#de:dtd

[dexyeol]

Sexy Back

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Sexy Back

Na widok energicznym krokiem wchodzącej do sali treningowej postaci Chanyeol natychmiastowo zmarszczył brwi.

- Sala jest zajęta, młody - rzucił szybko, obracając się w stronę Jongina.

Dopiero krótkie rozpoznanie oraz zmierzenie z góry na dół całej sylwetki towarzysza wzrokiem sprawiło, że Park zauważył laskę tuż za jego plecami, a zaraz potem usiadł na podłodze dokładnie w miejscu, w którym jeszcze przed chwilą stał.

- Będziesz musiał jeszcze się ze mną pomęczyć, hyung - odparł młodszy z szerokim uśmiechem na twarzy, a w tym samym momencie Chan rozłożył się krzyżem na panelach, kręcąc głową.

- Co ja ci zrobiłem, Jongin, żeby mnie tak maltretować, bo naprawdę nie mam pojęcia… Rozumiem, że nie jestem najlepszym tancerzem na świecie, ale to chyba nie znaczy, że trzeba mi kazać się zamęczać, czyżby CEO mieli jakiś uraz do mojej osoby…? - mamrotał pod nosem wyższy chłopak, bardziej do siebie niż do tego, który stał nad nim i śmiał się cicho.

- Nie traktuj mnie jak najgorszego zła.

- A nie jesteś nim?

Na to pytanie Jongin już chciał stopą trącić ramię wyższego kolegi, jednak ten natychmiastowo złapał jego nogę w kostce i uniósł w górę, marszcząc groźnie brwi.

- Z kopami na hyunga? Pięknie dzisiaj zaczynasz, młody, naprawdę pięknie - przyznał Chan, kręcąc głową kolejny raz niczym surowy nauczyciel, choć w tym przypadku oczywiste było, że jeśli ktoś miał kogoś nauczyć czegokolwiek dotyczącego tańca, to rola ta nie należała do niego.

Minęło dobre kilkanaście minut narzekań Chanyeola odnośnie tego, że przecież drugi raz, że zostanie zamęczony, że mięśnie spłoną mu żywcem, zanim nagle zmienił zupełnie swoje nastawienie i pociągnął młodszego na środek sali, rzucając laskę w jego stronę. 

Laskę, której oczywiście nie złapał. 

Laskę, która odbiła piękny, długi ślad na jego czole. 

Mimo, że starszy trochę się wystraszył, kiedy Jongin zachwiał się i prawie walnął o glebę, to już po niedługiej chwili zaciskał mocno dłoń na ustach, byle tylko nie parsknąć śmiechem prosto w twarz młodszego w tej jakże poważnej sytuacji.

- Naprawdę przepraszam, młody, nie chciałem wcale zabić cię tą laską, przysięgam - powtarzał kolejny raz z kolei poprzez własną dłoń, stojąc tuż przy swoim towarzyszu i przykładając nasączony wodą, lodowato zimny ręcznik do jego głowy.

Po kilku długich minutach, w których Jongin nieustannie ubolewał nad swoją głową, Chan nie wytrzymał w końcu pozwolił sobie parsknąć głośnym śmiechem, mówiąc tylko, że “powinien zobaczyć swoją minę, kiedy dostał prosto w łeb”. Mimo, że Jonginowi nie było do śmiechu, to dało się zauważyć po nim niezbyt dobrze skrywane rozbawienie, które wreszcie zdołało wyjść na światło dzienne.

Chociaż chcieli poćwiczyć układ, to udały im się zaledwie dwie próby, bo młodszemu wyraźnie kręciło się w głowie i mimo wszystko postanowili dać za wygraną, by spróbować wtedy, kiedy nikt nie będzie miał już guza wielkości śliwki na środku czoła.

Starszy obiecał następnym razem darować sobie jakiekolwiek rzucanie w stronę Jongina, zaznaczając szybko, że ręczniki nie podlegają tej zasadzie, po czym objął chłopaka ramieniem i pociągnął ku wyjściu ze szczerą obietnicą, że w chęci zadośćuczynienia za ten tragiczny - chociaż równocześnie bardzo przypadkowy - czyn postawi mu porcję kurczaka oraz co najmniej jeden kufel piwa bez żadnych dodatkowych, nawet najmniejszych żali, które miał w zwyczaju co, jak się później okazało, było wystarczającym pocieszeniem, by z wytwórni wyszli już ramię w ramię w pełnej zgodzie.

[dexyeol]

Ma Boy

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Ma Boy

- Jongin, wytłumacz mi jeszcze raz, dlaczego muszę się tego nauczyć.

