom. ‘Gezonder,’ antwoordt ze.

Er is een kind dat ’s nachts niet slapen kan. Het staat voor het dakraam op de uitkijk naar flikkerende stipjes vliegtuig. Het maakt een evacuatieplan voor mogelijke aanvallen, zoals het er ook één heeft voor mochten de tijgers uit de dierentuin uitbreken. Het is hetzelfde kind dat de volgende dag een burcht bouwt in het zand.

Ik ga door de stad en de gebouwen torenen boven me uit. Ik ben maar een klein mensje. Het is heel stoffig en leeg op straat. Wanneer ik naar de toppen van de gebouwen boven me kijk, krijg ik hetzelfde gevoel in mijn buik als wanneer ik in de verre diepte kijk. Hoogtevrees. De gebouwen brokkelen hier en daar af, op sommige plekken zie ik kogelgaten. Sommige gebouwen zijn helemaal kapotgeschoten, er schiet nauwelijks iets van over. Wanneer ik beter kijk, zie ik dat mijn lief bovenop één van de gebouwen staat. Ik wuif naar hem. En dan zie ik dat mijn lief op alle gebouwen staat die rond me staan, ze hellen gevaarlijk schuin en lijken elk moment te kunnen instorten. Ik wuif en hij verdwijnt. Ik ben een klein mensje met in mijn hand een balpen. Ik schrik wakker in bed, naast mij ligt mijn lief. Ik leg hem mijn droom uit. Hij neemt me in zijn armen, kust mijn voorhoofd. Ik heb de hele dag buikpijn.

Ik ga door mijn stad waar geen oorlog is. Enkel ingehouden adem. Goede bedoelingen. Bedenkingen bij zichzelf. Dat we bang zijn dat er iets kapotgaat waar we ons aan vasthouden. Onze straten, onze liefde, onze rust.

Er is een stad met een natte tegelvloer. Er zijn duizenden mensenstipjes samen op één van haar pleinen. De stipjes op het plein staren naar de lucht en hebben bloemen vast. De adem van de betonnen vrouw stokt. De stad staat stil, één minuut lang. Ze denkt aan het verleden en aan de toekomst. De betonnen stad is bang voor de golven, bang voor wat er komen zal. Later leggen de stipjes de bloemen neer en gaan naar huis. De stad zucht. Ze draait zich om. Haar lichaam schikt zich naar de plooien van de tijd.

Ik ga door mijn lege stad, het getik van mijn schoenen weerklinkt over haar straten. Er is een man die het plafond van een vliegtuighal restaureert. Middenin de hal staat hij bovenop een ladder en plakt zorgvuldig de panelen, die hij van zijn collega onderaan de ladder aangegeven krijgt, een voor een weer op het plafond. Hij puzzelt ze allemaal netjes in elkaar. Alles gaat geometrisch en alles gaat in een bepaald ritme. Een gezamenlijke ademhaling. De man schudt zijn collega stevig de hand wanneer het plafond hersteld is en ze bij de draaideuren afscheid nemen.

Ik loop verder en zie de mensen hard werken, ze hangen aan touwtjes en klimmen op ladders, in een stad waar je geen kind, maar het gezicht van een volwassen man met de ruit mee ziet huilen. Hoe langer ik door de straten loop, hoe verwarder ik word. De stad spreekt zichzelf continu tegen.

Corinne Heyrman (1994) maakt theater en schrijft poëtische bedenkingen. In 2016 studeerde ze af aan de opleiding Woordkunst in Antwerpen met een beeldende collagevoorstelling met bewoners van de wijk Luchtbal. Ze vindt het belangrijk om als maker een verhouding aan te gaan met de maatschappij. Momenteel is ze leerkracht Woord aan de Academie van Ekeren, werkt ze voor Radio Begijnenstraat in de gevangenis van Antwerpen en schrijft ze aan de theatervoorstelling This Trumpet waarvoor ze met een trompet door Antwerpen trekt.