#daniel sikora

[dansiko]

Gupta's hel • India

Het verkeer in New Delhi valt moeilijk te omschrijven, omdat er geen woord is dat evenveel lawaai, stank en stress kan uitdrukken als dat kluwen chaos waar ik nu in verzeild ben geraakt.

Het is dan ook onvermijdelijk dat een vers aangekomen reiziger hulp moet zoeken bij de elementen die deel uitmaken van de chaos. Je zou denken: de politie! Helaas, zij structureren de chaos enigszins, maar ze kennen of controleren ze niet. Om vooruit te geraken in deze kolkende gasuitbrakende brij van motors, karren, bussen, trucks en fietsen moet je deel worden van dat leven. Te voet is een optie, maar zoals in de jungle geldt ook hier het recht van de sterkste: eten of gegeten worden. Wijselijker is het om te parasiteren op een oerwoudbeest en zo een weg te slaan doorheen de gevaren. Mijn oerwoudbeest heet Gupta, een riksja-rijder.

Om en bij de 60 jaar, draagt Gupta een vuile flodderbroek, schamel hemdje en een zwarte wollen muts die meer een punt- dan bivakmuts is. Gupta is een vrolijke kerel: van vertrek tot aankomst siert een brede glimlach zijn uitgemergeld en rimpelig gezicht en drijven zijn ogen glinsterend in zijn kassen. Ik leer Gupta kennen als ik om 21u een taxi nodig heb naar het marginaalste treinstation in Noord-Delhi. Daar vertrek ik met de nachttrein naar Bikaner. Ik moet niet lang nadenken waarom er in de autoriksja zulke stevige palen het dak ondersteunen. Een plotse bocht van 180° bewijst het nut van wat voor 20 minuten mijn houvast wordt, een houvast aan mijn leven. Gupta heeft vrolijk het stuur volle gas omgedraaid en we rijden nu, tegen het verkeer in, naar het station. Ze rijden hier bovendien links, wat het er voor de Europese mens niet overzichtelijker op maakt. Naderende koplampen schieten rakelings langs ons heen en ik waan me in Startrek Enterprise die zich op Warp 2 snelheid een weg baant langs vijandelijke ruimteschepen en sterrenstelsels. Een vlot ontweken heilige koe brengt me terug uit sciencefictionland en na wat professioneel bochtenwerk rijden we weer in dezelfde richting als de rest van ons baanvak. Mijn hart klopt nog.

Indiërs halen het maximum haalbare uit elke situatie, dus waarom zouden ze zich beperken tot twee auto’s op een tweebaansvak? Verloren ruimte! Daarom staan we al een 10 minuten aan te schuiven in een file, vijf rijen dik, van stootkarren, Mercedessen, autoriksja’s en trucks. Maar dat laat Gupta niet aan zijn hart komen. Op het ogenblik dat een naburig voertuig zich verroert, schiet Gupta met een ratelende motor tussen hen in en ontketent een symfonische explosie van getuut en geschetter. Gupta glimlacht. Als het verkeer langzaam op gang komt, trapt hij op de staart van zijn racemachine en slalomt tussen de trucks en bussen door. Ik zie hem kijken naar een plekje aan onze rechterkant en mijn gezond verstand zegt: te weinig plaats en te weinig tijd. Ik zie het lichtschijnsel van de achterliggende auto al groter worden. Wanneer ik onze riksja dan een ruk naar rechts voel maken, verlies ik alle controle, laat mijn levensbeschermende palen los en roep met uitgespreide armen ‘NO GUPTA NOOO!’

Als ik even later mijn hoofd van onder mijn handen haal zie ik Gupta in het spiegeltje zijn hoofd naar rechts draaien, spuwt eens straal rood vocht de straat op en met de blik terug op de weg blijft hij onverstoorbaar verder glimlachen. Gupta is zen. Want Gupta kauwt op drugs. Ik slinger in de riksja van hoek tot hoek en Gupta botst naar links, vliegt naar rechts, wurmt, glijdt, hort, stoot, duwt en draait zich een weg door de stroom. En dan begrijp ik het, dan pas zie ik wat voor een man er aan het stuur zit van dit goddelijk voertuig. Gupta heeft het Verkeersnirwana bereikt: hij schikt zich niet naar de stroom, maar de stroom schikt zich naar Gupta.

Trillend reken ik de 100 roepies af en blijf nog even kijken hoe Gupta zijn plaats afdwingt in de verkeersstroom. Nu weet ik het zeker: Gupta is Boeddha.