- Przyda ci się kiedyś, zobaczysz jeszcze.

Na te słowa Chanyeol odruchowo uniósł brew, spoglądając na młodszego chłopaka ze szczerym niedowierzaniem.

- Próbujesz mi właśnie powiedzieć, że na pewno kiedyś przyda mi się coś takiego…? Powiem ci szczerze, bardzo ciężko w to uwierzyć - mruknął starszy, po czym padł na jedno ze stojących w środku sali krzeseł, dysząc ze zmęczenia podczas, gdy Kim jak gdyby nigdy nic kolejny raz obrócił się w jego stronę i zrobił body wave, na który ten nie miał już siły nawet patrzeć. Dlatego właśnie już po chwili zamknął oczy i udał, że zupełnie nie interesuje go ta część choreografii mimo, że ona właśnie występowała najczęściej. Po prostu najzwyczajniej w świecie pewien był, że choćby nie wiadomo jak się starał, w duecie będą wyglądać bardzo marnie. A raczej on będzie, w przeciwieństwie do swojego towarzysza.

- Chanyeol - usłyszał już po chwili z bardzo bliskiej odległości upominający głos, a gdy otworzył oczy, Jongin stał tuż przed jego twarzą z wręcz niespotykaną powagą.

- Skończmy na dziś, młody, błagam cię. Ja tego nie zrobię.

- Postaram się dorównać twojemu… poziomowi, okej?

Na te słowa starszy posłał mu niemal natychmiastowonajbardziej piorunujące spojrzenie, na jakie tylko było go stać.

- Chciałeś powiedzieć mojemu brakowi jakiegokolwiek poziomu w tej kwestii. Choćbyś tańczył najgorzej jak umiesz, to i tak jestem w beznadziejnej sytuacji.

- Ale to nie jest takie trudne, no spójrz!

Kiedy niższy chłopak zrobił krok do tyłu i bez najmniejszego problemu powtórzył kilka razy element, Chanyeol wywrócił oczami.

- No pewnie, banalnie proste. Chyba, że się jest mną. Spadaj już na obiad, młody, jak wrócisz to będę Michaelem Jacksonem - rzucił szybko Chan, zmieniając własne nastawienie, a zaraz potem wstał, by sprzedać pięknego kopa koledze, który w odpowiedzi westchnął ciężko, jednak chcąc nie chcąc wyszedł na obiad ze świadomością, że jeśli tego nie zrobi, to starszy w ogóle nie podniesie się z krzesła.

Minęła godzina, przez którą Park bez choćby najmniejszej chwili wytchnienia powtarzał do znudzenia choreografię piosenki, jednak z każdą chwilą coraz bardziej tracił nadzieję na jakąkolwiek poprawę, co zdecydowanie nie pomagało w próbach. Pod koniec wreszcie dał za wygraną, jednak wtedy właśnie trafił go grom z jasnego nieba i cudem doznał olśnienia odnośnie tego, jak zatańczyć utwór. Na co zresztą mogli wpaść o wiele wcześniej i oszczędzić sobie wysiłku.

Co prawda była to damska choreografia, więc od początku wszystko wydawało się dziwne, ale oni uparli się, by zrobić to porządnie i bez żadnych zmian… jednak nie pomyśleli w ogóle o wersji prostszej, albowiem bardziej komediowej. Kiedy młodszy wrócił do sali, Chan z niezwykle zadowoloną miną wycierał pot ręcznikiem, śmiejąc się do siebie.

- Rozumiem, że już ci zupełnie odbiło… - mruknął na wstępie Kim, na co ten zaśmiał się jeszcze głośniej.

Nic nie mówiąc, włączył po prostu utwór i usiadł na krześle, powoli zaczynając swoją wersję, wytworzoną już wcześniej w głowie. Każda poza była wymuszona do granic możliwości, co sprawiało, że całość wyglądała rzeczywiście niezwykle groteskowo i tak naprawdę Park nie musiał wcale robić nic wyjątkowego, dzięki czemu prezentował się dużo lepiej niż tańcząc oryginał pod przymusem.

Młodszy szybko podłapał pomysł i już po chwili tańczyli razem - jeden zmęczony do granic możliwości, a drugi bez jakichkolwiek, nawet najmniejszych oznak trudu; mimo to obaj wyraźnie zadowoleni. Postanowili, że dopracować szczegóły mogą już na kolejnym spotkaniu i właściwie po godzinie wyszli z sali z rozbawionymi minami, co chwilę popychając się w stronę pryszniców.

