Ik had u op die moment moeten vertellen hoe ik mij voelde, maar ik was te beschaamd of te bang voor de gevolgen. Ik sloot mij af. Ik besefte pas te laat wat de impact ervan was, hoe dat je mij hebt meegetrokken in uw situatie terwijl ik dat zelf niet eens wou. Alsof ik daar op het moment zelf niet eens bij stil kon staan, omdat het zelfs niet in me op kwam. Ligt die fout dan bij mij omdat ik meeging in heel uw verhaal en u gewoon over grenzen liet lopen of had jij dat moeten beseffen? Het zindert nog altijd na en overvalt mijn gedachten op onverwachte momenten. Ik hoop dat ik je nooit meer hoef te zien en ooit zal vergeten.