[dansiko]

Zeeman

Ik ontmoette Thierry op een maandagmiddag in het wassalon aan de KVS. Een kop kleiner dan mij, sjofele aanblik door zijn uitgetergelde gezicht, crappy leesbril en joggingbroek met opengeritste broekspijpen waaronder hij zonder sokken in sandalen door het wassalon slenterde. Ik zag hem voortdurend op zijn gsm kijken, bellen, berichten typen zonder ooit het hoofd omhoog te heffen om te zien wat er zich verder in het wassalon afspeelde. Terwijl ik mijn was plooide zoals 100 keer ervoor, kwam hij naast mij staan en begon uit te leggen wat de beste manier is om was te plooien en in een zak mee te dragen. Hij was namelijk zeeman, en enkel zeemannen plooiden hun was op de manier waarop hij vervolgens uitlegde: 'Je moet je kleren en lakens plooien totdat ze in een makkelijk klein formaat liggen, en daarna oprollen. Zo bespaar je plaats en krijg je geen kreuken of plooien als je ze dan uitpakt als je ze nodig hebt.' Ik bedankte hem en probeerde meteen zijn techniek uit, onder zijn toeziend oog, terwijl hij wat heen en weer schuifelde op zijn sandalen, een blik wierp op zijn immer trillende gsm, en dan weer aandachtig mijn handelingen bekeek. 'Ik zie dat je rookt' zei hij en wees me op het pakje tabak dat half uit mijn jaszak bengelde. 'Wil je een sigaret?' 'Nee, merci, ik rol alleen'. 'Ja', zei hij, dat deed ik vroeger ook. Ik zag pas bij een tweede ontmoeting met hem twee weken later waarom hij was overgeschakeld op filters. Hij vertelde me dat hij in Brussel is gekluisterd door de pandemie, want hij had een mooi zeilschip 'mijn thuis', zei hij, maar het was hem verboden om uit te varen. Maar ook pas die tweede keer hoorde ik dat dat niet de echte reden was dat hij in Brussel bleef.

Twee weken later, opnieuw op de middag, zag ik hem zitten met zijn lege trekkersrugzak, voorovergebogen over zijn gsm, in sandalen en joggingbroek, zijn gezicht nog meer uitgemergeld en met gehavend kapsel. Hij zag me niet passeren, want ja, de gsm was het centrum van zijn aandacht. 'Die verplichte vakantie doet hem geen goed' dacht ik. Hoewel hij de vorige keer alleraardigst was en zich niet verder moeide met mijn geplooi, hield ik me toch maar bij mijn was en zou pas iets zeggen als we oogcontact maakten. Blijkbaar hadden we dezelfde routine en dagindeling, want toen ik mijn was uit de droogkast haalde stond hij aan de andere kant van de dubbele tafel, gsm in de aanslag, zijn wasgoed te plooien. 'Het werkt goed eh?' zei hij terwijl hij in een draaiend gebaar met zijn handen het rollen demonstreerde. 'Jazeker' zei ik achter mijn mondmasker, 'ik doe het nu altijd zo, bedankt!'. 'Alleen zeemannen plooien hun was zo', herhaalde hij nog eens. Aan de rechterkant van zijn broek hing een goudkleurige musketon die regelmatig tegen de tafel kletste en telkens een metalige tik gaf met elk stuk wasgoed dat hij uit de wasmand-op-wieltjes nam. 'Nog niet opnieuw op zee?' vroeg ik hem om het begonnen koetjes en kalfjes gesprek wat leven in te blazen. 'Nee', zei hij, 'het assisenproces loopt nog 2 maanden. Ik heb mijn vrouw en kinderen al 4 maanden niet gezien'. Oh, dat was nieuw. Een zeeman in een assisenproces, dat is een heel andere context opeens. Hij liet me een foto zien van zijn huis in Noorwegen: een luchtfoto van een klein eiland omringd met rotsen, wat schaarse bebossing, en aan het uiteinde een pittoresk wit huisje met helrood dak. 'Er zijn geen wegen naartoe' lachte hij. 'Niemand gelooft me als ik dat vertel, maar er zijn geen wegen'. 'Dus enkel per boot?' , vroeg ik. 'Ja, enkel per boot'. Een telefoongesprek onderbrak ons, en ik plooide en rolde zeemansgewijs verder aan mijn hemden, beddenlakens en de enige twee broeken die mij na de coronakilo's nog pasten. Ik duwde alles met een stevige duw naar beneden, keek in mijn ooghoeken naar die gestrande zeeman tegenover mij, en murwde als laatste nog mijn wasmiddel en wasverzachter in de te kleine IKEA waszak die ik had gekocht sinds mijn laatste verhuis.