[dexyeol]

erase

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Erase

Kiedy wchodził do budynku wytwórni wciąż tak naprawdę nie miał najmniejszego pojęcia, co go czeka. Nie do końca wiedział nawet, z kim będzie tańczył akurat tę choreografię, dlatego, nie chcąc być w tyle, już dzień wcześniej bez wytchnienia ćwiczył wszystkie kroki i dziękował w duchu, że nie należy do najtrudniejszych, choć niektóre momenty wciąż ciążyły mu ponuro w głowie, jak gdyby nie wyobrażał sobie odtańczenia ich. Szczególnie, gdy nawet nie miał świadomości, kto został wybrany na jego partnerkę.Jako, że w sali treningowej zwykle nie było krzeseł, musiał najpierw wziąć jedno z pomieszczeń dla pracowników, po czym, ciągnąc za sobą mebel, ruszył w znanym już doskonale kierunku, łapiąc za klamkę sali, a zarazem zupełnie nie zdając sobie przy tym sprawy, że tuż za nim ktoś czeka na wejście do tej samej. Dopiero przy odwróceniu się w celu zamknięcia drzwi zauważył stojącą w progu Jiyeon i automatycznie zamarł. Znali się ledwie chwilę i raczej nie wiedział o niej zbyt wiele, więc wciąż przetwarzał w głowie dane, mrugając kilkakrotnie. Dopiero, kiedy dziewczyna uśmiechnęła się w jego stronę, dość zakłopotany skłonił się nisko i z uśmiechem zaprosił ją do środka, starając się wyglądać naturalnie.

- Wyglądałeś, jakbyś zobaczył ducha, Chanyeol - rzuciła dziewczyna z lekkim rozbawieniem podczas, gdy on ustawiał krzesło na środku sali, spoglądając na nią w lustrze.

- Przepraszam, po prostu… chyba nie spodziewałem się ciebie - przyznał szczerze i wzruszył ramionami, jednak widząc jej minę, pokręcił głową przecząco. - Nie zrozum mnie źle! Jest mi bardzo miło, naprawdę. Po prostu zadziwiło mnie, że akurat z tobą będę tańczyć.

- Nic w tym dziwnego - odpowiedziała już chłodniej, przez co chłopak zagryzł wargę.

- Nie chciałem cię urazić, naprawdę.

- Nie ma sprawy, Chan… możemy zaczynać?

Słysząc to pytanie obrócił się w kierunku swojej towarzyszki, która siedziała już spokojnie na jednym z krzeseł, ustawiona do rozpoczęcia próby. Niemal od razu kiwnął głową na potwierdzenie i sam stanął na swojej pozycji, uprzednio włączając utwór, który rozbrzmiał natychmiast w całej sali.

Początkowo szło im bardzo dobrze. Jak na zdolności taneczne Chana szło im właściwie perfekcyjnie, nie licząc faktu, że raczej żadne z nich nie było w stanie przekazać emocji utworu, tym bardziej, kiedy ledwo się znali i znajomość ta polegała głównie na kilku “Dzień dobry” rzuconych na powitanie przy mijaniu się. Bez wątpienia partia Jiyeon była dużo bardziej skomplikowana niż ta Chanyeola, a on sam widocznie się z tego cieszył, bo przynajmniej był w stanie odtańczyć wszystko bez większego problemu.

Wszystko, dopóki nie dotarło do momentów, w których tańczyli razem.

O ile jeszcze był w stanie pogodzić się z myślą, że czuje właśnie czyjąś dłoń na swoim udzie, o tyle moment choreografii, w którym kolejno musieli dotknąć własnych ust sprawiał, że automatycznie odchylał się od ręki dziewczyny, tracąc panowanie nad własnymi ruchami. Za którymś razem z kolei, kiedy okazało się, że to tak naprawdę jedyny poważny problem, chłopak usiadł przy ścianie i westchnął ciężko, kręcąc ponownie głową.

- Przepraszam, przepraszam, przepraszam. Poprawię to, po prostu… Nie przywykłem do zmuszania się w takich kwestiach.

- Chanyeol, po prostu nie odchylaj głowy, bo zwyczajnie zaczynasz się gubić. Ja zrobię dokładnie to samo co ty, nawet nie dotknę twoich warg, więc wyluzuj. Nie zamierzam cię męczyć - wyjaśniła spokojnie Jiyeon już któryś raz z kolei, na co on odpowiedział kolejnym westchnięciem.

- Dobra. Zróbmy to porządnie, bo nigdy stąd nie wyjdziemy - rzucił ze zdeterminowaniem, a na widok jej uśmiechu sam po raz pierwszy od początku treningu wyszczerzył zęby.

