Verloren
Soms wil je praten. Praten over alles wat je dwars zit, of gewoon even je verhaal kwijt. Maar soms zijn er geen mensen om daar mee over te praten. Zoals nu. Misschien laat ik het een keer lezen, aan iemand, als ik er klaar voor ben. Wanneer dat is, weet ik nog niet. Het is ook wat makkelijker om te vertellen zo, het is minder persoonlijk. Het is puur ik, mijn gedachten en het toetsenbord. Dus voor nu doe ik het zo, en daar doen we het maar even mee.
Laten we maar gewoon bij het begin beginnen. Een tijdlijn, van mij en mijn problemen. Alles op een rijtje, dat vind ik fijn.
Het begint bij mijn 13e. Ik ben altijd al bezig geweest met het perfectionisme en het streven naar perfectie. Dit kwam misschien niet altijd naar voren in mijn cijfers op de middelbare school, waardoor er voor buitenstaanders niet veel aan de hand leek te zijn. Maar in mijn hoofd zat het anders (eigenlijk nog steeds). Het begon allemaal toen ik een Frans toets moest leren, 1 van mijn slechtste vakken. Het lukte niet, ik kon er niet tegen. Ik zag mezelf als een mislukking. Ik kreeg de woorden maar niet in mijn hoofd, dus ik moest gestraft worden. Met een schaar sneed ik in mijn huid, dit was de eerste keer dat ik mezelf verwondde. Het stelde niet veel voor, maar het idee van zelfbeschadiging kwam voor het eerst in mijn hoofd. Later bleek dit het begin van een verslaving te zijn.
Na deze gebeurtenis ging ik verder met leren, goed mijn best doen op school, perfect zijn, goed presteren. Dat is iets wat dan ook altijd in mijn hoofd vast staat. Het was (eigenlijk is) mijn doel in het leven: perfectionisme. Inmiddels kwam dit perfectionisme niet alleen meer terug op school. Perfectionisme moest ontstaan op alle gebieden: gedrag, uiterlijk, relaties etc. Maar zodra ik met een perfectionistische kijk naar deze dingen ging kijken, zag ik al snel alle mislukkingen. Dit zorgde dan ook voor een slecht zelfbeeld en anorexia, want ik vond mezelf te dik en veelste lelijk. Daarnaast kwam het idee ‘ik ben niet belangrijk, maar iedereen om me heen wel’ in mijn hoofd geslopen. Dit idee komt denk ik ook van het perfectionisme vandaan, want mijn allergrootste doel werd ‘iedereen om mij heen moet gelukkig zijn, alles moet perfect voor ze zijn.’ Hoe ik me voelde zou niet uitmaken, als zij maar blij waren. Dit zorgde ervoor dat ik niks vertelde over wat er ondertussen allemaal aan de hand was met mij. Controle en het streven naar perfectie namen mij over, wat naast anorexia resulteerde in een paniekstoornis en depressie, Ondertussen deed ik ook nog steeds aan zelfbeschadiging als straf voor mijn falen in het perfectionisme.
Deze jaren van depressie, anorexia en een paniekstoornis waren echt een hel voor mij. Ik moest overleven. Ik had geen leven meer, ik vond niks meer leuk. Het enige wat ik nog deed was stressen over school, mijn prestaties en mijn problemen verborgen houden. Je kunt nu wel begrijpen dat niemand dit volhoudt, en ik dus ook niet. Op een dag, ergens in de herfst van 2012 denk ik, vond ik het dan ook genoeg geweest. Ik pakte een groot keukenmes, en dacht: nu is het over. Maar mijn pap en mam vonden mij al snel. Misschien durfde ik het stiekem ook niet diep genoeg te doen. Vanaf dit punt verandert er echter wel veel in mijn leven. Mijn ouders wisten nu alles en er werd een versneld proces bij een psycholoog in gang gezet, daarnaast was er sprake van opname in een kliniek. Maar ik was eigenwijs, want als ik daar aan toe gaf, gaf ik toe aan mijn eigen falen en verloor ik controle. Dus ik deed het niet. Toch zag ik (met hulp) in dat het zo niet verder kon. Daarom ging ik elke week naar een psycholoog (die ik echt niet mocht) om mij te helpen. Later bleek dat ik hier niet veel aan had, en ik het alsnog allemaal zelf moest op te lossen.
In 2013 ontmoette ik een jongen die mij wilde helpen. Hij had veel geduld en zou uren naast me liggen, zonder dat ik iets zou zeggen. Ik wist dat er iemand voor me was en van me hield, en dat was alles wat ik op dat moment nodig had. Alhoewel het niet altijd even goed ging tussen ons, was hij er uiteindelijk altijd voor mij, en hielp hij mij weer wat gelukkiger worden. Ook mijn ouders deden erg hun best. Ik zelf ook. Mijn zelfbeeld en perfectionisme bleven echter wel een probleem. Maar ik had in ieder geval weer redenen om uit bed te komen. Dus ik zette mijn leven voort en probeerde het er het beste van te maken, mijn problemen diep en ver weg verstopt.