Net op het moment dat ik goeiendag en tot ziens wilde knikken, zei hij: 'neem beter een rugzak, dat is makkelijker om te dragen en verdeelt het gewicht beter'. 'Ah, goede tip, dat doe ik de volgende keer zeker' zei ik. Ondertussen stond hij ook klaar om te vertrekken, en we slenterden samen naar de deur. 'Sigaret?' vroeg hij, terwijl ik in zijn verweerde hand twee sigaretten zag steken. 'Ja, merci' zei ik meteen, me wat schuldig voelend dat ik die de vorige keer had geweigerd. We wandelden naar buiten en installeerden ons naast de deur. Ik grabbelde mijn aansteker uit mijn jaszak die gebruiksklaar in de aanslag lag. 'Hoe heb je dat huis gevonden?' vroeg ik. 'Dat is van mijn grootouders geweest, ik ben oorspronkelijk van Noorwegen. Het is midden in de fjorden gelegen, voor de beschutting tegen de arctische koude. Het water gaat er zo snel, wacht, stel je voor, je hebt een stuk materiaal van vijf kilo dat in het water ligt, dat gaat zo snel in de stroming' en met een snelle zwaai stuwde hij het denkbeeldig materiaal tussen zijn handen van links naar rechts. 'Dat is heel snel' antwoordde ik. 'Ja', zei hij, 'het is veilig omdat door de snelle stroming het ijs niet kan vormen, zodat de beren het eiland niet kunnen bereiken. Die zijn op zoek naar voedsel en eten tijdens de winter gemakkelijk een mens op. 'Amai', zei ik, 'dat is een andere wereld'. 'Maar ook handig', ging hij verder. 'Als je wil vissen moet je enkel een net in het water hangen: de vissen kunnen niet ontkomen en in een mum van tijd heb je een grote vangst'.

'Die assisenzaak sleept serieus aan' zei hij terwijl hij zijn eerste trek uitblies. Ik volgde de hand met de sigaret, en zag hoe die trillend van zijn mond naar heuphoogte zakte. Nog steeds trillend. 'Ah', dacht ik, 'vandaar dat hij niet meer rolt'. 'Het is niet makkelijk,' ging hij voort.

'Het is niet makkelijk' herhaalde hij. Ik inhaleerde en trok mijn wenkbrauwen omhoog. 'Ik ben eigenlijk patholoog van beroep, voordat ik op zee ging, maar ben ermee gestopt.' Ah ok, bijzonder, dacht ik. ' Een paar jaar geleden heb ik mijn twee 3-jarige dochters verloren. Ze hebben ze gevonden, aan stukken gesneden in een vuilniszak in een villa in St-Pieters-Woluwe. Ik moest naar het bureau komen om mijn dochters te identificeren. 'Laat zijn, Thierry', zeiden ze, 'het is te zwaar', maar ik ben getraind in dode lichamen zien. Het was verschrikkelijk. Ze hadden de wangen opengesneden, de ogen ingedrukt, onthoofd. Ik ben gaan kijken, misschien tegen beter weten in. De smeerlappen hadden er plezier aan beleefd, want er was sperma teruggevonden'. 'Oh, dat is heftig' mompelde ik, volledig aangeslagen door deze wending in zijn verhaal. 'Ik heb heel erge dingen gezien, omdat ik als patholoog op het veld werkte. Niet in het ziekenhuis, waar alles redelijk proper is als het aankomt, maar als eerste, op de plaats zelf. Wat mensen elkaar aandoen... Mijn vrouw kan al 8 jaar niet slapen, ze wordt trillend wakker en gaat trillend slapen.' 'Dat geloof ik', zei ik en zocht ondertussen naar woorden die in zo een gesprek gepast waren. Ik vond ze niet. 'Maar ik blijf hier', ging hij verder, 'ook al bedreigen ze me op straat om ermee op te houden. Zie je die musketon?' Ik knikte. 'Ze laten me met rust als ze dit aan mijn broek zien hangen.' Hij draaide de beveiliging los en schoof zijn vingers door de musketon zodat de lange zijde over al de vingers van zijn gebalde vuist liep. 'Dit is een legering van titanium en aluminium. Als je hiermee iemand in zijn gezicht slaat, zijn arm, zijn been, dat is gegarandeerd gebroken. En het is legaal.' Zijn hand trilde niet meer als hij mij de witgespannen vuist liet zien. Politie en dieven houden afstand als ze dit zien'. Ik keek afwisselend naar zijn ogen en naar de vuist, tot hij opnieuw het ding aan zijn broekgesp vastmaakte. 'Het is dus ook nog eens gevaarlijk om hier in Brussel vast te zitten' stamelde ik. 'Ja', zei hij. Ik mag ook geen levende mensen behandelen. Ik ben dokter, maar alleen voor dode personen. Ah, Mijn vrouw belt me , tot de volgende keer'. Hij gooide de peuk in de goot, nam snel zijn gsm uit zijn broekzak en wandelde weg. 

