‘Tot woensdag!’
In het weekend lukt het Tom niet om zich te concentreren. Er zijn drie mensen die de hele tijd in zijn hoofd lijken te schreeuwen. Arno, Elliot en Anja. Hij kan nog steeds niet geloven dat Arno er niet meer is, dat hij zich slecht voelde. Hij leek alles te hebben, alles te zijn.
Zaterdagavond had hij een bericht op Facebook. Het was Elliot.
‘Hey, hoe gaat het met je?’
Hij moet wel tien minuten naar zijn scherm hebben gestaard. Hij wist niet wat te antwoorden, niet na zijn sporadische moment van eerlijkheid maandag. Elliot weet nu al dat hij niet goed in zijn vel zit, dus liegen heeft geen zin, maar hij kan toch ook niet gewoon de waarheid zeggen?
Een nieuw bericht: ‘Sorry, ik wil niet opdringerig klinken ofzo. Ik was gewoon bezorgd na maandag en dan na het nieuws van woensdag… Je moet niet antwoorden hoor. Ik vroeg me enkel af of je misschien woensdag na school samen wou studeren? Ik kan wel een studybuddy gebruiken :-)’
Een moment van opluchting. Hij besluit om kort en bondig te antwoorden: ‘Tegen een studybuddy zeg ik geen nee. Tot woensdag!’