#daalman

[peterpauldoodkorte]

snater - wilde eend

snater – wilde eend

tussen huis en water waggelend paraderend het straatje op en neer kijkt kleurrijk gevederd met peinzende argwaan de wilde eend mij op zwijgend verwijt hij stil wat mens toch kijk je nu dat ik spetteren wil zoals ik snateren moet is deductief en inductief de aard toch van mijn zijn alleen onze eieren leggen wij niet zoals de mensen oreren kunnen en orakelen de daad als kippen kakelend maar heel…

View On WordPress

[peterpauldoodkorte]

kattig

vensterbank zetelend als een sfinx met groen grijze ogen kijkt hij hautain mij en de wereld neer op en voorbij nederigheid speelt hij de ochtend enkel als honger knagend de lege voederbak klagend bedelend hem miauwen doet stil overigens zwijgt hij het weten betuigend de voordeur ja die nog delen wij in overig de ruimte slechts gedoog ik jou Erna Daalman werkt sinds 1984 als beeldend kunstenaar.…

View On WordPress

[peterpauldoodkorte]

waaks

de kop geheven schuin omhoog zijn oren spitsend waarschuwt hij stil tot daar dan mag jij gaan verder komen moet je niet de staart strak hoog en staand zijn lippen krullend blaft hij grommend waar je bent moet je blijven waag het niet hier te komen Erna Daalman werkt sinds 1984 als beeldend kunstenaar. Zij exposeert regelmatig en maakt ook werk in opdracht. Tevens geeft zij in het atelier in…

View On WordPress

[peterpauldoodkorte]

kokmeeuw

hoog de hemel kijkend staat hij op een paal krietend krijsend alsof hij zeggen wil vanmorgen nog toch vloog daar mijn lief onder haar chocoladen kop boven rood haar poten vonkte wit als pas gepoetst zilverend het verenkleed dat naar voedsel vissend in de zilte vismarkt dook als een vlokje sneeuw door zonnestraal verdreven schoot lomp een botterik met lood uit zijn geweer niet alleen mijn sier aan…

View On WordPress

[peterpauldoodkorte]

aalscholver

zompig waren de hectaren zomers groen en winters kaal waar stads de mensen lonkend rij aan rij nu huizen staan ooit daar lag zijn kolonie waar in bronsgroen vederpak kruiend op de wind gericht hij zijn gedachten droogde kronend zilverig zijn manen kon hij genieten van zijn vangst die uit rijk toen het water nog zijn gehaakte snavel viste nu met wijd gespreid de vleugels droogt de wind zijn tranen…

View On WordPress

[peterpauldoodkorte]

hond

van nature ben ik niet zegt de wetenschap aanhankelijk lief en sociaal door de eeuwen heen in het script van mijn dna zijn er fouten geschreven niet meer of minder is het aangeboren een beperking aldus zeggen de geleerden een foutje in het systeem die aan baasje en bazin trouw zich verbinden laat een open gezicht denk ik met een zonnig humeur als je dat fokken kunt allemachtig en warempel waarom…

View On WordPress

[peterpauldoodkorte]

olifant

zoals mensen paadjes maken nam ook de olifant de kortste weg toen wild als varkens hij zag komen op ivoren jacht een mensentroep niets ontziend de massa vluchtend met daarin kostbaar opgebaard het porselein dat werd gespaard plette hij de kast tot gruizelement alsof hij zich excuseren wilde nog trompetterde hij luid voor beleefdheid heb ik ze niet mijn poten die zijn om te gaan dan zijn vale oren…

View On WordPress

[peterpauldoodkorte]

kat

hooghartig als een gigolo langs benen strijkend verleidt hij kopjes gevend laatdunkend het voetvolk zijn stokpaard rijdend tot aandachtig kroelen

eens de schoot veroverd nestelt baarden likkend hij tevreden snorrend zolang het hem bevalt hautain vertrekkend weer omdat het hem verveelt

de mens verwijtend kijkend met donker felle ogen poetst hij uren nog daarna tot glimmend weer zijn vacht alsof…

View On WordPress