[dansiko]

Opgaan in sanseveria's

Vier jaar geleden verhuisde ik van de provincie naar de grootstad met als kostbaarste bezit, wat mijn tante 'uw uitzet' zou noemen. Mijn hele hebben en houden paste binnen vier Toyota Yaris ritjes heen en weer, en daar was de kous mee af. Wat ik niet meenam waren mijn voormalig lief, mijn huis natuurlijk en mijn job. Nieuwe stad, nieuwe single, nieuw huis. Opnieuw opnieuw opnieuw. Ondertussen weet ik dat wat ik een thuis zou noemen niet bestaat. Ik vertoef in een permanente staat van tijdelijkheid. 'Net zoals kwik, zich aan niets hechtend, maar alles aanrakend'. Ik las dat ooit als tiener in een boeddhistisch boekje, en het resoneerde toen al met mijn idee over vriendschap en familie. Dat neemt niet weg dat ik met opflakkeringen in die tijdelijkheid thuis wil zijn, zonder nadenken wil weten dat ik op die plek, op eender moment, me op mijn gemak zal voelen. Niet hoeven uitvissen hoe ik reageer op ne mens -attent zijn heet dat, denk ik- of zoals mijn tante zou zeggen: 'u gedragen'. Gewoon deel zijn mijn buurt. Opgaan in de sanseveria's. Die vertrouwdheid.

Ik zou graag het gevoel van thuis zijn in de rekken zien staan van de Delhaize. Dat flikkerde ik dan samen met het blikje gemoedsrust en potje inspiratie in mijn winkelmandje, naast de bananen en smeerpaté. Maar alle gevoel heeft een beperkte houdbaarheid, en een pakje thuiselijkheid vervalt blijkbaar na drie jaar. En dat geldt ook voor een lief, een job, een stad.

Voor wie zich ergens thuisvoelt moet de ervaring van een brood gaan kopen drastisch verschillend zijn. De ogen van zo'n chiller-wandelaar weten welke waterval van beelden ze kunnen verwachten, op een zapige zondag, op weg naar de bakker. De plensbui van kleur, geur en dorpschoreografie blijft onopgemerkt, en is voor het relaxte brein eerder een warm bad van vertrouwdheid, een goeiendag van oude buren. De achteloze broodheld moet geen voetpaden van ver en dichtbij inspecteren, of die dubieuze stoeptegel, waarop hij in een fractieseconde zijn voet zet, geen belofte is van een verzwikking met 2 jaar zeurende kniepijn bij mist en nachtvorst. De kleuren van de winkelstraat zijn hem bekend als het groen-oranje-rood van het verkeerslicht verderop. Het ritme van de huizenrij is kinderwijsjes voorspelbaar: breed hoog smal hoog, tuintje tuintje put. Hij kent de geluiden om de hoek, na drie passen links blaft de oude tekkel van achter het vuilig gordijntje net zolang tot de hij de sleutelmaker is gepasseerd.

Er is een atlas van huiselijkheid in ons lijf getatoeëerd, met inbegrip van elke scheve tegel in het overwoekerd trottoir, het houten kraken van het poortje naar de tuin die in de zomer, na een regenbui, rond 20u30, naar die vakantiekus in Cyprus ruikt. De verwachting dat de straat naar links draait en dat nooit naar rechts zal doen. Weten dat de slagerssnor altijd zal krullen als zijn chipolatas rechtsonder in de toog, de scheetgeur zekerheid in de lift. Hij vertrouwt met onvoorwaardelijke zekerheid dat alles zal zijn zoals het er altijd al bijlag, met een détour hier en daar, maar au fond komt alles goed. De geruststelling van een buitenwereld die je toewuift, zwaaiende ouders in een foto, glimlachend in de deuropening.

Ik ken de kadans van de kinderkopjes in het steegje verderop. Ik weet waar het onkruid ieder jaar tevoorschijn spruit en waar de druppels van de telefoonkabels zullen vallen in mijn nek, de hoek van het hotel van waarachter passanten met volle gezicht tegen je aan zullen lopen als je niet langzaam zou vertragen en behoedzaam afstand nam van de hoekgevel. En toch...

