En weet ge wat het ergste was? Ik aanvaardde gewoon dat zoiets voor mij niet was weggelegd. Meer nog, ik organiseerde het onbewust zélf zo dat precies dat scenario zich voltrok. Zo veel foute kerels te ver laten gaan tot ik op den duur dacht dat ik er klaar mee was. Want dat is wat wij doen, wij mensen, wij onnozelaars, we zoeken naar het volk dat ons bevestigt in ons zelfbeeld, hoe destructief dat ook moge zijn, en dan vragen we ons af waarom de liefde toch zo lastig is. Wel, ik heb geleerd dat ge daar niet in vast moet blijven zitten, dat het leven er niet is om te ondergaan, maar om in handen te nemen. In tegenstelling tot waar we standaard van uitgaan, zijn wij mensen niet zozeer bang van de tegenslag, maar van het geluk, niet bang om te falen, maar om gezien te worden voor wat we kunnen en wie we zijn. De kunst is onszelf eindelijk eens te leren gunnen wat ons toekomt. En pas op, dat krijgen we niet zomaar cadeau hè, we moeten de moed vinden om onszelf wezenlijke vragen te stellen, om demonen uit verre verledens in de ogen te kijken, om te leren begrijpen waarom het telkens daar en daar weer misgaat, of waarom we steevast zo heftig reageren op dit of gene. En als we dat gesnapt hebben, moeten we ook die verworven inzichten nog vertalen naar de realiteit van elke dag, durven voelen wat dat teweegbrengt en daar dan iets mee doen. En die hele onderneming is niet per se een picknick, nee, maar man, wat is de beloning spectaculair groot.
Griet Op de Beeck, Gij nu