#moord

[thefallenarbiter]

I’ve been on a dragon booster kick this week and I’m not complaining one bit. I’ve loved how all these sketches have come out!! 🥺

[follower-of-morgoth]

Moord op Johan de Witt en zijn broer.

Deze moord op de gebroeders de Witt is wellicht de meest beruchte gebeurtenis uit de Nederlandse geschiedenis. Johan de Witt was de raadpensionaris van Holland tussen 1653 en 1672. Hij was de belangrijkste politicus tijdens het eerste stadhouderloze tijdperk en ook was hij een begaafde wiskundige.

Zijn moord had alles te maken met Willem II (de prins van Oranje waar ik eerder over heb geschreven) en diens enige legitieme zoon. Johan de Witt had het stadhouderschap voor eeuwig afgeschaft in 1667 om te voorkomen dat er nog een oranje aan de macht kwam, na de disastreuze coup pogingen van Willem II. Dit zat niet lekker met de Orangisten, politieke aanhangers van de familie Oranje. Onder druk van deze politieke beweging stelde Johan voor om de prins van Oranje toch een veldtocht te laten leiden in 1672.

Helaas zou het jaar 1672 de geschiedenis ingaan als het rampjaar. Engeland verklaarde de oorlog, Frankrijk verklaarde de oorlog, polders werden onder water gezet uit verdediging wat leidde tot boze boeren en steden in het oosten gaven zich zonder slag of stoot over vanwege de verwaarloosde leger van het republiek. Johan de Witt organiseerde vredesonderhandelingen met Frankrijk maar het volk zag dit als landverraad en begon Johan de schuld te geven van alle ellende.

Op 21 juni 1672 vond er zich een poging tot moord plaats op de gebroeders de Witt. Johan raakte zwaargewond maar overleefde de aanval. Hij moest weken op bed blijven liggen om te herstellen. Tijdens deze periode werd het eeuwige edict afgeschaft en werd de zoon van Willem II aangesteld tot stadhouder Willem III. Met Willem II nu als stadhouder, verloor Johan al zijn politieke macht en trad af als raadpensionaris. Op 23 juli van dat jaar, vertelde een barbier-chirurgijn, Willem Tichelaar, dat Cornelis de Witt hem 30,000 gulden had aangeboden om Willem III te laten vermoorden.

Cornelis de Witt, de broer van Johan, werd hierna gearresteerd maar Willem Tichelaar werd ook gearresteerd nadat Cornelis beweerde dat ook Tichelaar betrokken was bij het beramen van een moordaanslag op Willem III. Cornelis de Witt werd opgesloten in de Gevangenpoort in Den Haag. Na een gerechtelijk proces werd Willem Tichelaar vrijgesproken maar Cornelis de Witt werd levenslang verbannen uit Holland.

Op 20 augustus 1672 werden in de ochtend talloze pamfletten opgehangen in Den Haag. Op deze pamfletten werd opgeroepen om de gebroeders de Witt te vermoorden. Met een list werd Johan de Witt in de val gelokt door een valse boodschap te sturen dat zijn broer met hem wilde spreken. Een menigte van burgers en schutters hadden zich verzameld rond de gevangenis nadat Johan was aangekomen om zijn broer te bezoeken. Aanvankelijk werd de gevangenis nog beschermd door de cavalerie maar zij werden weggestuurd wat de doodsvonnis was voor de gebroeders de Witt.

De menigte drong zich uiteindelijk binnen de gevangenis rond het einde van de middag en sloegen Cornelis de Witt dood met slagen van geweerkolven. Johan de Witt werd van achteren door zijn hoofd heen geschoten door luitenant ter zee Maerten van Valen. De lichamen werden vervolgens volledig uitgekleed en ondersteboven opgehangen aan een wipgalg.

Verschillende ledematen werden afgesneden zoals de tenen, neuzen, lippen, duimen, handen, tongen, vingers en handen. Ook werden alle ingewanden uit de lichamen gehaald en deels door omstanders opgegeten. Verder werden de lichamen ook nog gecastreerd en hun harten werden eruit gesneden. Een paar van deze lichaamsdelen zijn nog steeds te bezichtigen in het Haags historisch museum.