Ik heb geen huiselijk gevoel in de wereld. Alles flitst voorbij, schiet langs mijn oren en morrelt onder mijn voeten, ook al neem ik deze route elke dag opnieuw. Ik ben verloren in een wereld die constant klopt, draait en trilt, en die met dezelfde intensiteit mijn leven binnenknalt als stapte ik elke ochtend uit bed, recht in een Arabische souk. Mensen blijven onvoorspelbaar, onhuiselijk en onvertrouwd. Als de stad, die ik ken, TL-buisgewijs blijft flikkeren, als ik in gesprekken een paling met woorden wil vangen, als het gebabbel wappert in winden uit zes richtingen.

Daarom knabbel ik mijn onzekerheid weg met hapjes op feestjes en steek ik al mijn handen uit evenveel mouwen om zinnig bezig te zijn met gesprekken te vermijden. Daarom schrijf ik op treinen. Want de geborgenheid van een afgemeten ruimte verleidt me, de voorspelbaarheid van uniforme zetelrijen windt me om haar vingers. Ik krijg slappe benen van een duidelijk traject binnen een vooropgestelde tijd, laat me gewillig masseren door de kadans van parallelle sporen, en het hese zoemen van een airco streelt mijn brein tot rust, geeft zich over, op zijn rug, armen en benen wijd. Heil aan deze cocon die de kans op plotseling tot nul herleidt. En heil aan de constante flux van landschap, een chaos die voorspelbaar is, en vooral: één waarvan ik ben gescheiden door een treinraam.

Mijn tante zou zeggen: 'ge zijt een speciale'. Dat is waar, tante, ik ben een pateeke. Want hoe meer we onszelf dubbel- en weer openvouwen, hoe duidelijker het wordt dat de origami die we zijn bijzonder is geplooid. En net dat plooien is mijn thuis en mijn bestemming.

[dansiko]

Aflevering 7 - De webben van Fernando

Het geschuifel en geploink van gitaarsnaren waren mij volledig ontgaan, als Fernando niet meteen daarna met een schreeuw van het Mispelboomblad was gesprongen, en pardoes terecht kwam op het woord 'abrupt' van mijn open boek. Hij schuifelde verward tussen de tweede en derde alinea en draaide wat rond tussen 'zei hij' en 'liep weg' voordat hij mijn verbaasde hoofd opmerkte dat nu aandachtig boven hem zweefde, zich afvragend wat een spin plotsklaps in de verhaallijn kwam zoeken.

'Buenas tardes' mompelde hij. 'Ola' flapte ik eruit, wat meteen mijn verbazing en enige Spaans samenvatte. 'Desculpe dat ik u stoor, señor, maar ik verloor de grip, tonto die ik ben.' 'No problemo', zei ik zalvend, 'u hebt geluk dat ik het niet dichtklapte van verrassing.' 'Dios mio, no,' grommelde hij rauwig van op het papier. Hij wreef twee poten over enkele ogen en viel daarbij met een zuchtje naar links. 'Genoeg problemas in mi vida, señor' krabbelde hij recht. 'Ik ben Thomas', zei ik. 'Ai, Thomas, encantado. Fernando'. En daarbij nam hij met een zwier zijn hoed van zijn hoofd, knikte, en ik weet niet hoe dat bij spinnen gaat, maar met de de uiteinden van zijn elegant gekrulde snor zoemde hij een deuntje. 'Zum dum dum'. Ik had blijkbaar nog veel te leren over onze harige broeders.

'Gezondheid', zei ik terwijl ik mijn thee nam. 'Op een leven zonder problemas, haha!' probeerde ik al toostend. 'Nooo Tomasso! Niet drinken por favor!' schreeuwde hij. Verbaasd hield ik mijn kopje als een ruimteschip boven Fernando en mijn boek, terwijl 'vergiftiging door Mexicaanse zwarte weduwe' in krantenkoppen door mijn hoofd schoot. 'Wat gebeurt er?' vroeg ik. 'Señor Tomasso, unas van mijn problemas is dat mijn guitarra ook naar beneden is gevallen, en wel in uw thee. 'Oh' stamdelde ik, in mijn kopje speurend naar drijvende gitaren. 'Es porque ik naar beneden wou komen maar mijn draad plakt no mas zoals het vroeger deed.' 'Oh' kuchte ik bijna, en zowaar, in de lindethee verzonken zag ik een gitaar liggen tussen de blokken verbrokkeld suiker, een muzikale schipbreuk. Voorzichtig - en onder de talrijke waakzame ogen van Fernando - doop ik mijn lepel de diepte in en hees voorzichtig het instrument naar de oppervlakte.