Mimo, że myślami przez większość czasu był już gdzieś zupełnie daleko, to łagodność oraz słowa dziewczyny sprawiły, że przestał przywiązywać wagę do konkretnych ruchów, dzięki czemu też automatycznie nauczył się nie odchylać głowy w tym konkretnym momencie, a ich zgranie wydawało się o wiele lepsze niż jeszcze próbę wcześniej. Jako, że choreografia okazała się całkiem prosta do odtańczenia, skończyli swoją próbę raptem godzinę później, żegnając się już ze szczerymi uśmiechami na twarzach oraz wyraźnym zadowoleniem.

[dvxwendy]

Be Natural

Dziennik treningowy - dance edition - nasze postaci tańczą do: Be natural

Od dnia, kiedy Wendy dowiedziała się o wspólnym treningu z Joy nie mogła przestać się uśmiechać na myśl o tym. Bowiem, już rozmawiały o wspólnym treningu by pod szlifować swoje umiejętności. Seunghwan było w świecie przekonana, że poza treningiem będzie towarzyszyła im świetna zabawa. Dla niej nie było ważne ile by kropel potu wylała czy ile by się przy tym denerwowała z powodu błędów, tylko to z kim trenuje i jak świetnie przy tym spędza czas. Dziewczyny umówiły się, że na wczesną godzinę rano. Wendy kiedy wstała wzięła szybki prysznic i wyszykowała się do wyjścia. Po 20 minutach była już na sali czekając na Joy. Jednak przyszykowała dla niej coś jeszcze, rano przy jedzeniu śniadania postanowiła, że zrobi im coś pysznego do zjedzenia. Zabrała się szybko do roboty i przygotowała mieniące się różnymi kolorami owocowe sałatki, a do tego koktajle w ich ulubionych smakach. Czuła, że młodszej dziewczynie owa niespodzianka może przypaść do gustu. Nie chciała jednak by zjadły coś kalorycznego po wyczerpującym treningu, wolała więc postawić na orzeźwienie i słodki smak. Wendy postawiła dania na małym stoliku i postanowiła zebrać wszystkie potrzebne rzeczy do ćwiczeń, kiedy czekała na dziewczynę. Zebrała więc dwa krzesła, odtwarzacz i zasłoniła okna by mogły poczuć klimat. -Już jestem! Nagle usłyszała znajomy i bardzo przyjemny głos, odwróciła się i podbiegła do Joy przytulając ją na powitanie.  -Mam nadzieję, że nie czekałaś długo! - powiedziała zmachana, najwidoczniej Sooyoung spieszyła się na ich spotkanie. Na to Wendy pokręciła głową. -Nie przejmuj się! Cieszę się, że już jesteś. - uśmiechnęła się i wtuliła się bardziej, kiedy poczuła, że młodsza odwzajemnia jej uścisk. - Wszystko już przygotowałam, a nawet coś dobrego na koniec! - Coś dobrego…? - oczy Joy zaczęły błyszczeć a kąciki jej ust powędrowały ku górze, kiedy zobaczyła na stoliku zapakowane starannie jedzenie.- Na co czekamy?! Zaczynajmy! - szybko podbiegła do krzeseł i usiadła na jednym, na co Seunghwan uśmiechnęła się i puściła znaną im już dobrze piosenkę. Osobiście bardzo ją lubiły, dlatego nauka choregorafii nie przysporzyła im większych problemów. Podczas treningu przekonały się o tym, że naprawdę bardzo dobrze im się razem współpracuje. Ich ruchy były wręcz takie same i doskonale wiedziały, kiedy nawet zaimprowizować! Długo nie odczuwały zmęczenia, a swoje malutkie błędy starały się poprawiać razem na spokojnie. Kiedy tak praktycznie zakańczały swój mały występ piosenka się zastopowała a na jej miejsce przeszła inna, bardziej skoczna do której obie lubiły się wygłupiać. Wendy spojrzała porozumiewawczo na Joy i razem zaczęły ruszać swymi ciałami na wszystkie możliwe strony parodiując swoje ruchy. Można ich powiedzieć, że ich talent taneczny nagle przepadł i zgubił się w rytmach owej skocznej dyskotekowej melodii. Cała zabawa pełna śmiechu, niezliczonych ruchów i poplątanych włosów od zbyt częstego ruszania głową wykończyła je całkowicie. Obie padły na podłogę oddychając ciężko. -To był trening! -powiedziała Joy, której policzki już dawno bolały od śmiechu. -Lepszy od wszystkich! -zaśmiała się Wendy odgarniając włosy do tyłu, po czym wstała i podeszła do lady zabierając gotowe sałatki i koktajle. Po chwili obie siedząc na podłodze zajadły pyszne sałatki uśmiechając się do siebie. Można jeszcze dodać, że zamiast ciężkiego owocnego treningu miały bardzo ekscytujące rozmowy dotyczące wszystkiego co jest z nimi związane.