Waarom had stadhouder Willem III niet op tijd ingegrepen? Alle bewijzen leiden tot de conclusie dat Willem III de moord heeft laten gebeuren door zich bewust geheel afwezig te houden. Er zijn zelfs theorieën dat Willem III zelf betrokken was met de publicatie van de pamfletten. Ook bestrafte Willem III de moordenaars niet en gaf zelfs beloningen aan hen.

Hier is een schilderij waarop de verminkte lichamen te zien zijn, geschilderd door Jan de Baen in 1672 terwijl de lichamen nog steeds aan de wipgalg hingen waardoor deze schilderij een zeer realistische weergave is van de moord. Je kan deze schilderij bezichtigen in het rijksmuseum in Amsterdam. En hier is ook een foto van een tong en een vinger van de gebroeders de Witt.

[ikwoordgek-blog]

Ik wil leven in een wereld waarin meisjes gewoon alleen in de regen kunnen gaan fietsen

Ilja Edwards

[zielsvlucht]

Nietsvermoedend liep Mark zijn kantoor binnen. Hij was nog in gesprek met iemand buiten. Hij keek achterom terwijl hij de deur opende. Al lachend beëindigde hij het gesprek met de persoon buiten en sloot hij de deur. Het was nu stil in zijn kantoor. Hij deed zijn jas uit en wou hem aan de kapstok hangen, maar dan zag hij dat er al een andere jas aan de kapstok hing. Verward draaide hij zich om en keek hij naar zijn bureau. De bureaustoel wees naar de muur. Het was van Mark weggedraaid. Eerst leek het alsof er niemand in zat. Er kwam namelijk geen hoofd boven de leuning uit. Maar dan draaide de bureaustoel zich heel langzaam om. Terwijl het draaide kwam een fotokader tevoorschijn. Die stond normaal op Marks bureau, maar nu lag het in vreemde handen. Het waren geen gewone handen. Het waren handen met dikke vingers en een aantal vingers te weinig. De handen waren groen. Marks adem stokte. De stoel draaide volledig om en de figuur werd helemaal zichtbaar.

In de volgende seconde werd er binnenin Mark een schakelaar omgedraaid. Een oud instinct dat in elke mens zit, kwam naar boven. Sneller dan hij iets kon zeggen en sneller dan hij iets kon doen, werd hij overweldigd door een absolute angst. Hij versteende waarachtig. Het menselijke brein kon nooit goed overweg met het onbekende. Marks binnenste schreeuwde het uit in een innerlijke paniek terwijl hij onderbewust probeerde te begrijpen wie of wat er in de stoel zat. Het was iets dat zijn ogen nog nooit hadden gezien. Iets dat de wereld nog nooit had gezien. Het was een kleine groene persoon. Of was het een klein groen wezen? Was het een dier? Kon het spreken? Het had geen mond. Het grote hoofd. De ogen. De grote zwarte ogen. Het staarde Mark aan. Het staarde Mark bewust aan. Het had op hem gewacht.

Marks onderbewustzijn kwam tot een conclusie en een zachte stroom van adem kwam zijn keel uit, om binnen de volgende seconde een ijzige angstkreet te vormen die door het hele gebouw zou klinken. Maar dat wat in de stoel zat had tijdens Marks korte verstening de fotokader al terug op het bureau neergezet. Rustig, ongehaast. Het bracht een hand tot aan zijn grote hoofd en vlak voor Mark zou schreeuwen, drukte hij een vinger tegen zijn slaap.

Een buitenaardse kracht groef zich door Marks gedachten heen en zette zijn onderbewustzijn stop. De schreeuw kwam niet. Mark leek plots rustig te worden, al had de angst hem nooit verlaten en was hij ergens diep binnenin nog steeds doodsbang. De vreemdeling staarde Mark aan en Marks gedachten, de dingen in Marks hoofd en alles dat Mark Mark maakte, dreven plots uit elkaar. Wat hij dacht en wat hij voelde kwam van zijn wezen los. Mark was er nog steeds, maar het maakte niet meer uit. Hij was niet meer op de juiste plek om iets te doen. Hij kon niet meer begrijpen wat hij deed of dacht, of wat er rondom hem gebeurde. Iets anders begon in zijn plaats te denken.

