Live foto's van #devervanmijnbedshow. Er waren (tragikomische) monologen (veelal op muziek), liedjes en dans stukken (op Drum'n'bass en dubstepp, love dat!), begeleid door mijn jazz trio, de Vertigo's. Misschien was het nog niet duidelijk: naast schrijven, zingen en acteren, hou ik intens van dansen. Niet zoals mijn moeder -die klassiek ballerina was-, maar ik deel de liefde. Als klein meisje zat ik bij Scapino. Er is een videofilmpje van mij, als 8 jarige op dat enorme podium in theater De Meervaart, waar wij een uitvoering gaven met de balletklas. Ik moest als eerste opkomen, dat deed ik super enthousiast, maar was wel altijd een tel te vroeg. Ook vergat ik op tijd mee te doen met de groepsdans en zie je iemand uit de hoek nog aankomen snellen. De hele zaal moest lachen en ik zelf ook na afloop. Sommige dingen krijg je niet aangeleerd: humor en timing, daar word je mee geboren. Later ontdekte ik ook, dat als ik iets vertel waar ik me voor schaam of me aan erger, dat mensen dan ook moesten lachen, dat gebeurde gewoon. Tijdens levensbeschouwing in de brugklas mocht je bijvoorbeeld vertellen, waar je mee zat. Ik vertelde dat een aantal zesde klassers hadden gevraagd of ze mij omver mochten blazen en of ik aan botjes building deed. Het duurde niet normaal lang voordat iedereen was uitgelachen. Ikzelf ook weer. 'Ik kan zien dat je er niet mee zit' zei de docente 'anders had je niet zo hard meegelachen'. Ergens had ze wel gelijk. Al voelde ik me wel soms net Harry Potter die zijn krachten ontdekt. In de derde klas was er een venijnige Limburgse tekendocente die woedend aan mij vroeg: 'Rosalie, ik beGrijp Gewoon niet da Ge wel met eyeliner reCHte lijntjes op uw oGen kunt tekenen, maar niet op papier!' Daar ik een vrij opstandige puber was, imiteerde ik vrijwel meteen haar woorden en accent, iets wat algehele hilariteit opleverde. Later -rond het eindexamen- werd ik echt irritant, toen deed ik vrijwel elke zin na van een docente met een heel vreemd spraakgebrek. Met Sinterklaas had mijn beste vriendinnetje toen haar hoofd nagemaakt en moest ik in het bewuste accent mijn gedicht voorlezen. 'Ze kent je goed' zei mijn moeder toen ik thuis kwam. Al met al: Vroeger ging het dus per ongeluk en nu -gelukkig- meestal bewust. <3
Of zoals mijn drummer het zei: Je danst op de afterbeat, al heet dat officieel niet zo, dat is uit de reggae. Je danst op de snaredrum, op de 2 & 4. Maar noem het gerust afterbeat, klinkt vet. AMEN