ÖYLE IŞTE
Ümit Tohumlarının İlk Yağmur Damlaları gözlerimdeki sancım son mevsimim yeşeren son yaprağım. kalbimdeki tatlı ağrım. hayal dağarcığım ne kaderdeki anımdan nede anlımdaki yazımdan saklayabilirim seni yazgıya kızıp dünyamızı kül etme güneşine kızıp ayı üstümüzden eksik etme baharda açıp ilk yağmurda boynunu hemen bükme Yağmurda ıslanan kirpiklerimle ağlamayı beceremem Güneşte oturup gülümseyemem ben Ay ın altında uykusuna küsen bedenim yorgun titrek bir bedenle seni beklemekteyim ben kalbimde çok insan öldürdüm. cesedi mechul kalbimde sızısı olmayan kimi zaman kader dedim kimi zaman kısık sesle yeter lan.... Ancak kaç yıl oldu yırtamadım defterini kurtulamadım anlamsız kederden yok edemedim kalbin beyni hükmetme gücünü döndüm durdum. kahrolasıca ellerim dondu olmadı, olmadı işte Del-isewdam'ın Kaleminden