De kleine groene man gleed uit de bureaustoel, en stapte rondom het bureau heen. Mark stapte naar het bureau toe. De twee liepen elkaar voorbij. Vredig. Mark keek met een suffe blik naar het bureau waar hij naartoe stapte. Hij stapte eromheen. De andere stapte tot aan de kapstok, stopte daar en draaide zich om. Het staarde doordringend terug naar Mark. Mark ging in de stoel zitten en opende de onderste schuif van het bureau. Hij nam de revolver er uit. Hij legde het netjes neer op het bureau. Hij nam het doosje met kogels uit de lade. Hij legde deze ook op het bureau. Hij maakte het magazijn los. Peuterde een kogel uit het doosje en stak het in het magazijn. Stak het magazijn terug. Nam de revolver en maakte de beveiliging los. Hij stak het in zijn mond en op het moment dat de andere met zijn vingers knipte schoot hij zichzelf door de schedel.

De andere nam zijn jas van de kapstok. Hij sloeg de jas om zich heen. Plots leek hij langer te zijn. Plots leek hij gekleed. Plots leek hij haar en een gezicht te hebben. Plots leek hij niet meer groen. Plots leek hij wel een mens te zijn. Wat leek op een normale man, opende de deur van Marks kantoor en stapte naar buiten. Hij deed de deur achter zich dicht en liep de gang uit. Een paar tellen later renden een aantal van Marks bezorgde collega’s vanuit de andere richting naar de deur. Ze openden de deur en daarachter vonden ze Mark.

Hij zat onbewogen in zijn stoel. Een druipende rode vlek op het plafond. Zijn ogen weggezakt. Een revolver in zijn slappe hand. Niemand had het zien aankomen.

[ongerijmd]

Milly

mijn ogen tekenen met de tijd steeds scherpere figuren op de muren steeds vaster groeien de contouren van de waarheid om mijn keel. haar jas zucht aan de kapstok en vertelt het in schaduwen. haar mobieltje trilt onwetend, roept haar na. haar fiets begint steeds angstiger te kraken. ik sus ze, laat mijn vingers zacht over haar spullen glijden maar het donker lekt langzaam de kamer binnen. ------------------- Dit gedicht is opgenomen in de bloemlezing ‘Moordballaden’, hier te lezen, die vandaag verscheen. Dit is een verzameling gedichten over waargebeurde moordzaken. In september verschijnt de papieren editie.

[messcherpmedia]

Dinsdag Moorddag

Nog niet zo lang geleden was de aanslag op de Amerikaanse president Trump wereldnieuws. En afgelopen augustus overleed de Fransman Jean Pormanove, zijn echte naam was Raphaël Graven, tijdens een bijna 300 uur durende livestream op het Australische videoplatform Kick. Op deze Dinsdag en Donderdag – Moorddag verhalen van mensen die op live televisie of -stream zijn vermoord. Vandaag het tweede van tien delen.

De Braziliaanse radio- en tv-presentator Gleydson Carvalho werd op 6 augustus 2015 tijdens een live radioshow op Liberdade FM neergeschoten. Twee daders overmeesterden de receptionist en drongen de studio binnen. De geluidsman werd bevolen dekking te zoeken en schoten daarna drie keer op Carvalho. De luisteraars van de zender hebben de schoten niet gehoord, er werd juist op dat moment muziek gedraaid. Carvalho overleed tijdens het transport naar het ziekenhuis. Carvalho was een kritische journalist die vaak een ongezouten mening uitte over lokale corrupte politici.

[reneleijen]

Moorden op 'gewone' Nederlanders besteld via dark web

Tussen 2016 en 2022 is er veertien keer op het darkweb een moord besteld op een ‘gewone’ Nederlander. In vier gevallen is daar ook voor betaald, bedragen van duizend tot tienduizend euro, maar voor zover bekend is geen van de moorden daadwerkelijk uitgevoerd. RTL Nieuws en de Belgische krant HLN deden onderzoek naar gehackte gegevens van een website die huurmoorden aanbiedt en spraken zelfs met…

[peterpauldoodkorte]

Kaatsheuvel tussen fictie en feit

Pieters’ Pamflet Wanneer de werkelijkheid een detective wordt Hoe snel wordt ons dagelijks leven een scène uit een detective? De krant opent met een bericht dat leest als het begin van een misdaadroman: een vrouw, nog zingend in de ochtend, later levenloos gevonden in haar eigen tuin. De politie arresteert een jonge man, omgeven door ‘verdachte omstandigheden’. Het is geen fictie, dit is…

Kaatsheuvel tussen fictie en feit