Kochać to nie znaczy zawsze to samo. Trzeba stale uważać, żeby kogoś nie zranić. Nie tak łatwo jest kochać, nie tak łatwo być razem. Kiedy wszystko najlepsze, dawno już za nami.
Kochać to nie znaczy zawsze to samo. Kiedy jesteś daleko, kochasz przecież inaczej. A kiedy pragniesz tak mocno, żebyś nie żałował. Kiedy jesteś daleko możesz wszystko stracić.
Kochać to nie znaczy zawsze to samo. Można kochać tak lekko, można kochać bez granic.
Kochać, żeby zawsze i wszędzie być razem. Wierzyć, że jest dobrze, gdy jesteśmy sami.
Więc właśnie. Kwintesencja epoki transformacji ustrojowej w formie muzycznej: Chameryka na VHSie, historie o tym jak można było po nocy w ryj dostać, a radia samochodowe znikały dziesiątkami. Jak nadstawicie ucha, to w chórkach usłyszycie jedną z dziw polskiej estrady, czyli Kayah. Zanim jeszcze piękna młoda i alternatywna wjeżdżała na scenę na mamucie.
Swoją drogą ten kawałek powstał rok po (nomen omen) kultowej "Polsce" Kultu. I wtedy jakoś nikt się nie przejmował, że antypolskie, że gloryfikuje patologię i tak dalej - jakoś tak uczciwiej było się przyznać, że śmierdzi i że jeszcze długa droga przed nami.
Skoro my tak przy hiciorach z górnego Triasu, to obczajcie to.
Przez tę paradę absurdów nowomowy przełomu tysiącleci, żeby tylko nikogo nie obrazić, tytuł pewnie brzmi dzisiaj jak kiepski mem (jak ktoś nie pamięta, takim absurdem było określenie "kochający inaczej" na homoseksualistów), ale sam kawałek się broni. W ogóle ci wszyscy kolesie to jest stały skład kapeli - oni tam mieli na stanie etatowego saksofonistę Roberta Chojnackiego, który swoją drogą w późnych najntisach zrobił karierę na collabach z różnymi gwiazdkami jednego sezonu, jak również Piaskiem.
Jak tak teraz noram na Youtube za kawałkami tej kapeli, to przypominam sobie kolejne ich hiciory, które były dosłownie wszędzie i pewnie nawet dekadę temu mogliście je usłyszeć. I nie tylko takie pościelówy jak "Statki na Niebie" czy "Kochać Inaczej", bo jest taki numer który na pewno słyszeliście jako kwintesencję Polski epoki transformacji ustrojowej, ale o tym kiedy indziej.
OTURZ jakiś wielbiciel jabolpanka skonstatował na Fejsie, że zespoły De Mono i Poparzeni Kawą Trzy to muszą być jakieś fikcyjne produkty istniejące tylko dzięki nagłaśnianiu w publicznej tiwi:
Zawsze mnie intrygują zespoły jak DeMono czy Poparzeni Kawą Trzy. Nie znam absolutnie nikogo, kto by tego słuchał, był w ogóle fanem, miał jakieś ich płyty. Są niby w takim telewizyjnym mainstreamie i mam wrażenie że są po prostu finansowani przez kogoś, by wytworzyć sztuczne przekonanie, że ktoś w ogóle tego słucha, bo nie wierzę że ktoś faktycznie sobie ich włącza tak z przyjemności, obserwuje sociale jakieś, zna ich wydawnictwa itd. xD
To jest jakiś spisek i medialne tabu zespołów z fikcyjnym fanbasem.
Słyszeliście o tych zespołach?