Tranen stroomden rijkelijk in dauwdruppels langs zijn harige snor. 'Muchas danku, ik heb al zoveel verloren, als ik de guitarra ook nog kwijt was, verloor ik mijn cabeza un dia.' Terwijl hij zijn ploinkinstrument ondersteboven en bijna binnenstebuiten keerde om de thee eruit te druppelen, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg hem vlakaf: 'Señor Fernando, excuseer mijn vraag, maar ik zie dat u geen 8 maar 6 poten hebt'. 'Ai Tomasso' zuchtte hij, 'Deze historia is niet alleen pijnlijk voor mijn cuerpo, maar ook voor mijn hart'. Hij had zich ondertussen gemakkelijk op de rand van de pagina gezet, enkele poten gekruist, de andere druk bezig met de gitaar droog te wrijven met de rand van zijn hoed. 'De segunda maand dat ik hier aankwam na mijn reis uit Mexico, leerde ik een chica kennen en mijn corazon ging boum!' En met een klap sloeg hij op zijn gitaar. 'Zij kwam met de bananen uit Ecuador en heette Mirasol. Zo guapa als een orchidee.' Hij leunde voorzichtig achterover en liet de gitaar drogen op zijn gekruiste poten. 'We waren zo gelukkig, Mirasol y yo, liefde op primera vista. Eerst hingen we rond in Antwerpen aan de haven - mis amigos hadden daar un bar - en Mirasol y yo speelden daar elke avond, cantaba met een stem van fluweel en ik tocaba la guitarra.' 'Dat klinkt als een sprookje' zei ik, terwijl ik nipte van mijn thee en checkte of ik geen ander instrument zou opsippen. 'We waren bijna famoso' lachte hij 'want todo el mundo kwam naar ons luisteren. Maar oh, bueno, niet voor lang.' Fernando staarde naar de bewolkte maan boven ons, en zijn zuchten vermengden zich met het geritsel van de Mispelboombladeren. 'Die chica was de dochter van een gran jefe in de tranporte de drogas. Cocaïna, dios mio. Het is een plaag. Oi Tomasso, spinnen en cocaina, dat is fatal.'

'Wat is er gebeurd?', vroeg ik, ondertussen op het randje van mijn stoel. 'Unos van de andere bende, Juan, Colombiano met een karakter de mierda, had zijn ojo laten vallen op mijn Mirasol. Bueno, una historia muy longa in het kort: die zei tegen haar jefe padre dat ze mij moest dumpen, of er zouden grande problemas komen in de distribucion van de drogas. 'Oh dear', zei ik. 'Si, si Tomasso. Entonces, op een avond staan twee hombres van haar padre in mijn keuken - ik was net bezig met de ajuinen en tomate te snijden - en vertelden dat het finito moest zijn tussen Mirasol en mij. En ik zie er misschien niet uit als een héroe, maar ik beloof u Tomasso, er stond geen meubel meer recht en ik brak van elke stoel minimo een poot. Die hombres hebben teruggevochten, maar ik was zo enfadado dat ze elk een oog kwijt zijn. 'Fernando, dat zou ik u niet geven, ge ziet er zo vreedzaam uit'. 'Ik weet het chico, maar op este momento... Maar als toen ik wist wat er zou gebeuren, ...'.

'Nadat we unos van de volgende avonden naar huis liepen van een fiesta in el bar, kwamen er twee hombres - ik denk dezelfde - van achter een sigarenttepakje en met twee movimientos die te snel waren voor mijn ojos, tsjaaak tsjaaak mijn twee poten, daar in de modder... Net zoals de stoelpoten in mijn cocina. ik voel de dolor nog altijd.' 'En wat met Mirasol?' 'Die chica hebben ze met rust gelaten, en de dagen erna heeft ze me verzorgd als een verpleegster professional. 'Ah ze is niet naar die Juan gegaan dan, goed zo', zei ik. 'No Tomasso, no met Juan. Mirasol en haar padre hebben tanto ruzie gemaakt en ze hebben een deal gemaakt met Juan bastardo. Ik vroeg haar 'Mirasol, guapa, ben je nog enamorada de mi nu ik maar 6 poten heb? Si, mi amor, zei ze altijd, ge zijt mi vida. 'Oh zo schoon', zuchtte ik, 'bijna zoals in de film.' 'Un film de terror, dios mio! Een maand later, ik was bijna recuperado en begon terug te spelen op mijn guitarra, is ze verdwenen.' 'Oh nee, Fernando! Vermoord?' 'No chico, mucho veel erger'. 'Alsof mijn situacion nog niet complicado genoeg was, de dolor van mijn poten, de stress van de maffia, ging ze ervandoor met een duizendpoot. Een ciempiés, de dios!'. 'Auw, dat is heel pijnlijk Fernando, sorry om dat te horen' Al die tiempo heeft ze tegen me gelogen, die mentirosa, webben gesponnen van leugens, verraad, uitvluchten. Ik ben zo verdrietig, sabes.' 'Dat kan ik geloven, Fernando'.