Nu zijn we beland in 2015. Na veel zwoegen, up’s and down’s, gaat het weer best goed met mij. Alhoewel ik hierbij wel moet zeggen dat de stress en spanning door school in combinatie met mijn perfectionisme nooit weg ging, ook problemen met mijn zelfbeeld bleven altijd bestaan. Het was een gedeelte van mij geworden, waar ik mee probeerde te leven. In februari werd ik echter ziek, een griepje, dacht ik. Maar na 2 weken lag ik nog steeds ziek in bed, en kostte de trap oplopen nog steeds teveel energie. Verschillende dokter bezoeken verder, wisten we nog steeds niks. Ondertussen ging ik 3 uur per dag naar school en sliep ik voor de rest de hele dag. Deze gebeurtenis was voor mijn perfectionisme natuurlijk een ramp, omdat het streven hiernaar onmogelijk werd. In deze periode zag ik het leven niet meer zitten. Ik voelde me geen levend persoon meer, ik was puur aan het overleven. Ik kon bijna niks meer en had daarom ook moeite met inzien dat het leven leuk kan zijn, want ikzelf kon niks leuks meer doen. 2 maanden en nog heel wat ziekenhuis en dokter bezoeken later, krijg ik de diagnose CVS, chronisch vermoeidheidssyndroom. Ja hoe kom ik daar dan aan? Dat weten ze ook niet. Gaat dat nog over? Dat weten ze ook niet. Eigenlijk weten ze helemaal niks over deze ziekte. En dit is wat het allemaal nog 100x vervelender maakt(e). Gepaste hulp kon ik niet vinden. Ik ging naar een fysiotherapeut voor ademhalingsoefeningen om te ontspannen, maar daar bleef het dan ook bij. Toch haalde ik op een onmogelijke wijze mijn schooljaar (zomer 2015). Ondanks het feit dat ik een half jaar bijna niet op school was geweest en iedereen wilde dat ik het schooljaar opnieuw deed. Door mijn perfectionisme was ik vastberaden om mijn VWO af te maken. In de vakantie besloot ik daarom heel veel te rusten. Dit deed mij wel goed. Met nieuwe moed ging ik het zesde jaar van de middelbare in, het examenjaar. Al snel kwam ik erachter dat mijn problemen weer langzaam terug kwamen. De spanning, stress, vermoeidheid en de daarbij komende negatieve gedachtes zorgden ervoor dat het elke dag weer een strijd tegen mijn lichaam en verstand werd. Maar ik en mijn perfectionisme waren ervan verzekerd dat ik mijn diploma moest halen, want ik was nu al zo ver gekomen. Ik wilde niet opgeven. Met heel veel zwoegen, en ook flink wat stress en breekmomenten, heb ik mijn diploma toch gehaald. Ik weet nog steeds niet precies hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. Toch ben ik nu een trotste bezitter van het VWO diploma.
Nu werd mij echter verteld, op de dag van mijn laatste examen, dat mijn ouders gingen scheiden, omdat mijn vader al 2 jaar vreemd ging. Dit was een enorme klap voor mij. Opeens werd veel duidelijk, mijn vader loog al 2 jaar tegen ons, en ik voelde me bedrogen. Zoiets had ik nooit verwacht van hem. De steun die ik van mijn ouders (vooral mijn vader) kreeg in slechte tijden viel nu voor mijn gevoel weg. Papa verhuisde, mama werd ongelukkig. Vanaf nu had ik het idee dat ik nooit meer met mijn problemen bij ze kon komen, omdat papa nu ergens anders woonde en teveel bezig was met zijn nieuwe vrouw, en mama het al moeilijk genoeg had. Hierdoor werd deze situatie voor mij ook alleen maar moeilijker. Vanaf nu probeerde ik zelf mijn problemen op te lossen. Ik zou er zelf voor gaan zorgen dat alles goed ging komen. Het is nu zomer 2016. Het begin van een nieuw leven, dacht ik.
Ook deze zomer besluit ik goed uit te rusten. Ik ga op vakantie met mijn vriend en op vakantie met mijn vriendinnen. Ik probeer de dagen te vullen met dingen die ik leuk vind. Dit bleek echter moeilijker dan ik dacht, doordat mijn leven overgenomen werd door ziekte, perfectionisme, etc. Ik had nooit de kans gekregen om een hobby te ontwikkelen. Ik weet niet eens wat ik oprecht leuk vind om te doen. Daardoor werd de vakantie eenzamer en saaier dan verwacht, maar ik was in ieder geval uitgerust. Eind augustus verhuis ik, naar mijn vriend, naar de andere kant van Nederland. Ik kon geen kamer vinden in Utrecht, dus dit was de beste optie. Met veel goede moed begon ik aan mijn nieuwe leven. Toch gebeurde er wat alle andere jaren ook gebeurde. Ik kreeg weer snel last van mijn problemen, die met de dag erger werden. Eind november besloot ik daarom te stoppen met mijn studie. De gedachte om te stoppen ontstond eigenlijk al de eerste dag van mijn studie. Ik weet niet goed waarom, maar ik had het idee dat ik op een plaats was waar ik niet hoorde. Ik denk dat het ermee te maken had, dat ik voelde dat ik er niet klaar voor was. Ik was bang dat ik weer dezelfde problemen ging krijgen, en dat bleek ook zo te zijn. Inmiddels kende ik mijzelf en de patronen in mijn leven al aardig goed. In december verhuisde ik weer terug naar mijn oude huis, naar mijn moeder en broertje. Hiermee zijn we terug bij af. Vanaf dit punt zijn we klaar met het verleden van mijn tijdlijn. Dat is nu in ieder geval opgeschreven. Van me afgeschreven. Weg uit mijn hoofd, mijn chaotische gedachten.