Tak
Słyszałæm o De Mono, ale nie o Poparzonych Kawą
Słyszałæm o Poparzonych Kawą Trzy, ale nie o De Mono
Nie
Voting ended onJan 21
Ja jestem dinozaurem, więc pamiętam jak we wczesnych najntisach w Muzycznej Jedynce lansowano "Statki na Niebie" De Mono, ale dajcie spokój, przecież to trzydzieści pięć lat temu było. Poparzeni Kawą to z kolei jakieś memiszcze, ludzie słyszeli góra trzy ich numery ale za cholerę nie powiążą ich z nazwą kapeli - jakieś czerstwe teksty o letnim chamskim podrywie i niewdzięcznych kobietach, a w tle sraty taty dupa w kraty, gra na trąbce chłop wąsaty.
I tu się nagle okazuje, że jak nie patrzyłem, to zespół De Mono rozmnożył się przez pączkowanie i focha jak nie przymierzając banda zombi z zespołu Kombi(i). Co by poniekąd dowodziło, że ten projekt ma jakieś tendencje odśrodkowe i nie jest tylko wydmuszką z wytwórni. Zresztą kiedy jesteś Krzywy z nazwiska i już trzydzieści pięć lat temu byłeś zakolakiem w becegach, to kto i po co miałby cię promować? Prędzej wezmą dziunię z głosem jak kaczka i zrobią z niej gwiazdę jednego sezonu.
W komciach na takowe dictum o spisku wytwórni płytowych i stacji telewizyjnych objawiły się spekulacje na temat innych wykonawców. No bo wiecie, jeżeli musicie w tych czasach oglądać telewizję, to czasem słyszycie jakieś nazwy zespołów totalnie z dupy, i info że wystąpią na jakimś tam dmuchanym festiwalu sponsorowanym przez daną stację. Usłyszeć kawałek i nie powiązać go z kapelą to jedno - jak jest generyczny do urzygu i robi za background noise podczas porannej jazdy do pracy, to nic dziwnego. Ale kiedy reklamują ci w telewizji koncert, na którym ma wystąpić jakiś zespół Nasus, Varrus, Karthus czy Pectus, jako wielka gwiazda, a ty masz mindfuck bo w życiu o typach nie słyszałeś, a co dopiero samych typów, to się zastanawiasz co to za lipa. Typy nie są nawet internetowym memem, a co dopiero rozpoznawalnymi artystami, a tu bach, wychodzą na półgodzinny set na jakimś Chwila Dla Debila Letnia Lipa Fest, między jakąś przechodzoną dziwą estrady a dziunią z głosem jak kaczka, telewizja transmituje, z pięcioma blokami reklamowymi w międzyczasie, biznesik się kręci. Z polskim hip-hopem jest podobnie albo nawet gorzej - ja się nabijałem z Yung Mefedronów ze sztampowymi dziarami na odjeb, @vvargamora z biogramów na Wikipedii w stylu:
Każdy artykuł na Wikipedii o polskim raperze:
Young Cabo właśc. Kornel Stanisław Borowicki (ur. 12 lipca w Koninie). Współpracował z takimi raperami jak: 44, Kovid, x420X69x, batat, Mac1ek, XD. Tworzył duet Cabubu z raperką Lil Bubu.
No jakimś cudem można o takim delikwencie powiedzieć że jest (ku mojemu przerażeniu hasło "Yung Mefedron" w Google wyrzuca rosyjskojęzyczne kanały Soundcloud i Youtube) i tyle. Żeby go zapamiętać z jakiegokolwiek powodu - nie da się. "Dziwne że nie istnieje polski raper o pseudonimie XD" indeed.
Weźcie sobie dla porównania Tego Miłego Chłopca z Wąsem z Ostrołęki, czyli Dawida Podsiadłę. Na pierwszy rzut oka gość nie budzi zainteresowania, ale tu coś nagra do Męskiego Grania, tam do multimedialnego przeboja, wyląduje u Wojewódzkiego na kanapie i zaczyna zapadać w pamięć. W jakiś sposób zażera - albo przez ten memiczny wąs, albo przez reakcje z talk-show, albo przez taki to miły kawałek z radia.