[dexchorong-blog]

OK!

Dziennik treningowy: taniec 

Gdy dowiedziała się, że razem z Joy będą tańczyły do piosenki bliźniaczek, od razu zaproponowała przyodzianie takich samych strojów. Obydwie stały teraz w różowych spódniczkach i białych t-shirtach włożonych pod gumkę materiału od dołu i przyglądały się sobie w lustrze.- Wyglądamy prawie identycznie! Jak siostry - przekomarzały się, odnajdując w sobie coraz więcej podobieństw.- Dobra czas do roboty - oznajmiła Chorong po klaśnięciu dłońmi.Najpierw powinny zrobić to co do nich należy, a potem mogły dalej wymieniać się uwagami, mogącymi odpowiedzieć na to czy nie są zaginionym rodzeństwem. Jako, że była starsza, automatycznie czuła się w obowiązku kontrolowania co się dzieje, a więc i wypełnienia danego im przez CEO zadania. W końcu jeśli okaże się, że muszą gdzieś zaprezentować tę piosenkę, to nie mogą dać plamy. Nie teraz, gdy powinny robić wszystko ażeby zbliżyć się do własnego debiutu.Puściły muzykę i prześledziły w zwolnionym tempie ruchy subunitu.- Chyba trochę się zmęczymy tym machaniem - zaśmiała się, widząc jak energicznie dziewczyny na filmiku wykonują wszystkie czynności.Stanęły w odpowiedniej odległości, aby nie zrobić sobie nawzajem krzywdy i przeszły do powtarzania choreografii. Chorong miała rację, już po parunastu sekundach potrzebowała więcej powietrza niż dotychczas, a jej ręce zaczęły słabnąć. Mimo tego, na jej buzi cały czas malował się uśmiech. Zerknęła ukradkiem na Joy, a widząc że ta też ma z tego niezły ubaw - pokazała jeszcze więcej zębów.Nie trudno było wczuć się w rytm piosenki i czerpać z niej przyjemność. Była bardzo chwytliwa, jak z resztą większość utworów tego zespołu, to pozwoliło na prawie natychmiastowe zapamiętanie tekstu. Podśpiewywały pod nosem, od czasu do czasu głośniej wykrzykując słowa, a już szczególnie tytułowe - OK.Chorong chyba nigdy się tak dobrze nie bawiła przy uczeniu się nowego układu i była pewna, że to nie tylko zasługa przyjemnej choreografii, ale również towarzyszki, która nie szczędziła tryskania pozytywną energią na wszystkie strony. Przez chwilę zaczęła się zastanawiać, czy aby naprawdę nie są zaginionymi siostrami, bo w lustrze, dzięki idealnemu zgraniu i ciemnych włosach, wyglądały jak klony. Jedynie wzrost różnił je od siebie, co pozwalało na odróżnienie Joy i Chorong.- Musimy to powtórzyć! Najlepiej z jakąś podobną piosenką! - zaproponowała radośnie starsza, która mimo ogromnego zmęczenia dalej utrzymywała uśmiech na twarzy.Co prawda, do pełnego opanowania układu jeszcze im brakowało, jednak teraz dalsza praca nie byłaby zbyt owocna. Powinny zjeść coś przepysznego i odpocząć w ciepłym miejscu, aby dać czas mięśniom i energii na odnowienie.

[dexchorong-blog]