'Ik speel nog op mijn guitarra, maar ik ben geen Django Reinhardt, desafortunadamente, die poten perdidos kan ik niet compensar. Dus nu maak ik webben, en ik speel musica met de draden van mi web.' 'Waw Fernando' zei ik, 'je bent niet bij de pakken blijven zitten. Respect!' 'Si Tomasso, si, maar de musica die ik maak is altijd triste nu. De draden maken alleen maar triste klanken, ik denk omdat ik vol tristeza zit.' Daarna zaten we zeker 10 minuten lang voor ons uit te staren. Ik wist niet wat ik moest zeggen over het verraad van Mirasol, de pijn en eenzaamheid van Fernando, de trieste muziek van zijn web,... 'Daarom is mijn guitarra zo belangrijk!' riep hij opeens. Ze is het ultimo dat ik heb, een memoria aan die nachten, aan de musica. Maar ik moet gaan, mijn viaje gaat verder. Morgen vertrek ik de nuevo a Mexico. Tiempo om een nieuw hoofdstuk te beginnen, Dios mio.' Hij krabbelde recht, grabbelde zijn gitaar in een zwaai van het papier op zijn rug en maakte een diepe buiging. 'Adios Tomasso, muchas gracias voor het redden van mijn guitarra'. 'Zum dum dum'. 'Met veel plezier Fernando, ik wens je een goede reis'. 'Gracias, hasta luego'. En met een kleine sprong verdween hij van de pagina, de nacht in.

[dansiko]

Verstoppertje voor altijd

We speelden tikkertje op de lijnen. Omdat we niet konden voet- basket- of anderballen stonden we tegen de muur van de speelplaats geplakt, verzonnen tv-programma's en bouwden dammen in de goot. Wanneer de andere, echte kerels van onze klas besloten om een week enkel te voetballen, was het basketbalveld ons speelterrein. Dan staarden we wat naar de ringen, volgden de lijnen voet per voet, doelloos, en schuifelden dan afwisselend ter plaatse zonder bal aan onze basketloze voeten. Maar van het lijnen wandelen kwam lijnen lopen, lijven botsen, ruzie, duwen en dan de achtervolging. Hier moest orde komen. Afspraken maken. Geen gezichtsverlies lijden. En voila, de seuten bedachten een nieuw concept: tikkertje op de lijnen. De hoeken van het veld waren huis en op de lijnen lopen alsof je leven ervan afhing The floor is lava, anno 1988. Wie getikt was, werd een wandelende muur waarlangs je niet mocht passeren. Zo kon je iemand insluiten en werd het voor de tikker een stuk makkelijker om een prooi te vinden. Ik denk dat we het twee jaar hebben gespeeld, tot die keer dat we de laatste keer tikten en niet wisten dat het de laatste keer zou zijn.

Maar wanneer bouwden we het laatste kamp ook weer in het bos, voordat het op een dag volledig bleek gerooid? Of de laatste keer zwemmen in de vijver in de zomer met mijn beste vriend? Wanneer speelden we voor de laatste keer met LEGO aan de keukentafel? Hoe liepen we de laatste keer de schoolpoort uit om elkaar dan nooit meer terug te zien? Dat waren belangrijke momenten, toch? Achteraf bekeken. Afscheid nemen was een regelmaat en duurde nooit lang. Het eten stond klaar, de papa's kwamen terug van het werk, de mama's riepen ons naar huis en het werd donker, en dat gebeurde elke dag opnieuw. Ik maak nu mijn eigen eten. Mijn vader is al lang op pensioen, mijn moeder roept niet meer om terug naar huis te komen en als het donker wordt ben ik nog steeds aan het werken.