Nu zijn we in het nu beland. Wat nu? Ik woon weer thuis en ik heb toegegeven aan mijn problemen. Het voelt alsof ik weer in een diep dal ben beland. Mijn perfectionisme zegt me dat ik niet mag falen, maar met deze situatie heb ik het gevoel dat ik dat wel heb gedaan. Ik heb gefaald. Het is mislukt. Ik ben mislukt. Mijn problemen zijn te groot om genegeerd te worden. Ik vind het moeilijk om dit te beseffen en te accepteren. Het voelt alsof ik niet meer sterk genoeg ben en daar heb ik erg veel moeite mee. Hierdoor wordt mijn slechte zelfbeeld ook weer meer gevoed. Ik ben te zwak, en ik haat zwakte. Zwakte is een teken van controle verliezen en daar kan ik niet tegen.
Deze negatieve gevoelens zorgen er ook voor dat het met de dag slechter gaat. Nu ik ben gestopt met mijn studie en dus heb toegegeven aan mijn problemen, voelt het alsof mijn problemen mij nu langzaam aan steeds meer overnemen. Ik geef toe, ik geef toe aan alles wat ik zo lang probeerde weg te stoppen, te verbergen, te negeren. Mijn depressie wordt erger, ik neig weer naar afvallen, mijn vermoeidheid wordt steeds erger. Ik weet nu dat ik niet verder kan, niet op deze manier. Ik streef naar een gelukkig leven, een perfect leven, maar dit dal heeft me laten realiseren dat een gelukkig leven begint bij het oplossen van mijn problemen. Mijn problemen die ik al vanaf mijn 13e heb en waar ik steeds voor wegloop. Ik denk dat het op dit moment juist belangrijk is om te falen, te zakken naar het dieptepunt, zodat het vanaf dit punt alleen maar beter kan worden. Maar dan komen de vragen. Waar begin ik? Wat moet ik doen? Wat helpt? En misschien wel de moeilijkste vraag: Wie ben ik? Ik ken mezelf alleen met de problemen die ik al zo lang heb, de problemen die mij altijd op een manier hebben aangetast. Problemen die ervoor hebben gezorgd dat ik nooit echt mezelf kon zijn. Ik weet gewoon niet meer wie ik ben en wat ik wil, waar ik van houd, wat ik graag doe. En dit zijn juist de dingen die bepalen hoe ik verder kan gaan in het leven. Dus ik loop vast. Ik voel me verloren. Ik voel me zo verloren.
Ik voel me opnieuw een klein meisje. Een meisje dat liefde nodig heeft, hulp, een hand om vast te houden. Ik heb steun nodig. Dit is mijn roep om hulp. Ik kan het niet meer. Ik wil het niet meer. Laat alles ophouden. Ik wil weg, weg ver van hier, weg van mijn problemen. Alsjeblieft. Ik ben zo alleen.
En dit, dit is mijn tijdlijn tot nu toe. Laat de toekomst alsjeblieft wat beters brengen.
Femke
Opmerking 1: Ik heb in dit stuk nog veel dingen weggelaten. Zo heb ik nog meer problemen naast mijn perfectionisme die het dagelijkse leven beïnvloeden. Ik kan niet omgaan met nieuwe situaties, ik wil controle hebben over situaties, en paniekeer als dat niet lukt. Daarnaast heb ik veel bevestiging nodig, bevestiging dat ik iemand niet lastig val, dat ik geen mislukkeling ben, etc. Ook heb ik nog steeds veel moeite met de scheiding van mijn ouders en de gevolgen hiervan. Ik heb ook veel moeite met het einde van mijn relatie met de jongen die mij eerst zoveel hielp, maar mij nu bijna alleen maar kritiek en onbegrip gaf. Maar ik moet opmerken, er zijn ook positieve dingen, zoals mijn vriendinnen die mij vaak steunden wanneer ik het nodig had (op school). Dit zijn allemaal belangrijke dingen, maar maken dit verhaal voor nu even te lang. Misschien vertel ik er nog wel een andere keer uitgebreid over. Als ik wil. Als iemand er überhaupt iets om geeft.
Opmerking 2: Help, ik vind het eng om dit te posten. Voor degene die dit leest en mij kent, ga alsjeblieft voorzichtig met deze informatie om. Dit is wie ik ben, dit is mijn grootste geheim.