Erase

Dziennik treningowy: taniec

Zostało jej polecone przestudiowanie odpowiedniego filmiku z choreografią. Tak więc zrobiła, siedząc na przerwach pomiędzy swoimi zajęciami zajmowała się oglądaniem video. Mimo uwagi, jaką temu poświęciła, teraz patrzyła z szerokimi oczami na chłopaka, nie potrafiąc sobie przypomnieć by taki ruch miał tam miejsce.Ćwiczyli w sali już ponad pół godziny i po przełamaniu pierwszych lodów zaczęli się nawet dogadywać, jednak kondycja Chorong nie była dzisiaj na najwyższym poziomie. Bardzo się starała robić wszystko najlepiej, jak tylko umiała, jednak w żadnym stopniu nie mogła dorównać towarzyszowi. Jej umysł zdawał się być dzisiaj uśpiony, tak więc nawet te subtelne kontakty fizyczne, które musiały zostać pomiędzy nimi rozegrane, nie hamowały ją, jak zwykle by to następowało. Może też jego skoncentrowanie na tańcu pomagało, w braniu tego bardziej na poważnie i zachować neutralny podgląd na sprawę.Piosenka bardzo przypadła jej do gustu, a układ nie wydawał się być tak skomplikowany. Wystarczyło zapamiętać odpowiednią ilość sekwencji, a można było puścić piosenkę w pętli i ciągle do niej tańczyć.Jedyny problem, jaki Chorong zdawała się mieć poza towarzyszącym jej zaćmieniu umysłu, była współpraca z krzesłem. Ciągle jej gdzieś uciekało i nigdy nie znajdowało się odpowiednim miejscu, jakby zgadało się z chłopakiem, że w magiczny sposób będzie się odsuwać, właśnie w tym momencie, gdy dziewczyna miała na niego usiąść.Za każdym lądowaniem swoją tylną częścią ciała na drewnianych deskach, pojawiał się prawie nie widoczny uśmiech na twarzy Jongina. Pewnie w jego sytuacji śmiała się do rozpuku, dlatego niezmiernie była mu wdzięczna za zatrzymanie tego dla siebie. Dzielnie wstawała, czasami nawet z jego pomocą, gdy był pod ręką, sprawdzała czy szpilki nie zostały złamane i z brodą do góry przystępowała do dalszych ćwiczeń.Po krótkiej przerwie, w której nawodnili się i przewietrzyli pokój, Chorong wreszcie zdołała przywrócić się do porządku. Świeże powietrze dobrze wpłynęło na pracę ich obojga. Chłopak tańczył jeszcze lepiej niż do tej pory, a ona już spokojnie powtarzała następujące po sobie ruchy, oraz trafiała na obrotowe krzesło.Subtelne uśmiechy na ich twarzach zdradzały szczęście jakie płynęło ze zwycięskiego treningu. Co prawda choreografia nie była zbyt trudna, jednak udało im się opanować i wyćwiczyć na bardzo dobry poziom. Czasami odnosiła wrażenie, że chłopak już wcześniej znał układ, jednak z uprzejmości oraz na wgląd jego cierpliwości względem niej, nie odzywała się. W końcu liczył się wspólny efekt. Mieli stworzyć duet i w jej przekonaniu udało im się to prawie idealnie. Byłaby nawet w stanie przedstawić ich pracę na co miesięcznym przeglądzie postępów.

[dexchorong-blog]

