#dialektyka

[schizoidalny]

Był tylko jeden taki, co mnie zrozumiał. A i ten mnie nie zrozumiał.

Ostatnie słowa G.F Hegla

[vliop-blog]

Materializm dialektyczny

Jedna z dwóch zasadniczych części filozofii marksistowskiej.

Materializm dialektyczny, zwany pot. “ontologią marksistowską” lub “gnoseologią marksistowską”, obejmuje swoim zakresem takie tradycyjne działy filozofii jak: ontologia (nauka o bycie) i gnoseologia (teoria poznania).

Zarówno ontologia marksistowska, jak i gnoseologia marksistowska są traktowane jako części jednolitego systemu, opartego na niepodzielnych założeniach metodologicznych i światopoglądowych, nie stanowią odrębnych działów filozofii. 

Ontologia formułuje obraz świata w oparciu o dorobek nauk, zajmujących się poszczególnymi dziedzinami rzeczywistości. W zakresie jej zainteresowania leży poza tradycyjną problematyką nauki o bycie poszukiwanie ogólnych prawidłowości ruchu i związków, charakterystycznych dla rzeczywistości oraz prawidła rozwoju. 

Gnoseologia jest nauką o procesie poznawania (tj. o przebiegu i strukturze aktów poznawczych oraz  o wynikach czynności poznawczych). W jej zakresie zainteresowań leżą problemy poznawalności świata, źródła poznania, zagadnienia prawdziwości, wiedzy i prawdy oraz warunki zapewniające pewne poznanie. W sferze problematyki poznania indywidualnego gnoseologia koresponduje z psychologią czy neurofizjologią, natomiast w sferze społecznych form kształtowania się wiedzy - z historią społeczną czy historią nauki i kultury. Ściśle zaś koresponduje z metodologią nauk. 

Badania gnoseologiczne podobnie jak ontologiczne zmierzają w kierunku formułowania ogólnych praw dotyczących procesu poznawczego. 

W filozofii marksistowskiej ontologia i gnoseologia warunkują sposób ujęć i rozstrzygnięć teoriopoznawczych. 

Cyt. Filozofia marksistowska. Podręcznik akademicki do przedmiotu: Podstawy marksistowsko-leninowskiej filozofii i socjologii, red. Tadeusz M. Jaroszewski, wyd. III, Warszawa 1975.

[nua-bzdr]

głęboko off modern

Zawsze to samo: nowy dzień zaszedł już za daleko, bez zdarzeń; poćwierkiwanie za oknem, pokrzykiwanie dzieci, szumy samolotu; poczucie, że za mało czasu. Najtrudniej jest pisać o sobie; najłatwiej – wciąż tylko zaczynać pisać; mechanicznie, jak serce, podtrzymywać nagie życie. Szansę przeczuwam w ruchu podwójnym, który zaczyna ten dziennik, który jest tym zapisem, który się ostał – i który był naprawdę pierwszym. Wczoraj w “Beckett Kopf”, barze na Prenzlauer Berg. Poza sezonem. Przystojna starsza pani, genius loci, zaprosiła mnie jesienią. Mam czasem wizje czytania Becketta, które są tak wspaniałe, że boję się konfrontować je z tekstem. To jakaś dziwna odnoga tego.

[nua-bzdr]

apropos Dudy

Jak jednak uczy „Park Jurajski”, zasadnicze zmiany mediowane są często nie przez te najbardziej zaawansowane systemy, ale przez fajtłapów, przypadki, cynizm, mechaniczną reprodukcję, niedorozwój, dęcie, prymitywizm.

[nua-bzdr]

asymetria

Gdy widzimy sztuczne światło, a zdaje się nam, że widzimy naturalne, widzimy naturalne.