Eén twee drie. Ik hoor echo's van stemmen en er zijn wazige fragmenten. Een troebel gevoel van vrolijkheid en spijt. Elke keer dat ik probeer een herinnering vast te pinnen, glippen die momenten onder oude kasten. Vier vijf zes. Hun getrippel sterft uit terwijl ik door spleten en kieren probeer te gluren. Zeven. Al die oude plaatsen en vrienden spelen allemaal verstoppertje, maar nu voor altijd. Acht negen tien. Wie niet weg is, is volwassen.

[demiand]

The boy behind the window

It was that kind of summer the sun always hid behind big grey clouds and the roads were wet of endless rain. If you were standing on the road that cut through the moist meadows, you could see the roof of a little house. It was built on a hill, far from the other villages. There was only one room, only one door and only one window and it had only one tenant.

The whole day, a boy stared out of the window, watching the raindrops slide from the top of the window to the very bottom of the glass, following them with his finger. He hardly left his bed, so it had become a kind of ritual, falling asleep while chasing raindrops. He then woke up with a cold hand, lying against the glass.

An old man paid him a visit every Friday. He took care of the fireplace and cooked for a whole week but they never talked. The boy couldn’t talk anymore. He had been silent for many years now, since the tragedy happened. Nobody in the village dared to speak about it and they left the boy alone.

The old man was the only one who could come close to him. When other people tried to have a chat, or bring him gifts, he started screaming and growling like a beast, heavily shaking his head. 'He's possessed' you could hear the women whisper when they came past the house. Children were told to make a big detour, for it was said that after dark, he wandered through the woods with a wheel in his hand, singing scary songs.

All of that was not true of course, and the old man got very angry if he heard the gossip on the market place. He liked the boy, and would give his life for him.

It all happened a long time ago, when the boy was just like the other boys and he could still speak...

Spring had made its entrance and the Easter holidays were about to start. When the school bell rang, a cloud of colourful skirts, school bags, trousers, socks and shawls rushed its way from the schoolyard and then vaporized into little groups, each going it's own direction home.

One little group followed the river to get to the village behind the hill. It was a lovely road with plenty of trees, flowers, bees and insects whirling away when they passed them on their bicycle. They used to play a game cycling home. The first one to reach the ferryboat would get some extra candy the next day. So they flew like eagles over the little country road, almost ending up in the bushes when taking a turn and scaring the hell out of the ducks that wanted to cross the street to take a relaxing dip into the water.

After an exciting trip, the whole group arrived at the ferry shouting, laughing and chattering. The ferryman knew that it was the last day of school, and for this occasion he had invited all the parents to pick up their children at the other side of the river. There would be a little party on the boat and the river shore. He had put some flowers on the side of his boat and colourful flags fluttered in the blue sky. It would have been a great party with the flags, the children and the parents, if not...

The children got on the boat, waving to their parents and singing songs. They waved back, smiling and shouting. And after a big horn blow, the ferryboat got off and started to head to the other side of the river. Everybody cheered and tried to come as close as possible to the 'captain' of the ship to hold the steering wheel for a while.

As the boat was in the middle of the river, a strange sound welled up behind the horizon. The sky was clear and blue with some lonely clouds, which looked like the apple tree blossoms on the riverbank. High in the big blue, seven little birds appeared, but their wings didn’t move. The parents noticed them at first and the cheering and chattering went silent. Everybody gazed in the same direction, away from the boat, up to the sky.

The sound grew angry now and it filled the whole landscape. Birds went silent, rabbits got into their holes and spiders left their web. The water was calm. Seven airplanes approached very rapidly and nervous parents started to scream and yell to the boat where there was still a little party going on.

“I’m holding the wheel, watch me! I can hold the wheel! Look how big it is!”

At that moment, three airplanes left the others and flew like scary birds over the river. The children noticed now and started to scream. Then it all happened very fast. Water exploded around the boat, things where falling from the sky. Black machines, flying over the river and coming back. Waves coming from everywhere. The sound of wood cracking. And then all of a sudden everything went quiet again and the water soothed.

Colourful little pieces of cloth floating in the river. Very near to the shore, a little boy was lying on a big wheel, holding to it as if his life would depend on it.

Shortly after that, parents started to look for their children, jumping in the water and cutting away some bushes to help the few survivors. The old ferryman got on the shore, almost drowned himself. But the boy with the wheel was saved forever. He lost his brother and sister. Both of his parents died in the bombing. Together with three other survivors, he was taken to a hospital nearby.

After they recovered, everybody went home. But the boy stayed with the old man, since there was nobody left to take care of him, play in the garden or help him with homework. He was smart at school, and good in sports. But since that day he didn’t say a word and spent all his free time alone, watching time go by in the house on the hill.