Now

Dziennik treningowy: taniec

W pokoju ćwiczeń znalazła się o dużo wcześniej przed umówioną godziną. Postanowiła zrezygnować z krótkiej drzemki, którą zawsze zwykła robić o tej porze i od razu udała się do odpowiedniej klasy. Na pierwszym wspólnym treningu wolała zachować świeżość umysłu i utrzymywać koncentrację na jak najwyższym poziomie, zamiast ziewać we wszystkie strony, przez rozespanie.Mając jeszcze trochę czasu do przybycia towarzysza, usiadła pod ścianą luster i włączyła filmik z choreografią na swoim telefonie. Uważnie studiowała kroki zarówno swoje, jak i partnera, aby mieć lepsze rozeznanie w następujących po sobie ruchach.Jej nos był tak blisko monitora, że prawie dotykał jego powierzchni. Przez tak bliskie stosunki z urządzeniem, nie była w stanie dostrzec gościa, który właśnie się zjawił. Słysząc zbliżające się kroki drgnęła i momentalnie zerwała na nogi. Z przepraszającym uśmiechem na twarzy ukłoniła się i wymieniła z chłopakiem formalności związane z przywitaniem.- Chcesz jeszcze raz przejrzeć? - potrząsnęła smartfonem, ukazując zatrzymany kadr.Gdy chłopak zaprzeczył, uśmiechnęła się subtelnie i odłożyła telefon w kąt, razem z bluzą, która na pierwszych ćwiczeniach będzie jej zbędna. Na razie mieli ogarnąć tylko początek choreografii, ale jak to powiadają - początki są zawsze najtrudniejsze.Stanęła obok już przygotowanego towarzysza i po wykonaniu małych skoczków, mające na celu obudzenie organizmu, skinęła Brandonowi głową, na znak, że jest gotowa. Ten włączył pilotem muzykę, a przedstawienie się zaczęło. Kroki już znali, teraz wystarczyło zgrać je w duet. A może nie powinno się w takiej sytuacji używać słowa “wystarczy”? Połączenie dwóch, nie za dobrze znających się ludzi w jedność, wymagało dużo pracy i z zasady jest dość trudnym zadaniem.I tak się właśnie stało. Czując jego rękę na swojej tali, od razu się spięła. Starała się nie okazywać tego, że jej zdystansowanie do kontaktów fizycznych własnie zostało obudzone. Niestety rzutowało to na dalszy efekt. Chłopak chyba się trochę speszył, a ich ruchy nie były płynne, a co najgorsze - wykonywali je w różnym tempie.Tańczyli zaledwie parę sekund i teraz stali na przeciwko siebie, w pozycji wyjściowej do zamiany miejsc. Zamiast tego, patrzyli na siebie trochę roześmiani, swoim mało profesjonalnym podejściem, a jedno przyciśnięcie zatrzymało muzykę. Chorong była trochę zła na siebie, ponieważ wiedziała, że to przez nią choreografia się posypała.- Spróbujmy jeszcze raz, obiecuję że teraz będzie lepiej -  powiedziała na otuchę, uśmiechając się jeszcze szerzej. - Byłam trochę zszokowana pierwszym kontaktem.Brzmiało to dość dziwnie, jednak było najprawdziwsze na świecie. Te małe potknięcie na początku, sprawiło że ich znajomość dużo zyskała, a przynajmniej ze strony dziewczyny. Jej dystans zmniejszył się, a chęć do prazy powiększyła. Dzięki temu łatwiej jej było współpracować z Brandonem. Uczenie się na błędach okazywało się w takich sytuacjach najlepszym wyjściem.Porozumiewawczo wymienili spojrzenia i przystąpili do pierwszej pozycji, z której zaczęli ćwiczenia od początku.- Przećwiczmy to najpierw na sucho - usłyszała za swoimi plecami od chłopaka, zamiast muzyki.Kiwnęła głową i po odliczeniu do trzech na głos zaczęła tańczyć. Kącik jej ust powędrował do góry, gdy zauważyła, jak partner zwinnie ruszył w krok za nią. Teraz wykonywali ruchy wolniej, by zorientować się w sytuacji, gdzie powinni stworzyć jedność, a nie tańczyć osobno. Udało się. Wolno i bez skupiania się na muzyce, zdołali się zintegrować.- Chyba powinniśmy tak zrobić od początku - zaśmiała się cicho i przeszła za chłopakiem na środek sali by zacząć już tańczyć normalnie.Muzyka znowu rozbrzmiała w pokoju, a oni już bardziej zgrani popędzili zwinnymi ruchami ku przodowi. Do kończyli wspólną partię i nadeszła pora na krótkie solówki. Gdy towarzysz odsunął się na bok, momentalnie odczuła jego brak. Tańczyło jej się dobrze i swobodnie, jednak przez ten krótki moment zdążyła się już przyzwyczaić do jego obecności. Zrobiła mu miejsce na parkiecie, bo właśnie nadeszła jego kolej i ze zdumieniem przyglądała się jego ruchom. Musiała przyznać, że wiedział kiedy spiąć odpowiednie partie mięśni, a kiedy swobodnie pociągnąć kończyny, aby taniec był przyjemny do oglądania. W odpowiednim momencie podbiegła do niego i zaczęła się poruszać w rytm, odbijających się od ścian dźwięków. Świadomość, że współpracuje z dobrym tancerzem, dodawała jej pewności siebie.Współgrali tak jeszcze do końca refrenu. Tyle mieli przerobić na dzisiaj, a raczej dopracować to do perfekcji, dlatego przez resztę czasu powracali do początku i studiowali krok po kroku wszystko co powinni robić. Pod koniec, udało im się dojść do momentu w którym wymienili się nie tylko najważniejszymi obiekcjami, ale również tymi mniej istotnymi.Uznali, że na dziś już tyle wystarczy. W końcu byli już zmęczeni, a ich kolejne ruchy nie wydawały się już tak świeże i energiczne niż wcześniej. Odpoczynek był w tym momencie jak najbardziej wskazany. Podziękowali sobie wzajemnie za dobrą pracę w korytarzu prowadzącym do szatni i udali się do odpowiednio oddzielonych - damskiej i męskiej. Według Chorong, mimo małego potknięcia, było to bardzo owocne spotkanie,

[dexyeol]

Good Boy!

Dziennik treningowy - Dance EditionUkład - Good Boy

- No dobra, to które z nas lepiej tańczy?

- Żadne.

- Daj spokój - żachnął się Chanyeol, popychając lekko ramię koleżanki z wyraźnie rozbawioną miną. - Nie wiem dlaczego nie masz przy sobie zeszytu. Powinnaś wiedzieć, dla ciebie każde spotkanie ze mną to lekcja, nieważne gdzie - dodał poważnym tonem, jednak widząc wyraz jej twarzy od razu się zaśmiał. - Wiem, że jestem mistrzem tańca, ale nie musisz być taka uprzejma. Któreś z nas musi co najmniej dobrze udawać, że umie tańczyć i to na pewno nie będę ja, więc pogódź się z tym, że to twoja rola. Poza tym na pewno tańczysz dużo lepiej ode mnie. No, przyznaj to.

Po dłuższej chwili milczenia, przez którą chłopak wpatrywał się w Minah uporczywie, ona sama westchnęła ciężko.

- Dobra, jestem lepsza. Zadowolony?

- Powiedzmy - dodał ze skrzywieniem, jednak już po chwili podniósł się i wyciągnął dłoń, by pomóc w tym również dziewczynie.

Powinni trenować od dobrej godziny, jednak po przyjściu na salę rozmowa zeszła na tak ważne tematy jak podbijanie świata, więc dali sobie odetchnąć.

Zanim w ogóle zaczęli.

Kilka minut rozgrzewki i już stali obok siebie z minami prawdziwych gangsterów, przez co każde po raptem kilku sekundach miało ochotę wybuchnąć śmiechem. Choreografia była banalna, ale zachowanie powagi przez cały utwór w przypadku tych dwoje wydawało się nie lada wyczynem.Właściwie wszystko szło całkiem gładko, nie licząc faktu, że co jakiś czas parskali śmiechem, patrząc na siebie w lustrze, jednak zaraz potem wracali do choreografii i ciągneli dalej. W ten sposób przetańczyli co najmniej kilka prób, nie starając się nawet tego powstrzymać.

- Jezu, twoja mina wygląda, jakbyś zjadła coś niestrawnego, a nie była groźna, przestań - rzucił Chan jako, że wyraz twarzy towarzyszki rzeczywiście nie dawał mu spokoju, a to sprawiało, że nie potrafił też przestać nieustannie się śmiać.

- Odezwał się gangster Park - odgryzła się szybko, popychając go, przez co automatycznie zgubił rytm utworu, lecz zamiast do niego wrócić, rzucił w dziewczynę ręcznikiem.

Na widok oburzonego wzroku wyszczerzył tylko zęby w uśmiechu. Na niewiele to się zdało, bo już po chwili sam oberwał ręcznikiem po ramieniu, a zaraz potem wrzeszczał wniebogłosy, biegając w wokół sali, byle tylko uciec przed niespodziewanym atakiem młodszej.

- Za co to, za co, Bang Minah!!! Jesteśmy wspólnikami! - krzyknął jeszcze na swoją obronę, po czym padł na panele, udając błaganie o litość by usłyszeć jedynie głośne westchnięcie.

- Chciałam ci tylko pokazać, że potrafię być groźna - odparła jak gdyby nigdy nic, a Chanyeol odruchowo zmarszczył brwi.

Oczywiście pod nosem dopowiedział sobie, że do gangstera jej jeszcze daleko, ale zrobił to na tyle cicho, by być pewnym, że nie ma możliwości dostania kolejnej porcji ataków. Przez chwilę jeszcze starał się wyglądać na niezwykle obrażonego, jednak nie zajęło to długo, bo Minah włączyła muzykę i sama zaczęła ćwiczyć, przez co ponownie wybuchnął niepohamowanym śmiechem i skończył dopiero, kiedy zdołał doturlać się do ściany, przy której ułożył głowę.

- Z kim ja pracuję… - westchnęła dziewczyna ze zrezygnowaniem, a już krótką chwilę później podeszła do swojego tanecznego partnera i pociągnęła go za rękę, targając na środek sali bez najmniejszego wahania. - Tańczymy, Chan, świat się sam nie podbije, musimy to załatwić jak najszybciej, więc streszczaj się.

- Może ja już jestem konający i nie chcę ćwiczyć?

- Nie zgrywaj głupa, to było tylko kilka prób. No, raz dwa.

Po kilku kolejnych pociągnięciach starszy stwierdził, że chciałby zachować swoją rękę w obecnym stanie i wyrwanie jej mogłoby sprawić wiele problemów, dlatego wreszcie podniósł się.

Jako, że było już późne popułdnie, oboje jak najbardziej mieli ochotę wyjść z sali, ale zamiast tego wciąż tkwili tam, doprowadzając do perfekcji synchronizację oraz mimikę, która właściwie okazała się największym ze wszystkich problemem. Kiedy wieczorem uznali, że efekty są zadowalające, przybili sobie piątkę z uśmiechami na twarzach.

- Widzimy się na lekcjach, Bang Minah - powiedział Chan gromkim głosem, by już chwilę później z cichym śmiechem uścisnąć dziewczynę i rzucić wesoło “Do jutra”, na które odpowiedziała tym samym, machając w jego stronę na pożegnanie.